Een groep jongeren trok met RedFox en Comax, de jongerenbewegingen van de PVDA, naar Palestina en ontmoette daar de vader van Ahed Tamimi, kort voor ze vrijgelaten werd uit de Israëlische gevangenis. (Foto Solidair, Iman Ben Madhkour)

Vader Tamimi: “We vragen geen tranen maar verzet tegen de Israelische bezetting”

Kort voor de vrijlating van 17-jarige verzetsstrijdster Ahed Tamimi waren RedFox en Comac, de jeugdbewegingen van de PVDA, op solidariteitsreis in Palestina en konden ze haar vader, Bassem Tamimi, interviewen in het dorpje Nabi Saleh.

Uw dochter Ahed werd op 17 december 2017 opgepakt omdat ze een Israëlische soldaat, die in jullie huis stond, in zijn gezicht had geslagen. Wat deed die soldaat bij jullie?

Bassem Tamimi. Ons dorp staat op het punt te verdwijnen, omdat steeds meer mensen uit hun huis worden gezet door het Israëlische leger. Door de Oslo-akkoorden (van 1993, n.v.d.r.) is Palestina opgedeeld in drie zones. Zone C staat wordt bestuurd door Israël, zone B onder valt onder het gezamenlijk bestuur van het Israëlische als Palestijnse gezag staat en zone A valt volledig onder de Palestijnse Autoriteit. Daarmee is 60% van ons land in handen van Israël. Dat is 60% van ons inkomen, van ons water, van onze zon, van ons leven.

Nabi Saleh ligt in zone C. Om de joodse kolonies nog te kunnen uitbreiden, werkt Israël met vernielingsquota. Bij ons dreigen er dertien huizen vernield te worden. Ook dat van mij. Dertien huizen, dat is 80 % van ons dorp, 22 gezinnen die ergens anders zullen moeten gaan wonen. Maar wij blijven. En dus komen ze ons pesten, door ruiten kapot te gooien en stinkend water binnen te spuiten. Ons huis verbouwen durven we niet, want er is veel kans dat het vernield wordt. Onze kinderen verhuizen als ze oud genoeg zijn, naar de zones A en B, ook al is huisvesting daar veel duurder. En als wij dood gaan, zal ons huis leeg zijn. Op die manier verjagen ze ons uiteindelijk toch van ons land.

Wij blijven. En dus komen ze ons pesten, door ruiten kapot te gooien en stinkend water naar binnen te spuiten.

Bij de vele protesten om ons land te behouden zijn er veel mensen rond mij gestorven of gevangen genomen. Mijn schoonbroer is gestorven, terwijl mijn vrouw dat aan het filmen was. Dat was voor haar psychologisch heel zwaar doorgewogen [stopt even], maar ze zette door, opdat de wereld kon zien wat wij meemaken. Mijn vrouw zit nu in de gevangenis, mijn zoon ook. En dan vragen ze waarom Ahed een soldaat in zijn gezicht heeft geslagen? Natuurlijk heeft ze dat gedaan! We moeten de soldaten slaan. We moeten elk aspect van de bezetting slaan. Nu zit Ahed sinds december ook in de gevangenis.

Wij krijgen gedurende 13 uur per week water. Daarom hebben we zoveel waterreservoirs op het dak, om water op te sparen. Wij krijgen ongeveer een vijfde van wat de settlers krijgen. De settlements zijn groen en bij ons is het droog, omdat we geen water hebben voor irrigatie. Toen ik kind was, was er een weg in deze vallei, en veel fruitbomen en groenten, omdat we waterbronnen gebruikten. Maar nu controleren de Israëli’s die bronnen en hebben ze de irrigatiepijpen verwoest. Ze willen de Palestijnen wegjagen uit de zone. Dat is het middel dat Israël gebruikt. Macht. Ze leggen hun macht op.

