Foto Solidair, Dieter Boone.

“De PVDA is een locomotief op links, om de samenleving opnieuw naar haar sociale zijde te doen kantelen”

Voor PVDA-voorzitter Peter Mertens zijn armoede en wonen de inzet van de verkiezingen. Dat zei hij tijdens zijn toespraak op ManiFiesta. Hij had het verder nog over alt-right in Vlaanderen, de ambities van zijn partij en de strijd voor onze pensioenen. 

Bekijk hier de video van de toespraak

Beste vrienden en kameraden,

Tien jaar geleden, op 15 september 2008, ging de graaibank Lehman Brothers overkop en brak de bankencrisis uit.

Dat is tien jaar geleden. In het kielzog van die crisis hebben wij toen besloten om een tegenplaats te creëren in ons land. Toen hebben wij gezegd: wij willen het grootste solidariteitsfestival van het land organiseren. Met mensen uit heel het land. Uit Wallonië, uit Brussel, uit Vlaanderen. Met internationale gasten. Met theater, met muziek, met sport, met literatuur, met poëzie, met debatten. En kijk, we zijn het grootste solidariteitsfestival van het land geworden. Vandaag zijn we opnieuw met 12.000 mensen. Dat is fantastisch!

Het is tijd voor respect

Dit festival is nodig, beste vrienden en kameraden.

Want deze wereld draait dol.

Volgende week, op 15 september 2018, organiseren de bankiers die de hele wereld in de grootste crisis sinds de Tweede Wereldoorlog hebben gestort een verjaardagsfeestje voor tien jaar crisis. Je houdt het niet voor mogelijk: een feestje voor de tiende verjaardag van de crisis. I Kid You Not.

Je houdt het niet voor mogelijk: de bankiers houden een feestje voor de tiende verjaardag van de crisis

Aan de ene kant horen wij hoe de grootbanken groter zijn dan ooit, horen we hoe de vier Belgische grootbanken vorig jaar opnieuw zes miljard euro winst hebben geboekt, en horen we hoe diezelfde banken hebben geholpen om 129 miljard euro naar de Bahama’s en andere belastingparadijzen te sluizen. 129 miljard euro, zonder een euro belasting op te betalen. Dat is het taal van het grote geld, een taal die steeds agressiever wordt.

Aan de andere kant horen wij Anna. Zij trekt een pensioen van 1.100 euro, maar betaalt wel 510 euro huur voor haar appartementje. Op het einde van haar pensioen heeft zij nog een stukje maand over, Anna.

Aan de andere kant horen we ook Frederik, huisvuilophaler in Gent. Samen met zijn collega haalt hij elke dag 14 ton papier en karton op. In de vrieskou, maar ook in de hitte, bij 30 graden. Hij en zijn collega’s vragen om niet afgeblaft te worden. Zij vragen respect, kameraden. Respect.

(lees verder onder de foto)

En we horen Yasmina, airhostess van Ryanair. Zij moet zelfs het water dat ze drinkt op haar werk betalen. Allemaal voor de bankrekening van miljonair O’Leary. Vaak worden haar rusttijden niet gerespecteerd, en als ze staakt dan wordt ze met ontslag bedreigd.

Aan die andere kant horen we ook Joël, een struise kerel die sinds zijn 19de in de metaal werkt. Zijn rug is nu kapot, en hij heeft zijn baas gevraagd om aangepast werk te krijgen. “Dan moet je maar een andere job zoeken”, kreeg hij als antwoord. Dat is de taal van het grootkapitaal.

Steeds meer mensen zitten op hun tandvlees. En wat doet de regering? De druk nog verhogen

Wij spreken die taal niet. Wij spreken een andere taal. Wij spreken de taal van Anna, van Frederik, van Yasmina en van Joël. Wij spreken de taal van de werkende klasse. Het is tijd voor respect!

Respect, jawel.

Want steeds meer mensen zitten op hun tandvlees. En wat doet de regering? De druk nog verhogen.

In plaats van werk te maken van werkbaar werk, wil de regering de landingsbanen voor mensen onder de 60 jaar schrappen. Nochtans maken 77.000 mensen onder de 60 jaar daar vandaag gebruik van. Oudere werknemers die de stress en de werkdruk niet meer aankunnen, en halftijds of viervijfde gaan werken. De regering wil dat allemaal afschaffen, en dat is schandalig. Maar wij laten ons niet doen.

