Foto Solidair, Antonio Gomez Garcia

Minister Geens wil cipiers monddood maken

De stakingsbereidheid bij de cipiers geeft weer hoe onze Belgische gevangenissen erbij liggen. Met hun stakingen slaan de cipiers alarm over de omstandigheden waarin ze gevangenen moeten bewaken en begeleiden. Die leiden geregeld tot echte drama’s, zoals de schietpartij in Luik, waarbij een in de cel geradicaliseerde man drie mensen neerschoot. De noodkreten van de Luikse cipiers waren in dovemansoren gevallen…

Liever dan de problemen op te lossen, kiest minister van Justitie Geens ervoor om het protestmiddel, het stakingsrecht van de cipiers, aan te pakken. Hij stelt voor om het gevangenispersoneel op te vorderen bij stakingen.

De regering verwijst daarvoor naar een publieke berisping door het Antifoltercomité van de Raad van Europa over de situatie van de gedetineerden tijdens stakingen. De Raad van Europa heeft al meermaals vastgesteld dat de elementaire basisrechten van de gevangenen tijdens stakingen van de cipiers niet gewaarborgd zijn.

Als deze regering de mensenrechten preekt, boer, let op je ganzen

Als we spreken over de schending van de mensenrechten van gevangenen, mogen we de bredere context niet uit het oog verliezen. Zijn de stakende cipiers verantwoordelijk voor de schending van de basisrechten van gevangenen? Wie is verantwoordelijk voor de middeleeuwse infrastructuur waarin de gedetineerden moeten leven? Met soms gebrek aan stromend water, invallende gebouwen, lekkende daken … Wie organiseert al jaren de permanente overbevolking waardoor gedetineerden in overvolle cellen samenzitten? Wie organiseert al jaren de onderbezetting van het penitentiair personeel, waardoor de arbeidsomstandigheden verslechteren en gevangenissen geen individuele begeleiding kunnen aanbieden en uitgroeien tot kweekscholen voor zware criminelen en geradicaliseerde jongeren?

Na het drama in Luik interpelleerde PVDA–volksvertegenwoordiger Raoul Hedebouw de minister van Justitie in het Parlement: “Aan verschillende stakingspiketten aan gevangenissen hoorde ik de eis voor meer middelen en meer personeel. De cipiers werken op het terrein, zij kennen de situatie heel goed. Al in 2016 zegden ze ons: “Geef ons de middelen en het personeel om te voorkomen dat bijvoorbeeld geradicaliseerde gekken in de maatschappij terugkeren”.

Cipiers staken vooral voor betere omstandigheden voor henzelf en voor de gevangenen

Al jaar en dag klagen de cipiers de wantoestanden aan. Dat de cipiers zoveel staken, heeft alles te maken met de slechte omstandigheden waarin zij werken en waarin de gedetineerden leven. Elke keer opnieuw eisten de cipiers meer mensen en middelen voor een humaan gevangenisbeleid.

Een regering die dit wanbeleid laat aanslepen en tegelijkertijd het stakingsrecht van de cipiers beknot uit bezorgdheid voor de mensenrechten? Daar bestaat een woord voor: hypocrisie.

De regering wil de cipiers beletten om deze wantoestanden nog naar buiten te brengen en valt hun recht op actievoeren aan met een aanval op hun stakingsrecht.

Wetsontwerp Geens: iedere staker moet zich melden

Volgens het wetsontwerp van minister Geens kan een stakingsaanzegging maar minimum 30 dagen op voorhand ingediend worden. Ten laatste 72 uur voor het begin van de staking moeten alle personeelsleden via een lijst aan hun directeur laten weten of ze zullen staken of niet. Wie zich niet inschrijft, wordt geacht te komen werken.

Als er minder werkwilligen zijn dan er nodig zijn voor het minimum aan taken (douche, wandeling, bezoek), dan mag de gevangenisdirecteur vanaf de tweede stakingsdag de opvorderingsprocedure opstarten via de provinciegouverneur. Het wetsontwerp zegt letterlijk dat men na een jaar zal evalueren of die opvordering eventueel al op de eerste stakingsdag moet beginnen. Anders gezegd, met deze opvordering weet je wel waar het stakingsverbod voor de cipiers begint, maar niet waar het eindigt.

