#Jobsdeal: krapte op de arbeidsmarkt, een mythe om onze lonen te kunnen aanvallen

Waar de werkgevers al lang van dromen, heeft de regering deze zomer op tafel gebracht: een nieuw plan voor een zoveelste aanval op onze lonen en arbeidsvoorwaarden. Een plan dat de werkende mensen verdeelt. Hoe hebben ze dat gerealiseerd? Door een mythe te creëren over een zogenaamde krapte op de arbeidsmarkt.

Sinds enkele maanden heeft de regering een "nieuw probleem" gevonden: het groeiende tekort aan arbeidskrachten in knelpuntberoepen. Bestaande jobs zouden met andere woorden amper ingevuld geraken. Toch vreemd als je bedenkt dat er nog altijd meer dan 350.000 werklozen zijn in dit land. Op 18 juni trok het Verbond van Belgische Ondernemingen opnieuw aan de alarmbel. Volgens dit VBO zou “het tekort op de arbeidsmarkt de economische groei afremmen”. De werkgevers vrezen dat die situatie kan leiden tot “uit de hand lopende loonstijgingen die het concurrentievermogen van onze bedrijven in gevaar kunnen brengen”1. Een maand later nam Kris Peeters samen met de rest van de regering diezelfde woorden in de mond: “Het tekort op de arbeidsmarkt is een bedreiging voor de economische groei”2. En daar hield het niet op. Deskundigen uit de omgeving van het VBO haastten zich om ook hun zegje te doen in de media en benadrukten dat het probleem dringend moet worden aangepakt. Ze voeren er zelfs een hele campagne rond. De krapte op de arbeidsmarkt vormt dan ook de kern van de “arbeidsdeal” van de regering. Onder het mom van knelpuntenberoepen doet de regering ons opnieuw sociale achteruitgang slikken. Maar is er eigenlijk wel een probleem met de knelpuntberoepen?

We denken van niet. Sterker nog, we kunnen aantonen dat er geen is. Het is simpelweg een goed georkestreerde strategie om de lonen en de arbeidsomstandigheden aan te pakken en de werknemers tegen elkaar op te zetten. De regering moet zich niet focussen op het probleem van de knelpuntberoepen, ze moet zich richten op het probleem van de werkloosheid – die nog steeds hoog is – en de arbeidsomstandigheden die voor almaar meer werknemers steeds ondraaglijker worden.

Tekort aan werkkrachten of tekort aan werk?

In België zouden er iets meer dan 140.000 jobs “vacant” zijn. Volgens de officiële omschrijving is een vacature een “nieuwe of binnenkort vrijkomende, openstaande en betaalde job waarvoor de werkgever actief op zoek is naar een kandidaat”. In België zijn er 350.000 volledig werklozen. Zelfs als al die knelpuntberoepen ingevuld raken, blijven er nog ruim 200.000 werklozen. Het grootste probleem blijft dus echt wel het algemene tekort aan banen. 

Minister van Economie Kris Peeters (CD&V): "“Het tekort op de arbeidsmarkt is een bedreiging voor de economische groei.”

De evidente vraag is dan hoe het in godsnaam mogelijk is dat er zoveel jobs niet ingevuld geraken terwijl er zoveel werklozen zijn. Verschillende bureaus voor arbeidsbemiddeling zien drie soorten oorzaken voor dit probleem.

1. De slechte kwaliteit van de aangeboden jobs: heel lage lonen, veel stress, lastig of gevaarlijk werk, onmogelijke werkuren (avondwerk, weekendwerk, deeltijds …) …

2. De bedrijven vinden de kandidaten voor de job niet voldoende bekwaam, ervaren … 

3. Er zijn niet genoeg of geen kandidaten met het vereiste diploma voor de aangeboden job: ingenieurs, dokters, informatici …

Als we de “oorzaken” onder de loep nemen, wordt het snel duidelijk wat de regering en de werkgevers echt willen. 

Werklozen in de armoede duwen of de lonen verhogen? 

Een van de grootste knelpuntberoepen in Vlaanderen is … callcentermedewerker. Jan heeft meerdere jaren in de sector heeft gewerkt: “In het begin kiezen veel jongeren voor de sector. Ze vinden dat ze wel iets van IT afweten en werken in een callcenter lijkt hen wel leuk. Maar de meesten blijven niet lang. Je loon? 1.250 euro netto per maand voor een voltijdse job van 38 uur. En voor dat lage loontje krijg je ongelooflijk veel stress. Je hebt maximaal 10 seconden tijd tussen twee oproepen. Aan het eind van de werkweek was mijn bloeddruk telkens schrikbarend hoog, ook al werkte ik maar vier vijfde. De drie eerste maanden zijn de jongeren nog enthousiast, maar dat verandert snel. Bovendien beseffen ze dan dat ze in dat beroep in feite geen enkele promotiekans hebben.” Andere callcenters zijn kampioen in het gebruik van interimarbeid en laten 70% van de arbeidsuren door interims presteren!3

In België zijn er 350.000 volledig werklozen en 140.000 vacatures.  Zelfs als die allemaal ingevuld raken, blijven er nog ruim 200.000 werklozen.