De regering wil dat iedereen voltijds zal werken tot aan zijn of haar pensioen. En als dat niet lukt moet je maar op de ziekenkas gaan.

400.000 mensen staan er vandaag al op de ziekenkas. Dat is 100.000 meer dan vijf jaar geleden, toen deze regering aan haar asociale afbraakbeleid begon.

Wij willen respect. En daarom moeten wij in actie komen. Wij ondersteunen de oproep van de vakbonden voor een nationale actiedag op 2 oktober

Langdurig zieken mogen tegenwoordig kosteloos afgedankt worden.

En dan is het nog niet gedaan. Eenmaal op ziekenkas staat Maggie De Block klaar om je opnieuw te activeren. Om je opnieuw de arbeidsmarkt op te duwen, kapotte rug of niet.

Dat is het beleid van deze regering: een harteloos, asociaal beleid dat met scherp schiet op werknemers en langdurig zieken, terwijl het grote geld buiten schot blijft.

Het is genoeg geweest. Wij willen respect. Respect voor arbeid. Respect voor zware beroepen. Respect voor mensen die ziek zijn of mensen die werkloos zijn.

En daarom moeten wij in actie komen. Wij ondersteunen de oproep van de vakbonden voor een nationale actiedag op 2 oktober, zoals Robert Verteneuil van het ABVV en Stefaan De Cock van het ACV hier hebben gelanceerd. In alle steden van het land. In Wallonië, in Brussel en in Vlaanderen. Wij willen waardige pensioenen. Van minimaal 1.500 euro. Wij willen een 65-60-55-regeling. De wettelijke pensioenleeftijd terug naar 65 jaar. Recht op vervroegd pensioen op 60 jaar. En eindeloopbaantijdkrediet vanaf 55 jaar. Dat is wat wij willen.

Wij zeggen klaar en duidelijk: blijf van ons pensioen.

(lees verder onder de foto)

Een plaats van hoop

Beste vrienden van ManiFiesta, kijk om je heen.

Hier zijn mensen uit het hele land. Hier zijn mensen van alle kleuren. Hier zijn mensen van alle afkomst. In solidariteit. Dit is een plaats van hoop.

Hier zijn mensen uit het hele land. Hier zijn mensen van alle en afkomst. In solidariteit

Een plaats van hoop op deze planeet die dol draait. Wij leven in een tijd van extreme ongelijkheid. De rijkste één procent van de wereldbevolking zag vorig jaar 82 procent van de nieuw gecreëerde rijkdom naar zich gaan. Ik herhaal: meer dan vier vijfde van alle rijkdom die geproduceerd werd vorig jaar, ging naar amper 1 procent van de wereldbevolking. Dat is on-voor-stel-baar. En ondertussen sterft elke vijf seconde een kind van honger. Dat is niet te rechtvaardigen, beste vrienden en kameraden.

En toch doet men dat. Men rechtvaardigt extreme ongelijkheid door mensen tegen elkaar op te zetten en de schuld te geven aan de meest kwetsbaren. Men doet dat door gif te spuien, het gif van het racisme.

Sinds één jaar presenteert Cécile Djunga het weer op de RTBF. Zij lanceerde deze week een noodkreet, met een aangrijpende videoboodschap. Elke dag opnieuw, een jaar lang, krijgt ze racistische verwijten te verduren. Dat ze ‘te zwart’ is voor de televisie, dat ze ‘moet stoppen’. Haar video is ondertussen al meer dan 2 miljoen keer bekeken. “Ik ben Belg”, zegt ze, “en de mensen moeten stoppen met zeggen dat ik moet terugkeren naar ‘mijn land’. Want ik bén in mijn land.”

Jarenlang heeft de grootste partij in deze regering het racisme geminimaliseerd

Cécile is niet alleen. In Aarschot werd een 16-jarige jongen beledigd en op de sporen geduwd, omdat hij zwart is. Op Pukkelpop werd een jonge zwarte vrouw belaagd met een racistisch lied. ‘De Congo is van ons’, zo werd gezongen. Daar zie je de koloniale inslag van het racisme.