Regering versterkt oorzaken van de stakingen

In plaats van het statuut en de werkomstandigheden van de cipiers te verbeteren, doet de regering het tegenovergestelde met haar hervorming van het ambtenarenstatuut, het geleidelijk afschaffen van de vaste benoemingen en de besparingen. De regering had er ook voor kunnen kiezen om het sociaal overleg te herwaarderen en te versterken. Ze doet het omgekeerde met haar eenzijdig wetsontwerp. Of ze had kunnen besluiten om het systeem te verbeteren van de tijdelijke tussenkomst van politie en civiele bescherming tijdens stakingen, met de nodige middelen en opleiding. Niets van dit alles.

Vandaag de cipiers, wie morgen?

Het opvorderen van cipiers past helemaal in de globale aanval van de regering tegen het stakingsrecht. Net als de minimale dienstverlening bij het openbaar vervoer. Het ligt in dezelfde lijn als het proces tegen de twee vakbondsmilitanten uit de Antwerpse petrochemie die beschuldigd worden van kwaadwillige belemmering van het verkeer. De regering probeert via allerlei wegen het stakingsrecht van werkende mensen lam te leggen. Vandaag vallen ze de cipiers aan, wie zijn de volgende? Elke werknemer zou best goed beseffen dat het stakingsrecht zijn eerste en belangrijkste recht is. Alle andere rechten zijn verworven dankzij dat stakingsrecht.

Woorden zoals minimale dienstverlening verstoppen regeltjes en voorwaarden die het moeilijker maken om te protesteren. Die extra regels zijn trouwens onnodig, want de vakbonden staan open voor afspraken om stakingen ordelijk en met respect voor andermans rechten te laten verlopen en zeker om stakingen zo snel mogelijk op te lossen via onderhandelingen. Zeker bij de cipiers zijn opvorderingen een onnodige en buitenproportionele beperking van het stakingsrecht. Een sociale regering zou zich bezighouden met de oorzaken waarom het gevangenispersoneel zo vaak staakt. Neem het gevangenispersoneel serieus en verbeter hun statuut, in plaats van dat af te schaffen.

Commentaar toevoegen

You must have Javascript enabled to use this form.

