Foto Solidair

Verzet tegen Macron brengt werkende mensen en studenten steeds meer bijeen

19 april werd een nieuwe actiedag tegen de plannen van president Emmanuel Macron en van de Europese Unie. Spoorarbeiders, studenten, verpleegsters en vele anderen trokken eens te meer de straat op. Ook Belgische arbeiders en studenten waren present. Een reportage vanuit Rijsel en Parijs.

Vakbondsorganisaties en studentenverenigingen voeren al maanden actie tegen de besparingsplannen van de Franse regering (meer hierover hier).  Donderdag 19 april waren er opnieuw betogingen, deze keer op meer dan 130 plaatsen. Voor de Franse vakbond CGT was deze actiedag er een van “gemeenschappelijke eisen en interprofessionele strijd.” Een antwoord dat de zware aanvallen van de Franse regering met gelijke munt betaalde.

Afbraak van de openbare diensten, plannen voor een meer elitair onderwijs, aantasting van de koopkracht van de werkende mensen, fiscale en andere cadeaus voor de multinationals. De regering van Emmanuel Macron schuift gevaarlijk op naar rechts. In een reactie op die koers wilden de vakbonden van 19 april een nieuwe nationale actiedag maken. Volgens de CGT “neemt de strijd toe overal in het land, in zowat alle sectoren. Het verzet groeit in zo goed als alle bedrijven, zowel in de openbare als in de private sector. Er worden concrete eisen geformuleerd die vaak tot succes leiden. Dat heeft een bijzonder positieve invloed op de mobilisatie.”

“Ik verzet me tegen Macron en tegen de wereld waar hij voor staat”

Donderdagochtend namen ook meer dan 50 leden van Comac, de studentenorganisatie van de PVDA, deel aan de acties aan twee Parijse universiteiten. Ze kwamen uit Gent, Brussel en Namen en betuigden er hun solidariteit met de strijd die de Franse studenten sedert enkele weken voeren (meer hierover hier). Op de agenda stonden een algemene vergadering en een stemming voor of tegen de blokkering van de cursussen.   

“Ik ben geen gedreven militant”, zegt Shirine, rechtenstudent aan de universiteit van Nanterre. “Maar ik steun de actie die de studenten hier voeren. Ik verzet me tegen de keuzes die hier worden gemaakt. Ik verzet me tegen Macron en tegen de wereld waar hij voor staat.”

 

De harde repressie tegen de bezetting van sommige universiteiten door de ordetroepen bereikten precies het omgekeerde effect van wat de machthebbers beoogden. Volgens Manel, studente politieke wetenschappen, “kwamen de ordestrijdkrachten (de CRS) op onze universiteit in actie om de studenten in het gareel te laten lopen. We kunnen toch niet gewoon naar de lessen en doen alsof er niets aan de hand is! Ik heb gestemd voor een blokkering van de cursussen, omdat we op die manier het debat weer kunnen toe-eigenen en kunnen mobiliseren tegen de selectie-examens …”

De voorstanders van een blokkering hebben het eens te meer gehaald, zowel in Nanterre als aan de Sorbonne. “De universiteit moet toegankelijk zijn voor iedereen. Ik kom uit een arbeidersmilieu en toch zit ik hier. Ik studeer kunstgeschiedenis aan de Sorbonnne. Ook de volgende generaties moeten naar de universiteit kunnen gaan”, zegt Coralie.

De beweging krijgt ook steun van de professoren: “De strijd van de studenten is gerechtvaardigd, vooral omdat ze niet voor zichzelf vechten, maar voor de komende generaties. Wij moeten hier dus aanwezig zijn om onze solidariteit te tonen. Wij hebben precies voor dit beroep gekozen om meer mensen de kans te geven te studeren”, zegt een docent van de Sorbonne in de marge van de Algemene Vergadering. 

