Marc Botenga

 
 

Kreupele varkens die aan oren worden voortgetrokken. Levende varkens die vertakeld en gekeeld worden. Oormerken die uit de oren gesneden worden terwijl de varkens nog leven. De beelden van het slachthuis in Tielt shockeren. Een alleenstaand geval, of een structureel probleem? Wat is er mis met onze vleesproductie?

“Je kunt niet al je geld uitgeven aan drank en vrouwen en dan om hulp vragen.” Aan het woord is de Nederlandse sociaaldemocraat Jeroen Dijsselbloem. Hij heeft het over Griekenland of Spanje. Die landen zouden in de schulden zitten omdat ze hun geld verkwanselen aan vrouwen en alcohol. Die uitspraak is niet alleen seksistisch en xenofoob, ze is ook gewoon fout. Na zijn recente verkiezingsnederlaag wil Dijsselbloem vooral zijn eigen plaatsje veilig stellen.

“Rutte wint, Wilders gestopt”. Zo beginnen zowat alle commentaren bij de uitslag van de Nederlandse parlementsverkiezingen. De echte boodschap van de kiezer klinkt nochtans anders: de regeringspartijen worden afgestraft voor hun keiharde liberale besparingsbeleid, en het verraad van de sociaaldemocratische PvdA vertaalt zich in een spectaculaire duik naar beneden. 

We verdelen de belangrijke postjes onderling. Dat wordt duidelijk uit een contract tussen de drie grootste fracties van het Europees Parlement. Het werd gelekt en onthult hoe sociaaldemocraten, christendemocraten en liberalen elkaar helpen om de dikbetaalde postjes te krijgen. En ondertussen willen ze de verkozen “anti-Europeanen” en “radicalen” alle invloed ontzeggen.

De vraag die de Europese afgevaardigden op 23 november moesten beantwoorden, was heel simpel: wilt u, ja of neen, het oordeel vragen van het Hof van Justitie over de speciale rechtbanken opgenomen in het CETA? Het antwoord van de meerderheid van socialisten, conservatieven, liberalen en christendemocraten op die vraag was al even duidelijk: neen.

Heeft Spanje straks opnieuw een rechtse regering? Dat is de vraag die op ieders lippen brandt. Het antwoord ligt wellicht in de schoot van de PSOE.

De Britten die uit de EU willen. De Griekse economie die verder naar beneden dondert. Spanje en Portugal die Europese sancties riskeren. De Fransen die massaal protesteren tegen een arbeidswet. Italië, waar een politieke crisis op til is. De roep om een fundamenteel ander Europa klinkt steeds luider.

Een fractie van het Turks leger probeerde op indrukwekkende manier de macht te grijpen, maar mislukte. De staatsgreep werd door alle Turkse politieke krachten sterk veroordeeld. Veroordelingen uit westerse hoofdsteden kwamen daarentegen opvallend laat. President Tayyip Erdogan belooft hard terug te slaan tegen de parallelle structuur die hij voor de staatsgreep verantwoordelijk acht. Het valt dus te vrezen dat Erdogan er van profiteert om de macht nog meer naar zich toe te trekken.

De rechts-conservatieve Partido Popular (PP) heeft op 26 juni de Spaanse parlementsverkiezingen gewonnen. De PP van uittredend premier Mariano Rajoy haalde een derde van de stemmen. De progressieve alliantie “Unidos Podemos” haalde 21% van de stemmen. Dat was veel minder dan de peilingen voorspelden. Dat één op vijf kiezers voor een alternatief voor het besparingsbeleid kozen is desalniettemin hoopgevend. Zeker op een moment dat Rajoy en de Europese Unie een nieuw besparingsplan willen opleggen aan een land waar één kind op drie armoede riskeert.

Eruit. Brexit. Een meerderheid van de Britten wil uit de Europese Unie. “Het Europa van de concurrentie en ongelijkheid (pest) voedt het nationalisme en de verdeeldheid (cholera). Dat schreef ik al in 2011 in ‘Hoe Durven Ze?’ ”, verklaart PVDA-voorzitter Peter Mertens in een eerste reactie. “We moeten nu onze kop niet in het zand steken. Een ander Europa is nodig: met meer democratie, met meer transparantie, met meer solidariteit, om een radicale sociale en ecologische kentering mogelijk te maken.”