Jarenlang heeft de grootste partij in deze regering het racisme geminimaliseerd. En hebben de Franstalige en Nederlandstalige liberalen en de Vlaamse christendemocraten dat toegelaten. Hoe lang nog mijnheer Michel, hoe lang nog mijnheer Beke en mevrouw Rutten gaan jullie dat tolereren?

‘Racisme is een relatief begrip’. Dat hebben mensen als Liesbeth Homans en Bart De Wever jarenlang ongestoord mogen zeggen. Er is niets relatief aan racisme, beste vrienden en kameraden. Racisme is een gif en leidt tot geweld.

(lees verder onder de foto)

Dat Theo Francken en Bart De Wever vandaag krokodillentranen huilen over de Pano-uitzending over Schild & Vrienden is weerzinwekkend.

De waarheid is dat de extreemrechtse knokploeg Schild & Vrienden geboren werd in de schoot van de N-VA. Als ordedienst voor sommige spreekbeurten van N-VA-staatssecretaris Theo Francken.

Theo Francken en co. hebben haat gezaaid, en zij hebben Schild & Vrienden geoogst

De waarheid is dat tientallen Schild-&-Vrienders lid zijn bij de N-VA of de Jong N-VA. In Aalst, in Dendermonde, in Sint-Niklaas, en in het Lubbeek van Theo Francken staan ze op verkiezingslijsten of zitten ze in N-VA-besturen.

De waarheid is dat nieuw-rechts kan rekenen op steun vanuit bepaalde mensen in de regering. En dat is bijzonder alarmerend. Alt-right heeft Theo Francken tot nieuwe held uitgeroepen, zoals het in de Verenigde Staten Donald Trump tot held heeft uitgeroepen. Francken heeft een racistische voedingsbodem gezaaid. Francken is de man die mensen niet langer als mensen benoemt, maar als ‘transmigranten’. Francken is de man die zei dat we de Conventie van Genève maar best omzeilen, en dat we kinderen in gesloten centra moeten opsluiten, achter metershoge prikkeldraad, omdat hun ouders niet de juiste papieren hebben.

Theo Francken en co. hebben haat gezaaid, en zij hebben Schild & Vrienden geoogst.

Hoe groter de ongelijkheid wordt, hoe harder het racisme wordt gepromoot om mensen tegen elkaar op te zetten. Precies daarom ook zaaien ze haat tegen vakbonden, tegen het middenveld, tegen cultuurmarxisten, tegen de PVDA. Omdat wij net meer gelijkheid willen en consequent opkomen voor solidariteit.

De duizend jongeren die in Gent een positief antwoord gaven op racisme, geweld en seksisme zijn moediger dan heel de regering samen

Ik wil een groot applaus, beste kameraden en vrienden, voor de duizend jongeren die vorige donderdag in Gent een positief antwoord hebben gegeven op racisme, geweld en seksisme. Die duizend jongeren die Imagine zongen en geroepen hebben dat het tijd is voor solidariteit. Zij zijn moediger dan heel deze regering samen. Vandaag beantwoorden wij hun oproep. Nooit zullen wij racisme tolereren, nooit zullen wij kolonialisme tolereren, nooit zullen wij seksisme tolereren. No pasaran! Het is genoeg geweest. Het is tijd voor solidariteit.

Grote ambities

Beste vrienden en kameraden,

De PVDA zit in de lift. Dat voel je. Dat hoor je op de markt, dat zie je in de peilingen, dat merk je bij de kapper. We staan in veel steden en gemeenten voor een doorbraak.

En wij hebben een grote ambitie. Wij willen ons aantal lokale verkozenen verdrievoudigen, van 50 naar 150. Wij willen doorbreken in centrumsteden zoals Gent, Hasselt, Leuven, Mechelen, Brussel-stad, Namen, Verviers, Doornik. En natuurlijk verder doorgroeien in Luik, La Louvière, Charleroi, en Antwerpen.