Het verlagen van de werkloosheidsuitkering is “een stimulans om werk te zoeken”, zei Charles Michel4. Uit het verhaal van Jan begrijpen we eerder dat het vooral een stimulans zal zijn om werknemers die tot dusver 1.400, 1.500 of 1.700 euro verdienden en ontslagen zijn, te dwingen uiteindelijk een knelpuntbaan te aanvaarden, zoals werken in een callcenter. 

Het verhaal van Jan toont ook aan dat een groot deel van de zogenaamde “knelpuntberoepen” er eigenlijk helemaal geen zijn. Waar het schoentje werkelijk knelt, is dat het jobs zijn zonder enig respect voor de werknemer. Sacha Dierckx, onderzoeker bij het progressieve onderzoekscentrum Minerva, legt uit waarom: “Volgens de Amerikaanse econoom Dean Baker betekent krapte op de arbeidsmarkt gewoon dat de werkgevers te weinig loon betalen om hun vacatures in te vullen. Als ze genoeg betalen, zullen ze wel mensen vinden die bij hen willen werken. De vraag is dus of je de verantwoordelijkheid legt bij de werknemer of bij de werkgever.”5

Krapte op de arbeidsmarkt of bedrijven dwingen in mensen te investeren 

Bedrijven klagen dat voor veel beroepen de mensen niet voldoende opgeleid zijn of niet genoeg ervaring hebben. Maar dat is nooit anders geweest en ook volslagen normaal. Om bijvoorbeeld treinmachinist te worden, moet je een opleiding van een jaar lang volgen. De NMBS “klaagt” toch ook niet dat ze geen opgeleide en ervaren machinisten of treinbegeleiders vindt. Het bedrijf zorgt zelf voor de opleiding. De privésector wil geen enkele inspanning in die richting doen. Een jongere is “te jong”, niet genoeg opgeleid of heeft te weinig ervaring. Een oudere is “te oud”, te traag en te duur. Het is altijd wel iets als er in mensen moet worden geïnvesteerd. De bedrijven willen werknemers die onmiddellijk inzetbaar zijn en die niet hoeven te worden opgeleid. Zelfs het VBO ziet zich verplicht zijn leden erop te wijzen dat het onmogelijk is om altijd kandidaten te vinden die “100%” aan de verwachtingen voldoen. De werkgevers leggen alle verantwoordelijkheid voor het opleiden van mensen bij de overheid of bij de werknemers zelf, die zich moeten aanpassen aan alle specifieke behoeften van het bedrijf. 

Het blijkt dus toch nog niet zo erg gesteld met het probleem van de krapte op de arbeidsmarkt. In dit geval kunnen we ook niet spreken over “tekorten”, maar over een gebrek aan goede wil bij de bedrijven om in mensen te investeren: opleiding, aangepaste uurroosters voor oudere werknemers enzovoorts. 

Krapte op de arbeidsmarkt of te weinig investeringen in het onderwijs? 

Voor sommige specifieke beroepen is er inderdaad een tekort aan geschoolde werkkrachten. Alle gewestelijke diensten voor arbeidsbemiddeling hebben het bijvoorbeeld over een tekort aan dokters. Dat is een realiteit. En toch blijft de regering vasthouden aan de numerus clausus waardoor de toegang tot de opleiding geneeskunde drastisch wordt ingeperkt. Er is ook een gebrek aan ingenieurs, maar ook daar moet je eerst door het ingangsexamen geraken voor je tot de opleiding wordt toegelaten. Ook voor andere beroepsgroepen, waarvoor een hogere opleiding nodig is, studeren te weinig mensen af, maar toch wordt het inschrijvingsgeld verhoogd in plaats van het hoger onderwijs meer open te stellen. 

Er is een tekort aan ingenieurs, maar de regering handhaaft het ingangsexamen

Alle gewestelijke diensten voor arbeidsbemiddeling hebben het  over een tekort aan dokters. En toch blijft de regering vasthouden aan de numerus clausus. (Foto Pixnio)

Opnieuw geldt dus dat we niet zozeer over een krapte op de arbeidsmarkt moeten spreken, maar over een gebrek aan investeringen in het onderwijs.  

Krapte op de arbeidsmarkt maskeert een aanval op de lonen

22 maart 2017, Brussels Expo. Het financieel-economische weekblad Trends organiseert zijn grote avond waarop de nationale prijs Trends Gazelle wordt overhandigd. De crême van de werkgevers (groot en klein) van ons land is er neergestreken. Het doel van de avond is de bedrijven te belonen die in elke provincie de grootste groei hebben gekend. Voor Brussel rijft het bedrijf Ikanbi Belgium de prijs binnen. De sociale zetel van dat bedrijf is in Brussel, maar zijn reële vestiging ligt in Herstal. Ikanbi is een dienstenplatform voor digitaal “klantenbeheer” voor andere bedrijven. An Meers, CEO van het bedrijf, is bijzonder trots op haar prijs. De omzet is in vijf jaar tijd meer dan verdubbeld. Wat die avond niet ter sprake komt, is dat Ikanbi voor bijna 70% met interims werkt. En op de vraag of ze geen problemen heeft om werknemers te vinden van personeel, antwoordt ze: “Omdat de werkloosheid in de streek van Herstal vrij hoog is, zijn we er altijd in geslaagd de werknemers te vinden die we nodig hadden.”6

Dit antwoord vat de strategie van de werkgevers goed samen: om tegen lage lonen en ongunstige werkomstandigheden (interims bijvoorbeeld) werknemers te rekruteren, heeft het patronaat een “vrij hoge” werkloosheidsgraad nodig. 

