Tyfoons komen dikwijls voor in deze streken en formeel kan je de ramp niet zomaar rechtstreeks linken aan de ontregeling van het klimaat. Maar door de opwarming van de oceanen als gevolg van de klimaatopwarming groeit de kans op nog meer dergelijke zware orkanen. (Foto Giro 555 / Flickr)

De tyfoon die de ongelijkheid blootlegt

David Pestieau

Een stad aan zee, zo groot als Gent of Luik, met houten huizen en daken van golfplaten. Door die stad razen winden van 380 km per uur en golft het water 15 meter hoog. Dat overkwam vrijdag de Filipijnse stad Tacloban, en veel andere steden en dorpen op de archipel. De droeve beelden van de ravage na de doortocht van de tyfoon Haiyan, de zwaarste ooit gemeten, reizen de wereld rond.

Tyfoons komen dikwijls voor in deze streken en formeel kan je de ramp niet zomaar rechtstreeks linken aan de ontregeling van het klimaat. Maar door de opwarming van de oceanen als gevolg van de klimaatopwarming groeit de kans op nog meer dergelijke zware orkanen. Met nog veel meer doden en verwoestingen.

De klimaatopwarming is geen natuurlijk fenomeen en ze is heel onrechtvaardig. Ze is niet natuurlijk, want de grote wedloop naar winst bracht een economisch ontwikkelingsmodel op gang dat vervuilend is en fataal voor het klimaat. Dat model dient vooral de rijksten in de VS, Europa en Japan, en treft vooral de achtergestelde bevolking in de landen van het Zuiden.

Tyfoon Haiyan bewijst dat niet iedereen gelijk is tegenover het klimaat

Geen wonder dat Yeb Sano, de Filipijnse delegatieleider op de klimaatconferentie in Warschau, de steun heeft van talrijke landen uit het Zuiden voor zijn hongerstaking om een ernstig klimaatakkoord af te dwingen. Hij twitterde: “Basta met de farce op de klimaatbesprekingen! Er is dringend een routeplan voor het klimaat nodig.” Dat is ook de eis van de manifestanten in Warschau, waarbij ook 600 Belgen die met een protesttrein naar daar reizen.

Tyfoon Haiyan bewijst dat niet iedereen gelijk is tegenover het klimaat. Op de getroffen eilanden wonen arme landloze boeren in krakkemikkige woonsten. De wouden hebben er plaats moeten maken voor immense plantages van grote landeigenaars en van mensen uit de VS, de oude kolonisator. Daardoor zijn de eilanden kwetsbaar geworden voor de natuurelementen. In kuststeden als Tacoblan vinden de armen alleen onderdak in de sloppenwijken dicht bij het water, terwijl de rijken hogerop wonen.

Officieel leeft vandaag een kwart van de Filipijnen met minder dan een dollar per dag. En eveneens een kwart van de actieve bevolking is geëmigreerd, op de vlucht voor de miserie. De extreme economische afhankelijkheid van de VS is daar niet vreemd aan. Het VS-imperialisme heeft de ontwikkeling van de eilanden belemmerd: het land werd in de rol geduwd van agrarisch onderaannemer en goedkope werkkracht.

Daarom kijkt de Filipijnse bevolking met argusogen naar het VS-leger dat met een vliegdekschip komt aanmeren. Bevreesd dat the U.S. army “zijn” oplossingen zal opdringen en niet zal instaan, noch voor de heropbouw, noch voor een ontwikkeling op de lange termijn.

Daarom roepen wij op: steun de lokale organisaties ter plaatse. Zij komen al vanaf de eerste uren de bevolking ter hulp, zij zijn de dragers van de emancipatorische projecten voor een vrije, onafhankelijke ontwikkeling.

Commentaar toevoegen

You must have Javascript enabled to use this form.