Benjamin Pestieau

 

De veroordeling van de voorzitter van ABVV Antwerpen voor “kwaadwillige belemmering van het verkeer” in het kader van een sociale actie vormt een bedreiging voor de democratische rechten. De brede sociale beweging zal hier tegen haar stem moeten laten horen, want dit vonnis is een gevaar voor iedereen die ooit nog een actie of een tegenstem wil laten horen. 

Aan de vooravond van de grote pensioenbetoging van 16 mei schoot de Academische Pensioenraad de regering ter hulp. Alleen al de benaming van die Raad wekt de indruk van vertrouwen, onafhankelijkheid en objectiviteit. Maar het initiatief van die Pensioenraad komt van de regering zelf. Zij heeft zelf de leden van de Raad benoemd en het kader vastgelegd waarbinnen die moet werken. De Raad lanceerde op zijn website een offensief om het principe van het pensioen met punten te verdedigen en de regering aan te zetten om hier echt werk van te maken.

Je hoort wel eens: “Het heeft geen zin om actie te voeren, de regering luistert toch niet naar de mensen.” Het klopt dat de regering liever luistert naar de elite dan naar de gewone werkmensen, maar toch moet ze plooien voor druk van onderuit door mobilisatie. Dan moet wel aan een aantal voorwaarden voldaan zijn.

Stel je voor dat een inbreker in je wijk alle tv-toestellen steelt. Na een paar dagen komt hij terug en biedt hij de buurt als compensatie vijf radiotoestellen aan. Wat zou je doen? Zou je met je buren ruzie maken over wie zo’n radiotoestel krijgt? Of zou je de inbreker aanpakken opdat hij alle tv-toestellen teruggeeft aan iedereen? Wel, zo is het ook met de pensioenen. 

“Een lijst die 50% van de beroepen als zwaar erkent, is onmogelijk en onbetaalbaar”. Dat zei onlangs Open Vld-pensioenspecialist Vincent Van Quickenborne, de vorige minister van Pensioenen. Al dagen proberen Open Vld en N-VA de werknemers tegen elkaar op te zetten over de vraag wie er een zwaar beroep heeft. Maar eigenlijk, als je tot je 67ste moet werken, dan is elk beroep zwaar… tenzij misschien als je minister of parlementslid bent. 

De regering wil haar wet op "zware beroepen" invoeren. Ze probeert de vakbonden mee te betrekken bij het project. Het bedrog van de regering is echter zodanig groot, dat dat niet lukt. Ze blijft dan ook koppig weigeren om te luisteren naar de woede van de 70.000 manifestanten die op 16 mei in Brussel betoogden.

De kloof tussen de Belgische pensioenen en die van de buurlanden loopt al op tot 50 procent. Alleen met Duitsland wordt de kloof kleiner: daar heeft men het pensioen met punten ingevoerd. Steeds meer Duitse gepensioneerden doen daardoor een beroep op Nothilfe (noodhulp). De PVDA-studiedienst bevestigt na deze studie opnieuw: de Belgische wettelijke pensioenen optrekken is nodig én mogelijk.

“De werkdruk wordt steeds groter en ze willen ons langer doen werken? Onmogelijk!” Het is een van de vele uitspraken die tonen wat werkelijk leeft bij de 70.000 mannen en vrouwen die vandaag uit alle hoeken van het land naar Brussel afzakten om te betogen tegen de pensioenplannen van de regering. We waren met dubbel zoveel als in december 2017. Een flinke slag voor de regering. 

“Elk beroep is zwaar”, horen we vaak. Terecht, want de werkdruk is overal gestegen en voor bijna iedereen is tot 67 werken niet te doen. In de grootwarenhuizen, in de fabrieken, in de zorg, in het onderwijs, in de logistiek, bij het openbaar vervoer, enzovoorts. Door de regeringsmaatregelen die oudere werknemers verplichten langer te werken, zoeken veel mensen naar een individuele uitweg via de erkenning als zwaar beroep. Ieder-voor-zich, dat is wat de regering wil bereiken met haar verdeel-en-heerspolitiek. Maar is dat wel de oplossing?

Het was een mooie overwinning op 1 mei. Na zeven dagen van actievoeren haalden de werknemers van Lidl een overwinning binnen in hun strijd tegen de extreme werkdruk. Wat onthouden na deze staking die op meer dan één vlak buitengewoon was. 

Pagina's