De pro-werkgevers arbeidsmarktdeskundige Jan Denys legt dit mechanisme zeer cynisch uit: “Een hogere werkloosheid en minder beschikbare vacatures zorgen ervoor dat het rekruteringsgedrag van bedrijven en het zoekgedrag van werkzoekenden verandert. Bedrijven zullen, of men het nu wil of niet, de lat hoger leggen. Dit is een logisch gevolg van het feit dat op een concrete vacature ook meer en betere kandidaten gaan solliciteren. (…) Het sollicitatiegedrag van werkzoekenden verandert natuurlijk evenzeer. Ze gaan de eisen die ze aan een job stellen, naar beneden toe herzien, zowel wat betreft de inhoud van de job als het soort bedrijf, het loon en de bijkomende voordelen. Sollicitanten zullen minder eisen stellen op het gebied van de combinatie werk en gezin. Werknemers zullen ook minder opzien tegen een verre verhuis om op hun werk te geraken”.7 Verder in zijn tekst, die hij al in 2010 heeft geschreven, waarschuwt hij de werkgevers dat “het omgekeerde mechanisme speelt” als de werkloosheid vermindert. Er is sprake van echte krachtsverhoudingen op de arbeidsmarkt, legt de werkgeversdeskundige verder uit. 

De essentie van de arbeidsdeal van de regering: veel meer mensen op de arbeidsmarkt en de werklozen onder druk zetten om om het even welke job te aanvaarden

Meer werkloosheid betekent meer concurrentie tussen de werklozen die om het even welke job willen aanvaarden. En de huidige daling van de werkloosheid maakt de werkgevers dus ongerust. De opeenvolgende regeringen hebben vooral veel inferieure jobs gecreëerd (interims, deeltijds, mini-jobs…), maar ze vinden niet altijd mensen die die jobs willen doen, omdat de werkloosheidsgraad “niet meer zo hoog is”. Bovendien vrezen de werkgevers dat met minder werklozen de druk op de lonen “uit de hand zal lopen”. 

Volgens die logica van de werkgevers zijn er daarom dringend twee zaken nodig: veel meer mensen op de arbeidsmarkt en de werklozen onder druk zetten om om het even welke job te aanvaarden. Het VBO stelt daarom dat “het cruciaal is dat alle betrokken beleidsniveaus inzetten op een effectief controle- en sanctiebeleid en efficiënte activering van de werklozen, langdurig zieken, leefloners en andere inactieven.”8 De regering voert uit: “De arbeidsdeal heeft tot doel de (dalende) groep van werklozen (nu nog 345.000) en een arbeidsreserve van 1,8 miljoen mensen die geen betaald werk uitvoeren te activeren”9, zegt Kris Peeters. Die 1,8 miljoen mensen, dat zijn zieken, studenten, bruggepensioneerden, gehandicapten… Uit die groep zal dus geput worden om wat Marx in zijn Het Kapitaal bestempelt als het “reserveleger”, uit te breiden, een leger van werklozen die druk op de lonen zetten: “Het industriële reserveleger weegt op de actieve werknemers om in periodes van hoge welvaart een rem te kunnen zetten op hun aanspraken.”10 Om het reserveleger uit te breiden en het te dwingen om het even welke job te aanvaarden, gaat deze regering de jacht openen op werklozen, maar ook op oudere en zieke werknemers. 

Oudere werknemers het leven zuur maken

De regering heeft al een reeks maatregelen ingevoerd: pensioen op 67 jaar, optrekken van de leeftijd voor vervroegd pensioen naar 63 jaar na 42 jaar dienst, bruggepensioneerden verplichten beschikbaar te blijven voor de arbeidsmarkt, vermindering van de uitkering van bruggepensioneerden enzovoorts. Met al die maatregelen probeert de regering de daling van de werkloosheid af te remmen, want in 2005 al waarschuwde het VBO dat door die daling “de lonen onder druk zouden komen te staan”. Daarom zorgt de regering ervoor dat de mensen langer op de arbeidsmarkt blijven. 

Maar voor de werkgevers volstaan die maatregelen niet, ze eisen er bijkomende. En dat is de regering ook van plan bij aanvang van het nieuwe werkjaar: ze zal een einde stellen aan de mogelijkheid van brugpensioen vóór 60 jaar in geval van herstructurering. En je zult minstens 41 jaar gewerkt moeten hebben. 

Loopbaankrediet op 55 jaar wordt afgeschaft. Pas vanaf 60 jaar zal men ervan kunnen genieten. Veel werknemers van boven de 55 jaar konden op die manier aan het eind van hun loopbaan overschakelen naar 4/5, wat ze enige ademruimte gaf, maar ook die maatregel wordt dus afgeschaft. De enige maatregel die het leven nog enigszins draaglijk maakte van werknemers die hun hele leven hebben gewerkt en volledig opgebrand zijn, wil de regering dus intrekken. Dat is ook een slag in het gezicht van de 70.000 werknemers die op 16 mei betoogden voor een terugkeer naar het pensioen op 65 jaar, het recht op vervroegd pensioen en de algemene invoering van het loopbaankrediet op 55 jaar.