Ik ben geboren 1967, onder de bezetting. Ik heb heel mijn leven onder de bezetting geleefd. Ik heb negen keer in de gevangenis gezeten. Administratief aangehouden, dus zonder dat ik iets had gedaan. Ze hebben alleen een vermoeden. Na een maand hebben ze mij vrijgelaten. Dezelfde dag dat ze mijn zus hebben vermoord. Het leger wilde haar zoon oppakken en zij probeerde de soldaten tegen te houden. Een groep settlers hebben haar toen weggeduwd, waardoor ze van de trap is gevallen. Voor de ogen van het leger, maar dat heeft niets gedaan. Haar zoontje van 12 heeft toen zijn mama zien sterven.

Dit is mijn persoonlijk verhaal, maar het is geen uitzonderlijk verhaal. Elke Palestijn kan zo’n verhaal vertellen. We lijden allemaal. Ons gezin vertegenwoordigt misschien het Palestijnse lijden, maar we zijn niet uitzonderlijk. We willen dat geen enkel Palestijns gezin stil blijft onder de bezetting.

Wat betekent de bezetting van Israël concreet voor jullie?

Bassem Tamimi. Alle Palestijnen zijn bezet. Als je in angst leeft, als je de hele tijd bang bent voor iets, ben je bezet. We willen die bezetting stopzetten, niet draaglijk maken. Hoe definieer je “lijden”? Wij lijden onder alles. Ahed zegt altijd dat Israël haar dromen heeft verwoest. Zonder bezetting was ze voetbalster geworden, maar nu moet ze rechten gaan studeren. In je leven kan je plannen maken als dat stabiel is, maar ik kan nog geen twee minuten vooruitkijken. Soms kan ik zelfs niet naar Ramallah gaan, omdat ze de checkpoints gesloten hebben. Dat is hoe wij leven.

We lijden niet door discriminatie, maar door bezetting. Israël is niet het enige probleem. Israël is deel van het probleem in Palestina, het is de vorm die het probleem heeft aangenomen in Palestina. Israël is de poortwachter van de kolonisatie, van het imperialisme, van de militaire industrie en het kapitalisme over heel de wereld. Daarom hebben wij dezelfde vijand: het economisch systeem.

Israël is de poortwachter van de kolonisatie, van het imperialisme, van de militaire industrie en het kapitalisme over heel de wereld

Het gaat niet om een religieus probleem. We vechten tegen bezetting en we zijn tegen dit regime. Onlangs waren Ahed en ik op bezoek in Zuid-Afrika. Zuid-Afrika heeft decennialang gevochten tegen de Apartheid, maar niet tegen de kolonisatie van de Britten. Daarom hebben ze verloren, want er is nog altijd geen rechtvaardigheid. Er is in Zuid-Afrika geen herverdeling van de welvaart. Meer dan 60 % van hun bevolking leeft onder de armoedegrens. Er is er geen middenklasse, er is een enorme kloof tussen arm en rijk.

Ik wil niet zozeer democratie, maar rechtvaardigheid. Ik spreek daarom niet over apartheid in Palestina. We willen de bezetting niet draaglijk maken, we willen die stoppen. Dit is óns land. En zodra de kolonisatie gedaan is, moeten we dit land regeren vanuit onze morele waarden en vanuit de reële problemen. Palestina zal een seculier land zijn, zonder enige vorm van discriminatie. 

Ik zie geen toekomst voor Israël, zolang dat ons land bezet. De bezetting en Israël, die twee zijn voor ons hetzelfde. Tweederde van de Palestijnen leven vandaag als vluchteling, zij zijn ook Palestijn en hebben recht op dit land.

Hoe ziet u de toekomst van Palestina?

Bassem Tamimi. De Oslo-akkoorden gaven ons hoop, maar daarna is er niets gebeurd. Voor ons is dat een twee Nakba (de catastrofe van 1948, toen volgens de VN meer zo’n 710 Palestijnen uit hun land werden verdreven, n.v.d.r.) omdat de hoop sindsdien gebroken is. Daarom heb ik mijn visie op de toekomst van Palestina veranderd. We moeten het beeld veranderen over de Palestijnen, we zijn vrijheidsstrijders, geen terroristen. Het is enkel door volksverzet dat we Palestina gaan bevrijden. Op twee momenten in onze geschiedenis is dat bijna gelukt, 1936 en 1978. Dat is onze geschiedenis, onze cultuur. We willen onze samenleving overtuigen, niet door te spreken, maar door een model te bouwen in de praktijk. Door te tonen hoe het kan.