“Sterke openbare diensten voor iedereen”

Vooraleer mee op te stappen in de kop van de betoging, nam Comac-voorzitter Maxime Vancauwenberge het woord op de druk bijgewoonde Algemene Vergadering in Nanterre. Waarom zijn er zoveel jongeren van Comac hier naartoe gekomen? “De selectieprocedure voor toegang tot de universiteiten die Macron in Frankrijk wil opleggen, ligt ook in België op tafel. Die maatregel past in het Europese project om elite-universiteiten te creëren. In die zin is de strijd van de Franse studenten een Europese strijd. Wij vechten voor een wereld waarin onderwijs een recht is en geen voorrecht.”

Eenmaal op straat, tussen de massa, zochten de Belgische studenten contact met de Franse arbeiders. “Wij vechten voor sterke openbare diensten voor iedereen”, zegt spoorarbeider Yves. “Bij de Franse openbare vervoersmaatschappij (SNCF) komen wij op voor een rechtvaardig statuut dat ons de kans biedt op een volwaardig leven. Macron wil flexibiliteit, hij gunt ons minder rustpauzes, hij wil ons uitputten en om onze job ontmenselijken. Dat begint bij ons, maar als de spoorwegarbeiders deze strijd verliezen, zullen daarna alle andere sectoren het neoliberale recept moeten slikken: leven om te werken en daarmee basta…”

In Rijsel, iets meer dan 200 kilometer noordelijker, om klokslag 15.00 uur, trekken arbeiders en studenten de straat op. Irène, een verpleegster, legt uit waarom zij mee opstapt: “Macron wil van de ziekenhuizen bedrijven maken. Zijn doel is om klinieken rendabel te maken. Als een patiënt niet genoeg opbrengt, wordt hij aan de deur gezet.  Het gaat hier niet alleen om maatregelen tegen de spoorwegarbeiders, tegen de verpleegkundigen of tegen de studenten. Heel de openbare secor wordt hier bedreigd.”

“Let op je zaak en vooral: vecht!”

Yvon, een gepensioneerde spoorarbeider met meer dan 40 dienstjaren op de teller, vult aan: “We moeten vechten tegen die liberaliseringen. Als we die concurrentielogica aanvaarden, zijn we allemaal de sigaar: spoorwegarbeiders en spoorgebruikers. De arbeidsvoorwaarden zullen verslechteren en de dienstverlening aan de reizigers zal erop achteruit gaan.”

Naast de spoorwegarbeiders, de verpleegkundigen, de ambtenaren, de vuilnisophalers kwamen op 19 april ook heel wat gepensioneerden op straat. Een van hen, Henriette: “Wij worden zwaarder belast! En dat terwijl de rijken minder belastingen moeten betalen. Dat is de wereld op zijn kop… En als ik dan zie hoe jongeren klop krijgen van de politie… dan kan je toch je schouders niet ophalen voor zoveel onrechtvaardigheden! Het is overigens in het algemeen belangrijk om steun te bieden aan wie zich verzet. Aan onze Belgische vrienden hier zou ik willen zeggen: als de SNCF geliberaliseerd wordt, zullen de andere openbare diensten volgen. Ook bij jullie! Let dus goed op en vooral: vecht!”

Brussels volksvertegenwoordiger Michaël Verbauwhede liep met een PVDA-delegatie mee in de kop van de betoging in Rijsel. “Eén ding moeten we Emmanuel Macron gunnen: hij slaagt erin alle generaties tegen zich in het harnas te jagen. Wij kunnen niet anders dan solidair zijn met de Franse werkende mensen: hun strijd is ook de onze.

De strijd om de toekomst van onze sociale diensten speelt zich ook in Frankrijk af. Als het sociaal verzet in Frankrijk de privatiseringsprojecten van Macron kan tegenhouden, zal ook onze regering twee keer nadenken vooraleer ze gelijkaardige afbraakplannen op touw zet.”

Tijdens zijn laatste televisie-interview vorige zondag noemde Macron de beweging “een allegaartje van groepen die weinig met mekaar te maken hebben.” De vakbonden en de studenten geven hem alvast ongelijk. Zij wilden van 19 april een generale repetitie maken voor het volgende Feest van de Arbeid, op 1 mei.  Die dag willen ze eens te meer aantonen dat de gemeenschappelijke strijd geen holle slogan is.

 

 

Commentaar toevoegen

You must have Javascript enabled to use this form.