Zieke werknemers het leven zuur maken

Het aantal langdurig zieken is enorm toegenomen. Inmiddels zijn het er meer dan 400.000. Maar hoe komt dat? Omdat veel oudere werknemers het gewoon niet meer volhouden. Omdat veel jongeren kampen met een burn-out vanwege een te grote druk op het werk. In plaats van zieke werknemers de kans te geven hun loopbaan geleidelijk weer op te nemen, in plaats van de werkdruk wat naar beneden te halen door tijdskrediet toe te staan aan het einde van de loopbaan of door de mogelijkheid te bieden om vroeger met pensioen te gaan, heeft deze regering een aantal maatregelen genomen die het makkelijker maakt om langdurig zieken zonder enige vergoeding te ontslaan. En alsof dat nog niet voldoende is, wil de regering bij het begin van het parlementair jaar een wet laten goedkeuren die zieken die niet deelnemen aan een herintegratieprogramma straft door hun ziekte-uitkering te verlagen. Alsof het armer maken van zieken hen sneller zal genezen. En het toppunt van cynisme is dat deze regering, nadat ze het ontslag van de zieke werknemers gemakkelijker heeft gemaakt, middelen wil vrijmaken om ze te dwingen terug te keren naar een “normale” job. De werkgever, die er de oorzaak van is dat de werknemer ziek is geworden, wordt uit de wind gezet. Hij heeft zijn werknemer zonder enige compensatie kunnen ontslaan en al de druk komt op de werknemer te liggen die bovendien ook nog eens financieel gestraft wordt. 

En ook de ziektedagen van de ambtenaren liggen onder vuur. De regering wil het aantal dagen dat een zieke ambtenaar zijn volledig loon behoudt, terugdringen. Net als de werknemers in de privés worden de ambtenaren dubbel gestraft: ze zijn niet alleen ziek, ze zien hun loon ook met 40% dalen. De regering volgt daarmee opnieuw de logica dat het probleem niet de ziekte is, maar de zieke. Door zijn uitkering te verlagen wil ze hem dwingen zo snel mogelijk terug op de arbeidsmarkt krijgen. 

Een van de grootste knelpuntberoepen in Vlaanderen is… callcentermedewerker. (Foto Diana Varisova)

Werklozen het leven zuur maken

En om deze strategie te doen slagen, moet er uiteindelijk zoveel mogelijk druk worden uitgeoefend op de werkloze door hem sneller in de armoede te duwen. Na zes maanden werkloosheid zal de uitkering snel naar beneden gaan, tot het minimum. Nochtans, een lagere uitkering duwt mensen sneller de armoede in en draagt heus niet bij om meer mensen aan het werk te krijgen. Iemand die moet overleven met een inkomen onder de armoedegrens kan zich geen auto veroorloven, moet zijn internetabonnement opzeggen en heeft geen geld om een opleiding te volgen, zijn kinderen naar de opvang te doen of een sociaal netwerk uit te bouwen. Hoe kun je dan werk vinden? Het tegendeel is waar, mensen die een fatsoenlijk inkomen hebben, vinden sneller werk, maar deze regering doet precies het tegenovergestelde.

En de regering gaat ook hier nog een stapje verder. Ze heeft beslist dat “gemeenschapsdienst kan opgelegd worden aan langdurig werklozen”. Het gaat over taken die de werkloze twee keer per week zo goed als gratis moet uitvoeren. Die maatregel zet werklozen er nog meer toe aan om het even welke job te aanvaarden. Wie geen geschikte job vindt, zal binnenkort misschien als werkloze de straten moeten vegen. In Nederland kennen ze dat al: de verplichte tewerkstelling van werklozen heeft daar al vaste jobs gekost. Straatvegers in dienstverband zijn er vervangen door straatvegers die voortaan voor een prikje deze “dienstverlening voor de gemeenschap” voor hun rekening nemen.

Duitse schrik voor werkloosheid om de lonen te verlagen

De hele strategie van de regering is een kopie van de strategie die de roodgroene Duitse regering in de jaren 2000 heeft opgezet: werknemers met een “vaste” job schrik aanjagen. Hoe? Door werklozen en zieken het leven onmogelijk te maken en een arbeidsmarkt met precaire jobs te creëren. Door de angst om werkloos of ziek te worden aan te wakkeren, wou de regering voorkomen dat er eisen voor betere lonen of arbeidsomstandigheden op tafel zouden komen. En enkele jaren lang heeft die strategie ook gewerkt. De werknemers hadden zoveel schrik om werkloos te worden dat ze jarenlang zware loonsverlagingen hebben geslikt.

Schrik kan overslaan naar het andere kamp

Na jaren van nederlagen hebben de Duitse werknemers hun moed echter weer samengeraapt. Nooit eerder heeft Duitsland zoveel stakingen voor hogere lonen en betere arbeidsomstandigheden gekend. De lonen beginnen weer te stijgen. Het sociaal verzet is er enkele jaren geleden ook in geslaagd een minimumloon af te dwingen, waardoor de lonen opnieuw zijn gaan stijgen. 

