Cipiers vs. regering: ruststand 1-1

auteur: 

Nicole Naert

Na drie weken staking hebben de cipiers beslist terug aan het werk te gaan. Maandag en dinsdag organiseerden de vakbonden personeelsvergaderingen, waar een stand van zaken werd gegeven. Na een stemming werd de staking opgeschort. De cipiers kunnen met opgeheven hoofd het werk hervatten. 

Staking cipiers verdient veel respect

In zeer moeilijke omstandigheden, vlak voor de vakantie, lanceert deze regering een regelrechte aanval op het statuut van de cipiers en niet in het minst op hun stakingsrecht. Ondanks de vele tegenkantingen waren de cipiers vastberaden: ze gingen direct in staking. De regering en de media en hadden plots oor voor de rechte van de gedetineerden en vielen de rechten van de cipiers aan. Jarenlang deden ze te weinig aan de onaanvaardbare leefomstandigheden van de gevangenen in de overvolle gevangenissen, maar nu ze het stakingsrecht van de cipiers willen inperken, denken ze ineens wel aan het lot van de gevangenen. Hoe hypocriet kan men zijn?

Het zijn juist de cipiers die lof verdienen, want door hun eisen en stakingen van de voorbije zestien jaar hebben ze ook de leefomstandigheden van de gevangenen een beetje kunnen verbeteren.

Staking met resultaat

Naast de aanvallen op het stakingsrecht voorzag het wetsontwerp ook een frontale aanval op het statuut van de cipiers. Maar die aanval is gecounterd:

  • Het huidige personeel behoudt zijn statuut en verworven rechten. De bevorderingsmogelijkheden blijven gelijk aan de situatie vandaag en ook de tuchtuitspraken (laagste straf) komen niet in handen van de directeur. Deze kan dus niet meer aanklager en rechter tegelijkertijd zijn;
  • De opdeling van het personeel in twee aparte statuten – het fameuze verschil tussen warme en koude bewaking volgens Nederlands model – wordt tot nader order uitgesteld.

En wat het stakingsrecht betreft :

  • Een stakingsprotocol, meer bepaald protocol 351, dat geregeld door overheid en directies niet correct opgevolgd werd, zal terug in ere hersteld worden. Daardoor vervalt de voorziene termijn in het wetsontwerp van 30 dagen voor stakingsaanzeggingen. Deze termijn is teruggebracht naar de huidige 10 dagen;
  • De eerste 48 uur van een staking geldt de minimale dienstverlening niet. De regering had 32 uur gevraagd.

Maar de aanval op het stakingsrecht is niet afgewend

De vakbonden zeggen terecht dat ze niet akkoord kunnen gaan met de nieuwe teksten omdat het stakingsrecht niet gegarandeerd is voor stakingen langer dan 48 uur. Weliswaar werden de begrippen “opvorderingen” en “opeisingen” uit het wetsontwerp gehaald, helemaal gerustgesteld zijn de cipiers niet. Een andere notie dook op in de tekst, die van “de nodige schikkingen treffen”. Hoe zal de gouverneur dat interpreteren?

Normaal gezien kan de politie de minimale dienstverlening garanderen. Waarom zouden zij geen wandeling kunnen organiseren? De vraag is: willen ze dit wel doen? En welke opdrachten worden er van hogerhand gegeven? Het is al te gemakkelijk om de dienstverlening te boycotten. De regering steekt haar intenties zelfs niet onder stoelen of banken. In de toelichting bij de wettekst stelt ze dat het vervangen van cipiers door politie in geval van staking “niet meer van deze tijd” is. De maskers vallen dus af: minister Jambon wil niet dat dergelijke veiligheidstaken nog door de politie gedaan worden en zet daarmee extra druk op het breken van het stakingsrecht. Over de leefomstandigheden van de gevangenen geen woord.

Ook de Civiele Bescherming kan taken overnemen. Maar die diensten zijn onderbezet door zware besparingsmaatregelen … van deze regering.

De vakbonden gaan nu hun opmerkingen aan de minister overmaken en ook laten toetsen door de Raad van State.

Openbare orde en stakingsrecht zijn conflicterende rechten die tegen elkaar moeten afgewogen worden en waarbij in een democratie het stakingsrecht de bovenhand heeft.

De PVDA blijft het sociaal verzet steunen. Het stakingsrecht is een mensenrecht waaraan niet geraakt mag worden. Opeisingen zijn een vorm van dwangarbeid. Dat hoort niet thuis in de 21ste eeuw. De beperking van het stakingsrecht en van de vrijheid van actievoeren toont een autoritaire visie op de samenleving die regering en werkgevers willen opleggen. Zo willen ze sociale vooruitgang onmogelijk maken. Want de strijd voor onze sociale rechten gaat hand in hand met de strijd voor onze democratische rechten zoals collectief actievoeren.

De strijd na de vakantie verder zetten

Dankzij de staking van de cipiers kon de aanval van de regering grotendeels afgeslagen worden. De regering had niet zoveel weerstand verwacht. De cipiers hebben dus gescoord tegen een moeilijke, unfaire tegenstander die tackelt langs achter en het vuile spel niet schuwt. Maar die tegenstander heeft wel een slag thuisgehaald op het vlak van de minimumdienstverlening na 48 uren.

De strijd voor het stakingsrecht en tegen opeisingen is zeer principieel en moeilijk, maar kan gewonnen worden. De strijd kan zeker gewonnen worden als er solidariteit komt van andere openbare sectoren. En dan is september het uitgelezen moment om die solidariteit niet alleen in woorden, maar ook in daden om te zetten.

De federale ambtenaren zitten bijvoorbeeld met aanvallen op hun statuut. De ACOD heeft voor de Vlaamse ambtenaren een stakingsaanzegging ingediend.

We horen van meer en meer militanten dat ze door middel van een betoging de heren in Brussel eens willen zeggen waar het op slaat. Een sterk signaal dat ieder die van ver of dicht betrokken is bij sociaal verzet zeker zal steunen. De verontwaardiging over de aanvallen op sociale en democratische rechten groeit en daarmee ook de bereidheid om te strijden voor onze rechten.

Commentaar toevoegen

You must have Javascript enabled to use this form.