Reacties

Beste PVDA. Ik ben je partij zéér genegen, op enkele uitschuivers na. Bovenstaand artikel is er zo een. Het is duidelijk dat PVDA geen kennis heeft van het detentiepersoneel. Er is geen enkel beroep waar het aan-zichzelf-denken zo groot is. Voor hen is een gedetineerde overduidelijk een on-mens en hij zal hen ook zo behandelen. Zij die het anders doen vallen op, al een geluk dat zij er ook zijn. Nee, de doorsnee beambte wil zo weinig mogelijk troubles overdag, zodat er genoeg energie overschiet voor het echte werk voor en na in 't zwart. Ze hebben geen greintje respect voor de gedetineerde. En met zo'n artikel komen ze er mee weg zoals destijds die anderen in uniform met wir haben das nicht gewüsst. PVDA loopt hier iets te snel een vakbond achter na onder het mom van 'als we de werkman kunnen goedpraten en de minister de schuld geven, is't altijd goed'. Een uitschuiver dus. Of toch een constante dwaling bij PVDA.
Beste, U weet duidelijk waar u over spreekt. Ervaringsdeskundige lijkt me maar ik kan me vergissen. Ikzelf WERK aan de andere kant van de deur. Reeds 14 jaar waarvan de laatste jaren door de appreciatie van de gedetineerden mijn drijfveer zijn. Zowel de regering als de lokale besturen laten het personeel in de kou staan. Nu staat volledig ons statuut op de heling. Voor 1800€ in de maand blijf ik dit niet doen in deze omstandigheden. We verdienen nu minder om in de toekomst een deftig pensioen te hebben, als ambtenaar zou je voordelen hebben, ik zie ze niet meer. Maar ik sta er alleen voor met een puber dus ik moet verder. Als ik solliciteer word ik bekeken alsof ik gek ben. Maar ik nodig iedereen uit om eens een week mee de nachtmerries van de maatschappij respectvol te blijven behandelen aan onze voorwaarden en op onze werkvloer. U mag mij steeds persoonlijk contacteren. Mijn gegevens zijn gekend bij de redactie.
Beste Eelen, De PVDA verdedigt, ook onder de cipiers, een humaan gevangenisbeleid. Het is de verantwoordelijkheid van opeenvolgende besparingsregeringen dat dit momenteel ver zoek is. Zowel gedetineerden als cipiers hebben een gemeenschappelijk belang bij een humane gevangenis: betere infrastructuur, betere begeleiding, betere werkomstandigheden. Alle stakingen van cipiers draaien hierom. De regering maakt hen nu monddood.
Waarom denkt men dat cipiers staken?? Zij moeten ook hun rechten hebben alsmede ook de gedetineerden en geïnterneerden en deze mensen moeten fatsoenlijk behandeld worden omdat het ook mensen zijn net als wij, fatsoenlijke zorg zowel lichamelijk als geestelijk moet gerespecteerd worden, de huidige minister en regering Michel kent niets van de werkvloer van de cipiers en gevangeniswezen en al evenmin van de gevangenisbewoners hoe het eraan toe gaat, de laatste jaren zijn er veel cipiers op pensioen gegaan en die zouden gerust allemaal moeten vervangen worden of de problemen zullen niet uitblijven zoals we nu mee maken en dat heeft Koens Geens zelf in de hand gewerkt alsmede ook deze regering Michel, er zijn genoeg financiële middelen voorhanden!!!! Als bedrijven en andere rijken hun miljarden naar het buitenland kunnen loodsen waar gemakkelijk controle op te doen is door het ministerie van financiën en door hun diensten mag dat geen probleem zijn maar zuigt veel liever de gewone werkmens en sociaal zwakkere uit omdat het te gemakkelijk is om hen uit te buiten ipv de de bedrijven financieel op te volgen en de rijken tot de rijksten waar gemakkelijk een vermogenstaks op te heffen is maar als deze regering Michel daar de wil niet voor heeft en de laksheid van bepaalde ministers niet opvolgt dan is de gewone werkmens en de sociaal zwakkere altijd het slachtoffer van alles en zo blijven we in een vicieuze cirkel draaien als een tol.
Vanop de werkvloer... @ Eelen niet alles en iedereen over dezelfde kam scheren a.u.b. U haalt zaken aan die correct zijn. Maar de analyse die het pvda webteam heeft gemaakt is voor 200% juist!!!
Op m'n FB-pagina is enige discussie ontstaan die ik graag met jullie lezers wil delen. De cipiers en hun vakbonden weigeren om binnen het stakingsrecht de minimale diensten zelf te organiseren, zoals de Non-Profit-sector in 1988-1989 in de Witte woede heeft gerealiseerd. Misschien is het nuttig om eens na te gaan hoe de minimale dienstverlening in de Welzijns- en Gezondheidssector is tot stand komen. Ik lag er mee van aan de basis en heeft geleid tot een wettellijke regeling, mét opvordering op basis van de lijsten waar de vakbonden hun akkoord over moeten geven. De vakbonden indertijd hebben juist door deze waarborg van minimale diensten eerst zelf ter hand te nemen en nadien wettelijk te regelen, de handen vrijgemaakt om ook in de Welzijns-- en Gezondheidssectoren stakingen van onbepaalde duur aan te gaan. Met optimale resultaten. Wijzelf en de vakbonden van de Non-Profit-sectoren staan gereed om met de cipiers en hun vakbonden aan tafel te zitten en in dezelfde zin oplossingen te zoeken. Nu verzieken de cipiers en hun vakbonden elk perspectief op verbetering van de werkomstandigheden, de leefomstandigheden en de betrokkenheid van de families. Het is tijd dat de cipiers en hun vakbonden komaf maken met de tendensen om 'alles neer te leggen' en derden te laten opdraaien voor wat eigenlijk hun werk is, uitgevoerd als minimale diensten waarbij ze, zelfs in de huidige omstandigheden van niemand afhangen. Ook in de Gehandicaptensector werd in een langdurige staking mét minimumdiensten in eigen beheer opgeroepen tot 'doorbijtdagen' dwz alles neer te leggen. Er werd toen in 'gemeenschappelijk front' maar tegen de zin van LBC-NVK besloten dit één dag te doen. Twee dagen later was de solidariteit én de staking gedaan, weliswaar pas na 3 maanden staking (van 1 februari 1989 tot 8 mei 1989, dag waarop een akkoord werd gesloten. Enkel op deze wijze zullen de cipiers de situatie voor henzelf, de gevangenen en hun families verbeteren. Maar zo te zien is het kalf allang verdronken, laat men het initiatief aan de overheid en staan de communisten erbij en kijken ernaar of brengen zij zelf mee een dynamiek op gang die er toe leidt dat, zoals in de gehandicaptensector en in Eigen Thuis waar ik toen werkte in 1988 , zelf de minimale dienstverlening werd ter hand genomen.