Na de betoging van 16 mei, met 70.000 mensen in Brussel, krabbelde de regering terug met haar pensioen met punten. (Foto Solidair, Patrick Govaert)

In België hebben de acties voor de pensioenen de regering gedwongen het pensioen met punten in te trekken. Ze moest ook haar wetsontwerp over de zware beroepen uitstellen, wat in feite ook gewoon weer een truc was om ons langer te doen werken voor minder pensioen11. De regering heeft schrikt voor het sociaal verzet. Vooral nu er verkiezingen aankomen. Ook al ontkent ze bij hoog en bij laag, de regering vreest dat het sociaal verzet zich ook zal uiten in een afstraffing bij de verkiezingen in oktober 2018 en mei 2019. En die schrik is terecht. De angst van de regering is des te groter nu de spelletjes die ze speelt duidelijker worden. Zelfs de beurskrant L’Echo moet vaststellen dat “al sinds het begin van haar legislatuur de inspanningen die deze regering vraagt bijna alleen op de schouders van de werknemers terechtkomen.”12

De regering vreest dat het sociaal verzet zich ook zal uiten in een afstraffing bij de verkiezingen

De regering en het patronaat proberen ons schrik aan te jagen. Maar schrik kan snel overslaan naar het andere kamp. Naar onze ministers bijvoorbeeld, als ze het sociaal verzet en de electorale afstraffing voelen aankomen. Als ze voelen dat de mensen hun praatjes niet langer aanvaarden en een andere beleidslijn willen: een met respect voor de werknemers door hen vroeger te laten stoppen, door hen minder te laten werken; door de grote fortuinen te activeren met een miljonairstaks. En door politieke eerlijkheid, waarbij politici die meer dan 5.000 euro netto per maand verdienen niet meer kunnen beslissen het loon te verlagen van mensen met een inkomen van 1.000 euro. 

(1) http://www.vbo-feb.be/en/business-issues/labour-market--jobs/marche-du-travail--emploi/moins-de-postes-vacants-pour-metiers-en-penurie-plus-de-croissance-economique

(2) https://www.rtbf.be/info/belgique/detail_suivez-en-direct-la-conference-de-presse-sur-le-budget-federal?id=9979546#anchor-pdf

(3) https://ptb.be/articles/exclusif-dans-10-grosses-entreprises-plus-de-la-moitie-des-heures-sont-prestees-par-des 

(4) De Tijd, 28 juli 2018

(5) https://solidaire.org/articles/la-penurie-sur-le-marche-du-travail-est-une-fable 

(6) Trends, “Gazelles 2017 Brussel - Laureate voor Grote Ondernemingen: iKanbi”, 01/02/2017. Raadpleegbaar: http://trends.levif.be/economie/magazine/gazelles-2017-bruxelles-laureate-pour-les-grandes-entreprises-ikanbi/article-normal-607209.html 

(7) Jan Denys, Free to work, Houtekiet, februari 2010

(8) http://www.vbo-feb.be/en/business-issues/labour-market--jobs/marche-du-travail--emploi/leconomie-de-penurie--les-propositions-de-la-feb-sont-pretes/

(9) https://www.rtbf.be/info/belgique/detail_suivez-en-direct-la-conference-de-presse-sur-le-budget-federal?id=9979546#anchor-pdf

(10) Karl Marx, Het Kapitaal, eerste deel, Hoofdstuk XXV: De algemene wet van de kapitalistische accumulatie

(11) Zie: https://www.pastoucheanospensions.be/m_tiers_p_nibles_le_ptb_entre_en_campagne_pour_soutenir_le_plan_65_60_55

(12) L’Echo, 28 juli 2018

Afspraak op ManiFiesta!
Europese staking bij Ryanair, een enorme sociale beweging in Duitsland, waar er onder andere werd gestreden voor hogere lonen, historische spoorstaking in Frankrijk, jongeren die in Nederland in actie komen voor deftige lonen ... Dat is het Europa van vandaag, collectieve strijd, sociaal verzet. Elk land heeft zijn eigen probleem, maar ze zijn altijd het resultaat van een Europese besparingspolitiek.
Op 9 september praten we op ManiFiesta met:
• Laurent Brun – algemeen secretaris vn spoorvakbond CGT-cheminots
• Lotte van der Horst - verantwoordelijke FNV Jong (het FNV is de grootste vakbond van Nederland)
• Michael Erhardt – voorzitter IG Metall Frankfurt.
Meer weten? Lees alle info hier:
Tickets voor ManiFiesta? Die vind je hier!

 

Commentaar toevoegen

You must have Javascript enabled to use this form.