(lees verder onder de foto)

“Als Antwerpen in oktober naar links kantelt, met de PVDA erbij, dan zal volgend jaar ook de Vlaamse en de federale regering naar links kantelen.” Dat zeg ik niet. Dat zegt Bart De Wever. Wel kameraden en vrienden, waar wachten we nog op, om dit land naar links te doen kantelen?

We hebben al veel gehoord in deze campagne, maar nog niks over twee sleutelproblemen: armoede en wonen. Wel, wij maken daar onze prioriteit van

Wij hebben een afspraak op 14 oktober. Om de asociale politiek van de regering af te straffen in het stemhokje. Maar ook om de lokale politiek wakker te schudden.

Want in deze campagne hebben we al veel gehoord. Wij hebben gehoord dat Elio De Rupo een coalitie met Ecolo en Défi verkiest boven een linkse coalitie met de PVDA. Jawel, met Défi, de enige partij die al voor de vorige verkiezingen had aangekondigd dat ze de pensioenleeftijd snel naar 67 jaar wil brengen. Wij hebben ook gehoord dat De Wever niet met ons wil besturen. Dat komt goed uit, want er is geen haar op ons hoofd dat eraan denkt met de N-VA te besturen. Na de affaire van Schild & Vrienden moet links in Vlaanderen een duidelijk signaal geven: wij zullen nooit met de N-VA in een coalitie gaan, ook niet op lokaal vlak. En ik roep hier John Crombez en Meyrem Almaci op om hetzelfde ondubbelzinnige signaal te geven.

We hebben al veel gehoord in deze campagne, maar wat we nog niet hebben gehoord in deze campagne dat zijn twee sleutelproblemen. Armoede en wonen. Wel, wij maken daar onze prioriteit van.

Ten eerste armoede. Iedereen weet: het gezicht van de armoede is dramatisch veranderd. Jongeren die hun weg niet vinden in de samenleving, van interim naar interim sukkelen en bij het OCMW terechtkomen. Alleenstaande moeders met kinderen die in de problemen komen door torenhoge huurprijzen en hoge energiefacturen. Bejaarden met een klein pensioentje waar ze niet van kunnen leven.

Aan de onderkant van de samenleving, ver van de shoppingcentra en de toeristische binnenstad, groeit de armoede

Aan de onderkant van de samenleving, ver van de shoppingcentra en de toeristische binnenstad, groeit de armoede. Overal. In elke stad.

Dat is voor ons de inzet van de verkiezingen, kameraden. Wij eisen een dringend actieplan om de armoede aan te pakken. Investeer in jobs voor kwetsbare jongeren. Zorg dat geen gezin nog afgesloten wordt van water, gas en elektriciteit. Garandeer elk gezin een inkomen boven de armoedegrens.

We moeten de strijd aanbinden met de groeiende armoede, vrienden. En die strijd moeten we winnen.

De stad is van de bewoners

En ten tweede: de wooncrisis. Want, beste vrienden, als armoede en ongelijkheid toenemen, in alle grote steden, dan heeft dat ook alles te maken met de wooncrisis. Luxe-appartementen genoeg, maar probeer maar eens een betaalbare woning te vinden. Er heerst een echte wooncrisis in onze steden, die niet alleen de armsten treft, maar ook tweeverdieners en de middenklasse.

(lees verder onder de foto)

Onze steden worden uitverkocht aan projectontwikkelaars, die kantoortorens bouwen, luxe-appartementen en gezinswoningen van 300.000, 400.000 of 500.000 euro. Wie kan dat nog betalen?

Wij maken van betaalbaar en duurzaam wonen de inzet van de verkiezingen.

Wij willen dat de steden zelf investeren in betaalbare huurwoningen voor jonge starters, alleenstaande ouders en gezinnen

Wij willen eerlijke huurprijzen. Vandaag worden in de steden slecht geïsoleerde studio’s verhuurd voor 500 euro. Wij willen maximale huurprijzen op basis van objectieve criteria: aantal slaapkamers, de kwaliteit en isolatie van de woning. Als het in Nederland kan, waarom dan niet in België?

Wij willen een inhaaloperatie voor sociale woningen. Tienduizenden mensen staan op de wachtlijst van een sociale woning. Zo kan het niet verder. We willen een ambitieus plan voor nieuwe sociale woningen. En wij willen dat de steden zelf investeren in betaalbare huurwoningen voor jonge starters, alleenstaande ouders en gezinnen.

