Spoor

Op 29 en 30 juni staakte het spoorpersoneel voor de bescherming van hun pensioen en voor een kwaliteitsvolle dienstverlening. Regering en NMBS-directie maakten van de gelegenheid gebruik om voor de eerste keer de minimumdienstverlening op het spoor uit te testen. Het experiment blijkt alvast ondemocratisch én niet zonder gevaren voor de reiziger.

“Macron heeft gewonnen”, “Macron verslaat spoorbonden”, “Spoor: overwinning voor Emmanuel Macron” ... De voorbije weken brachten de Franse kranten een eensgezind geluid over de sociale strijd die de spoorwerkers al drie maanden voeren tegen de Franse president. Maar zo simpel is het niet.

Dat zoveel mensen bij de NMBS, van Oostende tot Luik, in staking gaan, moet erop duiden dat de malaise in het bedrijf overal diep zit. Ook bij de treinbegeleiders waren er veel stakers: 60 % in Oostende en meer dan 80 % in Luik. In Brussel werkte bijna de helft niet onder de minimumdienstregeling van vandaag. Gevolg: slechts een op de drie treinen reed, vooral op de grote IC-lijnen. In totaal bleven 90 stations helemaal of grotendeels dicht en overal in het land lagen de stations er verlaten bij. Een teken dat de reizigers weinig vertrouwen hebben in de minimumdienstregeling.

In mei 2018 is voor het eerst in de recente geschiedenis het aantal spoorwegpersoneelsleden (voltijds equivalenten, VTE) onder de 30.000 gezakt. Een daling met 10.000 voltijds equivalenten in minder dan 15 jaar.

ACOD-Spoor heeft een stakingsaanzegging ingediend voor 29 en 30 juni. Een donderslag bij heldere hemel? Integendeel. De spoorwerknemers zijn al langer malcontent: harder werken, langer werken, besparingen... De directie en de regering breken beetje bij beetje de werkomstandigheden af. Bovendien knaagt de regering ook aan hun pensioen. Kortom, het is altijd meer presteren met minder mensen en minder middelen en langer werken voor minder pensioen. Dat brengt ook de veiligheid van de reizigers in gevaar en ondermijnt de dienstverlening. Er zijn verschillende stakingsaanzeggingen ingediend maar alleen die van ACOD Spoor is erkend. De staking van eind juni gaat dus ook over de veiligheid van de reizigers en over de stiptheid van de treinen.

280.000 mensen in heel Frankrijk. 80.000 alleen al in Parijs. De “Marée populaire”, de volksstroom die een vijftigtal organisaties (middenveld, politiek, syndicaal) organiseerden in meer dan tachtig Franse steden, was een succes. En in de Franse hoofdstad stapten ook militanten van de PVDA mee op. Tot grote vreugde van de lokale betogers.

Al twee maand strijden de Franse werknemers tegen de plannen van president Emmanuel Macron en tegen het liberaal beleid van de Europese Unie. In die strijd blijken de spoorarbeiders de locomotief te zijn. We maken een analyse met een van de machinisten, de Algemeen Secretaris van CGT Spoor.

In de derde aflevering van De Keukenrevolutie legt Peter Mertens de Franse president Emmanuel Macron en diens zware besparingsprogramma op de rooster. “Als de Franse zonnekoning de spoorbonden kan kraken, dan staat de deur ook open voor de verder afbraak van de openbare diensten in de rest van Europa”, waarschuwt Peter Mertens. “De Franse ‘spoorstrijd’ is een Europese uitdaging.”

Op de 1 meiviering van de PVDA in Luik viel dit jaar de aanwezigheid op van stakende Franse spoorarbeiders. Een ontmoeting met Matthieu Bolle-Reddat, treinbestuurder en algemeen secretaris van de CGT Spoorwegpersoneel Versailles.

“Proficiat, Fransen! Wij staan pal achter jullie! “ Die zin was op 1 mei in Luik niet uit de lucht. Terecht. Op uitnodiging van de PVDA kwamen spoorbeambten van de Franse vakbond CGT een dag over uit Parijs.

Pagina's