Reacties

350.000 werklozen ? Dit komt ongeveer overeen met het cijfer waarmee de regering zwaait. Volgens het ABVV zijn dat er ongeveer 500.000. Reden van het verschil: regering rekent alleen de vergoede werklozen, het ABVV voegt daarbij de onvergoede.
Wanneer gaat er eindelijk eens bespaard worden op al die verschillende regeringen en die honderden graaiende politici? Als ze dat al eens zouden veranderen alleen een federale regering en al die bijkomende ministers en politiekers buiten dat zou pas een grote besparing betekenen. Maar nee het zijn alleen de kleintjes die voor alles moeten opdraaien. Voor mij is België een verloren land geworden. Voor niets is er nog geld: niet voor onderhoud van de wegen, niet in de gezondheidszorg (ellenlange wachtlijsten) alleen om zichtzelf te verrijken. Ik begin het hier echt beu te worden.
Stem ze weg deze ultra rechts-liberale regering ! Hard boven hart is hun motto en de vermogende rijker maken is het doel. Deze regering leeft boven z'n stand en de werkende,zieken,werklozen en gepensioneerden moeten keer op keer de bodemloze put dempen .
Nog even wachten , maar dan WEL voor de goede stemmen Maar wat is goed He ! Nu weet ik alleen dat we met alles achteruit gaan en hoe meer we betalen hoe slechter het schijnt te gaan Raar ! 100% voor iedereen goed doen zal geen enkele regering kunnen ! Maar hoop doet leven zeggen ze !!!
Werd het toelatingsexamen voor burgerlijk ingenieur niet afgeschaft ? Misschien alleen in Vlaanderen ?
Ryanair tactics ...
De regering organiseert zelf "krapte" op de arbeidsmarkt door schoolverlaters niet of slechts kortstondig toe te laten voor werkloosheidsuitkeringen. Daarna zijn die mensen niet meer sociaal verzekerd waardoor ze ook geen kans meer maken op de arbeidsmarkt. Trouwens, bedrijven krijgen voor deze mensen geen subsidies want ze zijn officieel niet werkloos. De strenge voorwaarden waaraan voldaan moet worden (oa zeer lange periodes ononderbroken werken) maken dat deze mensen quasi levenslang uitgesloten zijn van vervangingsinkomsten, terugbetaling medische zorgen, etc. Misschien eens een artikel schrijven over deze problematiek met getuigenissen.
Het is toch al lang duidelijk dat de rechtse partijen in deze regering weinig of geen respect hebben voor het werkvolk? Wanneer komt de grote volksopstand?
Ik ben er in het geheel eens met de opgevoerde stelling!!Maar hoe mensen overtuigen dat schrik hen geen stap voorruit brengt.Ik werk bv al een hele maand in een omgevingtstemperatuur van 29°C daar bestaan werkafspraken over maar worden niet toegepast en wie treedt er op niemand. Van cynisme gesproken leve de winst ten koste van alles
Mag ik er nog een vierde puntje aan toevoegen? De krapte op de arbeidsmarkt wordt ook aangehaald om goedkope en makkelijk te manipuleren werknemers uit het buitenland te kunnen aanwerven. Praktijkvoorbeelden zijn er te over, zowel wat hoog- als laaggeschoolden betreft. ING die Indische IT-analisten binnenhaalt, waarbij -o ironie!- de bestaande werknemers in hun opzegperiode de nodige training aan de nieuwkomers mogen geven. Callcenters die vanuit Marokko opereren om de Belgische cliënteel van Belgische bedrijven energiecontracten te verkopen of betaling van achterstallige facturen te eisen. Alles onder het motto: als je ze in eigen land niet vind, moet je ze wel uit het buitenland halen. Geniaal, maar wordt het na al die tijd ook niet wat doorzichtig?
moest de gewone man jan met de pet zeg maar als een man achter elkaar staan dan hebben die regeringsleiders die het zakken vullen nog altijd hoog in het vaandel dragen geen schijn van kans maar dit zal nooit gebeuren er zijn teveel gatlikkers
Ik heb een vriendin van middelbare leeftijd met ervaring bouwkundig tekenen computer. Haar werd door deVDAB een job aangeboden als ... LASSER !
Politieke onschendbaarheid zou niet meer mogen bestaan! AFSCHAFFEN!! Politici moeten verantwoordelijk zijn voor al hun daden!
Wie gelooft die fabeltjes nog? Op tv kwam er een uitspraak die de wereldvreemdheid van politici weeral aantoont, als voorbeeld van herscholen kassawerk gebruiken. Dit zijn taken di je op een paar uur tot een paar dagen kan leren, zoals op vele werkplaatsen waar je een specifieke tak uitvoert. Echt mensen omscholen gebeurt niet, want dit kost tijd en geld en het mag voor de regering en werknemers natuurlijk niets kosten. Ik ben ooit de VDAB binnengestapt met knelpuntberoepen en de vraag om te scholen, maar daar konden ze me niet helpen, dat is de realiteit. Onlangs was er een IT bedrijf dat personeel zocht en mensen zelf ging opleiden, je het geen diploma nodig. Daar heb ik respect voor, mocht ik kunnen zou ik deze kans grijpen. Dit schept ook meteen een band tussen werkgever en werknemer, iemand die in u gelooft en een heel nieuw beroep aanleert, voor zo iemand offer je al eens een vrije dag op. De jobs waarover men spreekt zijn vooral hoogopgeleide jobs met een zeer specifiek karakter. Maar er zijn mensen genoeg die gemotiveerd zijn en verstandig genoeg mits je deze een jaar, of twee jaar