De muur rond de Westbank verwoest de landbouw, de huizen, het dagelijkse leven. Mensen zijn zich daarrond beginnen organiseren. Maar het probleem is niet zozeer de muur. Dat gevoel moeten de mensen niet hebben. De muur en de kolonies zijn de vertaling van het probleem. Het probleem is de kolonisering en hoe die ons leven bepaalt.

Ahed vroeg mij ooit: wat is bezetting? Dat is angst. Als je bang bent, is dat bezetting. En ze maken ons bang voor onze toekomst.

De muur vernielen is niet het doel, wij willen hier in Nabi Saleh een model van verzet opbouwen. We hebben besloten om vrouwen meer naar voor te schuiven. De rol van de vrouwen is belangrijk, want vrouwen ziijn de helft van de bevolking en de helft van de macht. We kunnen niet over verzet spreken zonder de vrouwen. We willen een vrije generatie die Palestina kan bevrijden. Over tien jaar zullen we de bevrijding vieren van Palestina op het strand. Dat is maar 30 km van hier en toch hebben mijn kinderen dat strand nooit gezien.

Ik zie veel tranen, maar die hebben we al genoeg, door het traangas dat ze naar ons gooien. Emotie moet een mening worden en de mening moet je aanzetten tot verandering. Jullie zijn de generatie van de toekomst, dus strijd nu voor de toekomst. De rijken beheersen het leven van de mensen. Ze hebben de vrijheid van de mensen gestolen. Daarom zijn we allemaal bezet. Ahed vroeg mij ooit: wat is bezetting? Dat is angst. Als je bang bent, is dat bezetting. En ze maken ons bang voor onze toekomst. Dat is kapitalisme. Daarom moeten we onze strijd globaliseren. En onze strijd verenigen tegen het kapitalisme. Daar is Israël het gezicht van. We moeten vanuit Palestina beginnen om vrede te brengen aan de wereld. Er zal geen vrede zijn in de wereld als Israël Palestina blijft bezetten. Daarom zal de derde Intifada internationaal zijn.

Een groep jongeren trok met RedFox en Comax, de jongerenbewegingen van de PVDA, naar Palestina en ontmoette daar de vader van Ahed Tamimi, kort voor ze vrijgelaten werd uit de Israëlische gevangenis. (Foto Solidair, Iman Ben Madhkour)

 

De rol van cultuur in de strijd voor mensenrechten in Palestina

ManiFiesta / Zaterdag / Auditorium / 17.00
Op ManiFiesta, het feest van de Solidariteit in Bredene-aan-Zee gaan we dieper in op de rol van cultuur in de strijd voor mensenrechten in Palestina. Het feest wordt georganiseerd door Solidair en Geneeskunde voor het Volk. Info en tickets hier.
In elke sociale strijd heeft cultuur een belangrijke rol gespeeld. Het lied ""Le temps de cerises"" is verbonden met de Commune van Parijs, de versie van het Amerikaans volkslied ""Star Spangled Banner"" door Jimi Hendrix is gelinkt aan de protesten tegen de oorlog in Vietnam, recentelijk werd ""On lâche rein"" het lijflied van de strijdbeweging in Frankijk en ""I ain't gonna play Sun City"" bracht iedereen samen die opkwam voor het beëindigen van de culturele medeplichtigheid met de Apartheid in Zuid-Afrika.
De laatste jaren zijn er steeds meer artiesten die de oproep van Palestijnse artiesten en middelveld steunen door te weigeren om in Israël en op door Israël gesponserde activiteiten te spelen. Hiermee protesteren ze tegen de jarenlange schendingen van de Palestijnse rechten die door het internationaal recht erkend zijn. We bespreken met Palestijnse, Israëlische en Belgische artiesten of dit een ethische en effectieve aanpak is.
Conferentie met: Omar Barghouti, Eyal Sivan en Kristien Hemmerechts