Foto Pxhere

Kinderen horen in de school, niet in een gesloten centrum

Charles Michel heeft groen licht gegeven voor het plan van staatssecretaris voor Asiel Theo Francken om kinderen voor hun uitwijzing op te sluiten in gesloten centra. Zo’n opsluiting heeft een vernietigend effect op hun welzijn en ontwikkeling en is een overtreding van de Rechten van het Kind.

2006. Aina Muskhadzhiyeva en haar vier kinderen (van 7 maanden, 3, 5 en 7 jaar) komen in België aan nadat ze Tsjetsjenië zijn ontvlucht. België keurt haar asielaanvraag af op 21 december 2006 en sluit Aina en haar kinderen op 22 december op in een gesloten centrum. Voor 34 dagen. Een medisch onderzoek geeft aan dat het meisje van 5 jaar psychische en psycho-traumatische problemen heeft. Korte tijd later bevestigt een psycholoog die diagnose. Hij noemt haar psychische toestand “zeer kritiek”. België wordt uiteindelijk door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens veroordeeld.

Sinds die veroordeling plaatst België gezinnen met kinderen in “terugkeerhuizen”. Dat zijn eengezinswoningen waar gezinnen met minderjarige kinderen “opgesloten” worden, maar vanwaaruit de kinderen wel naar school kunnen gaan en de ouders de woonst mogen verlaten om boodschappen te doen, een advocaat of een dokter te raadplegen … op voorwaarde dat er minstens een volwassen gezinslid in de woning aanwezig blijft.

Theo Francken wil nu terugkeren naar de situatie van voor 2008 en gezinnen met kinderen opnieuw in gesloten centra kunnen opsluiten. Hij wil die maatregel vanaf juli toepassen. De regering gaat akkoord op voorwaarde dat de kinderen daar maximaal vier weken opgesloten blijven. “We gaan de zaken zo organiseren dat de kinderen het hekwerk niet te zien krijgen”, zo luidt het cynische commentaar van de woordvoerder van Theo Francken. Die kinderen en hun gezinnen worden als criminelen behandeld louter en alleen omdat zij zijn gevlucht voor oorlog, repressie of armoede.

Een vernietigend impact

De wet omschrijft de gevangenzetting als een laatste redmiddel om een legitiem doel te bereiken met als voorwaarde dat de maatregel in proportie moet zijn met dat doel. Maar als het over kinderen gaat, is geen enkel middel in proportie met dat doel. Onderzoeken hebben inderdaad al vastgesteld dat een opsluiting een zware en blijvende impact heeft op de gezondheid en de ontwikkeling van kinderen. Kinderen die een tijd opgesloten zijn geweest, lopen een groter risico op zelfdoding of poging daartoe, op zelfverminking, op mentale en ontwikkelingsproblemen zoals bindingsangst.

Een opsluiting heeft dikwijls ook een negatieve impact op de scholing, omdat het gewoonweg onmogelijk is om in een gesloten centrum behoorlijk onderwijs te organiseren. Maar elk kind heeft recht op kwaliteitsvol onderwijs aangepast aan zijn leeftijd en zijn niveau. Ook een kind dat in armoede of in een abnormale situatie vertoeft. En dit zolang het kind in het land verblijft. Als dat centrum opengaat, hebben de kinderen die er verblijven trouwens ook geen plaats meer om te spelen. 

Overtreding van de rechten van het kind

België is door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) al drie keer veroordeeld, omdat het kinderen in niet-aangepaste condities opsluit. Het EHRM oordeelde telkens dat het opsluiten van kinderen in gesloten centra een onmenselijke en vernederende behandeling vormt, gelet op de specifieke kwetsbaarheid van kinderen. In 2008 heeft België om die reden deze behandeling stopgezet.
De opsluiting van kinderen gaat in tegen het principe van het hoger belang van het kind. Dat principe uit het internationaal recht stelt dat het hoger belang van het kind altijd  voorop moet staan in alle beslissingen van een staat over kinderen. Door de Internationale Conventie over de kinderrechten te ratificeren heeft België er zich toe verbonden om dat principe na te leven. Het principe van het hoger belang van het kind is overigens ook opgenomen in de Belgische Grondwet.

“Een kind sluit je niet op. Punt”

De PVDA verzet zich tegen elke opsluiting van kinderen. En dit ongeacht hun migratiestatuut of dat van hun ouders of hun voogd. Alle kinderen moeten als kinderen behandeld worden, zodat ze vrij, verzorgd en beschermd kunnen leven en allemaal van dezelfde rechten kunnen genieten.
Daarom steunt de PVDA de campagne “Een kind sluit je niet op. Punt” van het platform Kinderen op de Vlucht en Unicef België, samen met Vluchtelingenwerk Vlaanderen, het CIRÉ, Caritas International en JRS Belgium. Meer dan honderd middenveldorganisaties hebben zich intussen bij dat platform aangesloten.

Een kind sluit je niet op. Punt.

Hier vindt u meer info en een video over de campagne.

Commentaar toevoegen

You must have Javascript enabled to use this form.

Reacties

Naar het schijnt heeft T. Francken een master in de 'pedagogie'. Behaald aan de UGent. De toenmalige directrice van het beruchte 'Vrij en Vrolijk', een soort gemengde openluchtgevangenis voor allerlei kwetsbare kinderen, in de buurt van Brasschaat, was begin '70 ook prof pedagogie in Gent. Zou dat een en ander verklaren? Heeft Maria Wens alsnog een zoon gebaard? Komt de geest van Prof. dr. M. Wens weer bovenwaaien? 't Is maar een vraag hé.
De situatie is toch iets complexer dan dat. Vanzelfsprekend is het voor de betrokken kinderen niet aangenaam om opgesloten te zitten (met de verzachtende omstandigheid dat ze samen met hun familie zijn). Maar of opgesloten zijn meer onveilig en meer beschadigend is dan zonder enig toezicht los te lopen op de straten durf ik te betwijfelen. Wat is er gebeurd met de kinderen die op het hoogtepunt van de migratiecrisis met meer dan duizend spoorloos verdwenen zijn? Veilig terecht gekomen in de kinderprostitutie, in het onbetaalde zwarte arbeidscircuit....Als je zegt dat je een situatie aankan, zoals Frau Merkel in al haar overmoed gedaan heeft, zorg dan dat je voldoende budget uittrekt om alles in goede banen te leiden (geld dat het rijke westen zeker heeft). Want anders maak je je schuldig aan misdaden tegen de mensheid. In veel ernstigere mate dan de misdaden waarvan er sprake is in bovenstaand artikel.