opleid. Het weeral viseren van werklozen door snellere degressiviteit toont de leugens aan. Het heeft geen invloed op het begrotingstekort. Het zou me ook niet verbazen als ze de eerste maanden het plafond verhogen en niet de 65% regel, wat een zeer asociale regeling is omdat de lager inkomens meteen richting armoede gaan. Stel dat alle vacatures ingevuld geraken, dan blijven er nog steeds mensen werkloos. Hoe kan je dan de stok rechtvaardigen? Zullen alle Belgische problemen opgelost zijn als alle vacatures ingevuld zijn? Je weet dat het allemaal leugens zijn als men spreekt over arbeidskrapte. Weet je wat de echte problemen zijn. Gisteren sprak ING over het verhogen van de woonkredieten omdat op termijn het niet houdbaar is. Ze maken per kwartaal 200 miljoen winst maar dit zou moeten groeien. Of meer dan 100 miljard dat vorig jaar naar belastingparadijzen vloeide. Bij andere jobs is het laag loon de oorzaak. Ik ben alleenstaande, net als 1 op 3 en we houden dat ze ook graag. Maar hoe kan je leven van 1300 netto? Maak snel de som: huren is makkelijk 600, energie-water en telecom 150 en ik reken conservatief, wekelijks 100 euro aan voeding en huishoudproducten. Dan blijft er 150 euro voor kleding, kapper, mobiliteit, ontspanning, meubels, huishoudtoestellen. Een eigen wagen is onbetaalbaar, een hobby die geld kost kan niet, vakantie onmogelijk, restaurant geen geld, pensioensparen helemaal niet mogelijk, 1 keer per maand uitgaan...misschien. In mijn ogen werk je dan om niets te hebben. Dan kan je evengoed niets hebben met een uitkering. Nee, met werken en 1300 in de maand zit je in overlevingsmodus, geen wonder dat er zoveel zieken zijn. Om als alleenstaand vooruit te gaan in het leven heb je minstens 1700-1800 nodig. Onbetaalbaar zullen werkgevers en regering zeggen, maar ooit was er een tijd dat een standaard gezin kon leven met 1 arbeidersloon, eigen woning, eigen wagen en een week vakantie. Men kocht misschien minder maar men kocht kleding, huishoudtoestellen,... made in USA of Europa. Wie is er doorheen de jaren gerold denk je?
Voor mij mag er een hoofdstukje bij : "werkgevers/werkgeefsters die het goed willen doen het leven zuur maken" ! Wij doen ons best om zinnig + werk op maat te organiseren èn betalen correcte lonen . Wij gaan niet voor groei in kwantiteit & winst, wel voor groei in kwaliteit en duurzaamheid - en worden dan 'niet-succesvol' genoemd. Als (vaak) kleine ondernemingen betalen wij 'minimumbijdragen' voor bvb Provinciebelasting (€ 310, 10 = tarief voor 0,5 ha ... ook bij thuiskantoor van 8m² dus) en vaste % voor het Fonds Sluiting Ondernemingen : 0,30%) ook al doen we er alles aan om bedrijfssluiting te voorkomen door gezond financieel beheer. De RSZ-bijdrage wordt nog steeds berekend op 108% van het brutoloon (arbeidersstatuut) en onze medewerk(st)ers wordt (ook bij deeltijds werk) regelmatig de 'Bijzondere bijdrage RSZ' van € 9,30/maand afgehouden... Coöperatief werken wordt door de overheid zeer sterk bemoeilijkt : in de nieuwe vennootschapswet mag een coöperatief vennoot zelfs niet meer als loontrekkende werken ! Het is tijd voor de slogan 'sociaal bewogen werkgevers/werkgeefsters en loontrekkenden : 1 front !' (de term 'Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen' durf ik al niet meer gebruiken want die is netjes uitgehold in mooie papieren procedures -) PS VBO, Unizo (en specifiek voor mijn sector :) Federgon zijn NIET mijn woordvoerders. Integendeel.
Ook wel frappant in het geheel van de 'maatregelen' : legalisering 'bijverdienen' tot € 6.000/jaar voor mensen die minstens 4/5den werken en gepensioneerden = zonder enige sociale zekerheid (ze moeten zichzelf verzekeren tegen ongevallen, geen gewaarborgd loon bij ziekte, geen pensioenbijdrage, ...) en tja, ook geen belastingen (het snoepje). Is dat niet de definitie van 'zwart werk' ? Nu legaal dus ! En waarom werken mensen 4/5den ? Omdat ze daarmee ook nog wat tijd hebben om te léven. Is het een aanloop om ook op hun loon te beknibbelen ? Gepensioneerden : werkten al zo'n 43 jaar en krijgen nu peanuts, dus moeten ze maar bijwerken : probleem opgelost ! Dit gaat niet over linkse of rechtse ideologie, dit is de 'kapitalistische ideologie' waarin enkel (groot) geld telt en mensen niet meetellen. Niet in de economie, niet in de politiek, niet in het beleid. Alle politieke partijen met macht vandaag doen eraan mee. En ja : 'schrik' de hefboom van deze ideologie : schrik om je werk te verliezen, schrik dat je buur jouw job inpikt (zeker als die een ander kleurtje heeft !), schrik dat we - wat ons gezegd wordt (reclame) - dat we moéten hebben niet meer zullen kunnen betalen ...
Het is nu toch duidelijk genoeg dat die rechtse regering alee als je dat een regering kunt noemen altijd maar de werkende mensen nog dieper in de miserie wensen. Wanneer gaan ze eens iets doen aan hun lonen en hun graaipostjes. Het is gewoon een corrupte maffiose dievenbende. Ik hoop dat het volk het laat zien bij de volgende verkiezingen dat we het allemaal kotsbeu zijn.
