Chilla: “Ik krijg haatreacties omdat ik een vrouw ben”

De Franse rapster Chilla wordt vaak voorgesteld als een feministische artieste, maar zelf verkiest ze “humanistisch”. Één ding is zeker: met haar intelligente rap is ze een frisse wind op de Franse en Belgische podia. Op 8 september zal ze ManiFiesta doen zinderen.

Uw hits Sale Chienne, Si j’étais un homme en #balancetonporc zijn stuk voor stuk aanklachten tegen seksisme en de machocultuur. Moeilijk dus om het met u niet te hebben over vrouwen en feminisme.

Chilla. Dat is duidelijk. (lacht) Mijn teksten gaan over zaken uit de actualiteit die mij raken en waarop ik wil reageren. Sale chienne (vuile teef, n.v.d.r.) is het eerste lied dat ik maakte over dat thema. Het ontstond als reactie op de haatboodschappen die ik krijg als ik iets op internet plaats. De enige uitleg die ik daarvoor kan bedenken, is dat ik een vrouw ben. De opmerkingen gaan altijd daarover, niet over mijn muziek of iets anders.  

Het is nochtans 2018, je zou denken dat de situatie in de loop der jaren verbeterd is, niet? 

Chilla. Het klopt dat er veel veranderd is. Nooit eerder stonden vrouwen zo centraal in de discussie. Toch zijn we er nog lang niet: voor veel mensen is het nog steeds geen evidentie om mannen en vrouwen gelijk te behandelen. Vaak begint het probleem bij de opvoeding.

En door het internet kunnen mensen zomaar hun haat spuien. Ik ben er zeker van dat de mensen die haatcommentaren posten hetzelfde niet recht in mijn gezicht durven zeggen. Ze verbergen zich achter een scherm. Daarom heb ik die commentaren in het begin van de clips van Sale Chienne en #balancetonporc gezet (#balancetonporc is de Franse tegenhanger van #metoo, n.v.d.r.). Om te tonen dat ik niet overdrijf. 

Soms zie ik zelfs achteruitgang. Gelukkig niet overal natuurlijk, veel mensen zien die gelijkheid als iets volkomen natuurlijk. De jongens met wie ik ben opgegroeid bijvoorbeeld, waarmee ik ben beginnen te rappen. Zij vonden het normaal dat ik erbij was.

Natuurlijk beschouw ik mezelf als feministe, maar dat is niet de enige strijd die ik voer. Vechten tegen racisme of armoede is ook belangrijk

Ziet u het als uw taak om over seksistische agressie te spreken? 

Chilla. Dat is in elk geval waarom ik #balancetonporc uitbracht. Artiesten zoals ik hebben de kanalen om gehoord te worden. Veel vrouwen hebben dat niet, zij ondergaan het geweld zonder dat ze een manier hebben om zich te uiten. Er passeren dan wel veel hashtags en allerlei campagnes op Twitter, toch mogen we niet vergeten dat veel vrouwen zelfs geen toegang hebben tot het internet.

Zou u zeggen dat u een woordvoerder geworden bent voor deze zaak? 

Chilla. Neen, die verantwoordelijkheid wil ik niet op mij nemen. Ik rap en ik hou van rap omdat ik me er vrij in kan uitdrukken. Ik kan uiten wat ik voel en alle onderwerpen aansnijden die ik wil. Ik wil meer doen dan de feministische vlag dragen.

Natuurlijk beschouw ik mezelf wel als feministe, maar dat is niet de enige strijd die ik voer. Vechten tegen racisme of armoede is ook belangrijk. Ik wil vooral wijzen op wat sommige vrouwen ondergaan en duidelijk maken dat ze zich niet altijd kunnen uiten. Daarmee wil ik me zeker hun lijden niet toe-eigenen.

Met Lettre au Président kaart u de breuk tussen de jeugd en de politiek aan.

Chilla. Voor mij was dit lied een manier om te spreken over wat ik om mij heen zie. In dit geval komt het ook voort uit een specifiek moment: ik deed het voorprogramma van Kerry James en wou een eerbetoon brengen aan zijn lied Lettre а la Rйpublique. Ik wilde een nummer maken dat helemaal in de geest van het engagement van Kerry James is. Maar politiek ... daar ken ik eigen-lijk niet genoeg van.

Nochtans doet u via uw muziek toch aan politiek?

Chilla. Ik zou zeggen dat ik vooral probeer om zo bewust mogelijk in het leven te staan, om een mening te hebben over allerlei onderwerpen. Mijn humanistische opvoeding heeft mijn bewustzijn gesmeed. Daardoor zie ik dat veel dingen fout lopen en onrechtvaardig zijn. Ik heb niet de pretentie muziek te maken die zo sterk geëngageerd is als die van Médine of Kerry James. Ik schrijf over wat me raakt. Dat kan gaan over feminisme of maatschappelijke problemen, maar ik doe ook aan introspectie. Ik vind niet dat al mijn rap politiek of geëngageerd is, maar natuurlijk maakt dat deel uit van de regels van de hiphop. Die leerde ik van kindsbeen af door te luisteren naar rappers zoals Youssoupha.

Uw jeugd stond in het teken van de rap, maar u heeft ook lang viool gespeeld. Is uw muziek daarom zo melodieus?

Chilla. Mijn ouders waren muzikanten. Mijn vader luisterde veel naar blues. Zelf begon ik op mijn zesde viool te spelen en  ontdekte ik de klassieke muziek. Van kleins af aan werd ik in verschillende muziekstijlen ondergedompeld. Dat alles beïnvloedt mijn werk. In de eerste plaats ben ik dus muzikante, dat kan ik het best. Als ik een lied schrijf, componeer ik altijd eerst de muziek. Beetje bij beetje leerde ik ook schrijven over onderwerpen die me tegen de borst stuiten of interesseren. Muziek is voor mij zelfs een beetje een vorm van therapie. (lacht) Ik denk dat ik nog veel kan verbeteren aan de teksten, maar ik werk eraan.

In september komt u naar ManiFiesta. Betekent spelen op het Feest van de Solidariteit iets bijzonders voor u? 

Chilla. Zeker! Voor mij betekent muziek: delen. Spelen op een festival dat die waarden verdedigt, dat is waarom ik dit vak uitoefen. Ik hou ervan om na mijn concerten met de mensen te praten. Ik probeer ook langer te blijven voor wie zin heeft om met mij te praten.

Op ManiFiesta lopen ook veel mensen rond die niet per se komen om mijn concert te zien, die zelfs niet dezelfde taal spreken, die gaan ontdekken wat ik doe. Super! Ik kijk ernaar uit om nog eens in België op te treden. 

Chilla op ManiFiesta

Dit artikel komt uit het magazine Solidair van mei-juni 2018. Abonnement

Commentaar toevoegen

You must have Javascript enabled to use this form.