In Wenen, de beste woonstad van Europa, heeft de stad 50 procent van de woonmarkt in handen. Als het in Wenen kan, waarom dan niet in Charleroi, in Hasselt, in Leuven, in Luik en in Brussel?

Wij willen de stad heroveren, vrienden. De stad is niet van de projectontwikkelaars, niet van de vastgoedspeculanten, niet van de betonlobby. De stad is van de bewoners.

Wij willen een stad op mensenmaat, waar we betaalbaar kunnen wonen, waar onze kinderen veilig naar school kunnen fietsen, waar we kunnen genieten van leefbare, groene wijken met gezonde lucht. Terwijl anderen boven en onder de gordel schieten, voeren wij een inhoudelijke campagne, met gemeentelijke en stedelijke thema’s die er echt toe doen.

(lees verder onder de foto)

Rebellen met een groot hart

De PVDA is een locomotief op links, om de samenleving opnieuw naar haar sociale zijde te doen kantelen

Beste vrienden,

Vorige week was ik te gast op de RTBF-radio, in het programma Le Grand Oral. Het grote mondelinge examen zeg maar. Na de uitzending kreeg ik een berichtje van Cathérine. Ze schreef me: “Ik ben echt geraakt door de helderheid, de menselijkheid en eerlijkheid van je gesprek. Ik ben fier om bij de PVDA te zijn. Merci aan alle kameraden die dag in dag uit klaar staan tegenover de agressiviteit van de regering, en die de moed niet laten zakken maar doorgaan met de strijd voor het welzijn van allen, zonder uitsluiting.” Dat is een compliment, kameraden, voor de hele partij.

Onze samenleving heeft meer helderheid, meer menselijkheid en meer eerlijkheid nodig. En moed ook, om in te gaan tegen de heersende logica van het grote geld. De locomotief, beste vrienden en kameraden, is niet het grootste deel van de trein. Maar de locomotief kan wel de rest vooruit trekken. De PVDA is een locomotief op links, om de samenleving opnieuw naar haar sociale zijde te doen kantelen. Sommigen noemen ons rebellen. Wel, laten we dan rebellen zijn. Rebellen met een groot hart. Rebellen met een rood hart.

ManiFiesta, jullie zijn fantastisch, dikke merci!

"Ahed Tamimi, greetings from ManiFiesta"

Tijdens zijn toespraak op ManiFiesta had PVDA-voorzitter Peter Mertens een videoboodschap mee van de Palestijnse militante Ahed Tamimi. Zij kon niet aanwezig zijn op ManiFiesta omdat ze van de Israëlische overheid het land niet mocht verlaten, ondanks een geldig visum. Peter Mertens antwoordde met een solidariteitsboodschap vanop ManiFiesta, die door het voltallige publiek werd overgenomen. Bekijk de video.

Commentaar toevoegen

You must have Javascript enabled to use this form.

Reacties

Ik hoop dat we inderdaad links inslaan ik merk dit ook aan mijn kinderen die blijkbaar al links waren zonder dat ik het wist.Ik wil in een samenleving leven waar we samen kunnen leven met iedereen,waar we voor elkaar zorgen,waar iedereen een volwaardig pensioen krijgt,waar man en vrouw gelijk worden betaald,waar geloofsvrijheid belangrijk wordt,waar geen haat meer wordt gepredikt,kortom een wereld voor iedereen,is het een utopie ik hoop van niet maar soms vrees ik ervoor als ik naar het nieuws kijk wordt ik echt bang voor de toekomst van onze kinderen,als je ziet dat zelfs het recht op gezondheidszorg beetje bij beetje wordt aangetast dan zijn we niet goed bezig ik vraag mij soms af of ze daar in Brussel wel weten wat ze aan doen zijn ,in mijn dorp komt PVDA niet op dus kies ik niet ik ga naar het hokje en daar blijft het dan, bij tenzij er voor de provincie mensen opkomen dan weet ik wat ik moet doen.Ik ben daar eerlijk in ik heb het wat gehad met politiek maar voor PVDA maak ik graag een uizondering.