Beste, Graag wil ik reageren op onderstaande deel van uw artikel. "Tekort aan werkkrachten of tekort aan werk?" "In België zouden er iets meer dan 140.000 jobs “vacant” zijn. Volgens de officiële omschrijving is een vacature een “nieuwe of binnenkort vrijkomende, openstaande en betaalde job waarvoor de werkgever actief op zoek is naar een kandidaat”. In België zijn er 350.000 volledig werklozen. Zelfs als al die knelpuntberoepen ingevuld raken, blijven er nog ruim 200.000 werklozen. " Hoe komt u aan het cijfer van 140.000 openstaande vacatures? Is het niet relevanter om te spreken van de niet-ingevulde vacatures die op een bepaalde termijn openstaan? Zo geeft de ABVV studiedienst voor 2017 het cijfer van 18.000 niet ingevulde vacatures over heel 2017, en dit op een totaal van 228.000 openstaande vacatures over 2017. Dit wil zeggen dat slecht 7% niet ingevuld geraakten. En deze 7% vertegenwoordigen inderdaad de slecht betaalde, tijdelijke of op ander vlak moeilijke jobs. Op dit moment spreekt minister Peeters van 12.000 niet ingevulde vacatures. Ook vind ik het een foute redenering om te stellen dat al die openstaande vacatures zouden openstaan voor de werklozen. Jouw 140.000 vacatures trek je af van de 350.00 volledige werklozen om te stellen dat er nog onvoldoende job aanbod is. Maar onder de tewerkstelden van vandaag is er ook een voortdurende mobiliteit waardoor vacatures meestal ingenomen worden door werkende werkzoekenden in plaats van werklozen. Alleen als er een echte toename van werkgelegenheid zich voordoet dan kan de werkloosheid afnemen. Op dit vlak vind ik dus uw artikel erg onduidelijk. Met vriendelijke groeten. Swa Engelen
Met al bijna 20 jaar in de IT-sector kan ik alleen maar bevestigen wat hierboven geschreven staat. Call-Desk, Hotline, Callcenter … noem het hoe je ook maar hoe wil het is en blijft een dik onderbetaalde functie. Met gemiddeld 1300 netto voor een drietalige medewerker met daarbij nog shift uren, … geloof me veel zitten na 6 maanden aan de drank of zijn platgewalst onder de kalmeermiddelen en geven hun ontslag of vallen in depressie. Maar voor de werkgever is dit absoluut geen probleem want dankzij deze regering zijn er genoeg mensen die voor de deur staan, die uitgesloten zijn van de werkloosheidsdienst, die niet willen afhangen van het OCMW, en die het minste wat ze nog hebben graag zouden willen behouden. Trouwens laten we toch niet hypocriet zijn als een werkgever je vraagt bij een sollicitatiegesprek hoelang je al werkloos bent dan is daar toch een reden voor… men weet perfect hoeveel de werkloosheidsuitkeringen bedragen en men heeft er ook geen probleem mee om je een salarisvoorstel te doen met als opmerking “is toch beter betaald dan wat je nu hebt” ….
Het is toch duidelijk dat deze regering al te rechts is? Er is dringend terug meer evenwicht in de regering nodig: CD&V en CDH (centrum), Open VLD en MR (rechts), sp.a en PS (links aangevuld met PVDA, PTB, Groen en Ecolo) moeten een coalitie kunnen vormen. Een partij als de N-VA moet dringend naar de oppositie of naar het 'cordon sanitaire' met Siegfried Bracke als leugenachtig kopstuk!
Weg met deze regering, die enkel de rijken rijker maakt. Wie geloofd deze regering nog? Tweeverdieners zijn hier de klos van deze éénzijdige regering. Mijn stem gaat bij de federale verkiezingen van 2019 zonder meer naar PVDA.
Beste, Graag wil ik reageren op onderstaande deel van uw artikel. (tweede poging) "Tekort aan werkkrachten of tekort aan werk?" "In België zouden er iets meer dan 140.000 jobs “vacant” zijn. Volgens de officiële omschrijving is een vacature een “nieuwe of binnenkort vrijkomende, openstaande en betaalde job waarvoor de werkgever actief op zoek is naar een kandidaat”. In België zijn er 350.000 volledig werklozen. Zelfs als al die knelpuntberoepen ingevuld raken, blijven er nog ruim 200.000 werklozen. " Hoe komt u aan het cijfer van 140.000 openstaande vacatures? Is het niet relevanter om te spreken van de niet-ingevulde vacatures die op een bepaalde termijn openstaan? Zo geeft de ABVV studiedienst voor 2017 het cijfer van 18.000 niet ingevulde vacatures over heel 2017, en dit op een totaal van 228.000 openstaande vacatures over 2017. Dit wil zeggen dat slecht 7% niet ingevuld geraakten. En deze 7% vertegenwoordigen inderdaad de slecht betaalde, tijdelijke of op ander vlak moeilijke jobs. Op dit moment spreekt minister Peeters van 12.000 niet ingevulde vacatures. Ook vind ik het een foute redenering om te stellen dat al die openstaande vacatures zouden openstaan voor de werklozen. Jouw 140.000 vacatures trek je af van de 350.00 volledige werklozen om te stellen dat er nog onvoldoende job aanbod is. Maar onder de tewerkstelden van vandaag is er ook een voortdurende mobiliteit waardoor vacatures meestal ingenomen worden door werkende werkzoekenden in plaats van werklozen. Alleen als er een echte toename van werkgelegenheid zich voordoet dan kan de werkloosheid afnemen. Op dit vlak vind ik dus uw artikel erg onduidelijk. Met vriendelijke groeten. Swa Engelen