Jo Cottenier

 
 

“Handelsoorlogen zijn goed en gemakkelijk te winnen”, zo twitterde VS-president Trump begin maart zijn lang beloofde veldtocht tegen China op gang. Hij kondigde meteen invoerheffingen op staal en aluminium aan. Daarmee komt hij een van zijn belangrijkste verkiezingsbeloftes tegenover de Amerikaanse staalbaronnen na. Maar eigenlijk zou de tweet beter luiden: “Handelsoorlogen zijn gemakkelijk te beginnen maar je weet nooit waar ze eindigen.”

Volgens Bart De Wever zou de kernuitstap tegen 2025, gepland sinds 2003, de elektriciteitsprijs de hoogte in jagen en de gezinnen handenvol geld kosten. De feiten spreken hem tegen. De enige weg vooruit is de resolute keuze voor alternatieve energievoorziening.

Een van de meest besproken en mysterieuze aspecten bij de start van Trumps presidentschap, is zijn relatie met Rusland. Tijdens de verkiezingscampagne verbaasde Trump vriend en vijand met zijn lovende uitspraken over Poetin. Een van de vele provocaties waarmee hij de aandacht wilde trekken? Eens verkozen, bleek er veel meer aan de hand.

Trump stopte de cruciale posities van het Amerikaanse milieubeleid vol met klimaatontkenners. Charlatans die de wetenschap ‘onder de grond’ willen stoppen, ten dienste van diegenen die energie ‘uit de grond’ willen blijven halen. Wetenschappers die bezig zijn met dramatische klimaatveranderingen worden weggezet als praatjesmakers. 

Een gek als president? De verkiezing van Donald Trump tot president van de VS verontrust de hele wereld. Zijn campagne bulkte van de provocaties aan het adres van vrouwen, migranten, moslims, Mexico, China … Het was alsof Trump geen eigen ideologie of politieke strategie had, maar zich liet zich leiden door zijn temperament. Onberekenbaarheid leek de enige constante. Bij nader inzien waren er toch een aantal terugkerende programmapunten.

Is een duurzame en sociale transitie werkelijk mogelijk? Staan sociale en ecologische strijd niet lijnrecht tegenover mekaar? Welke kansen hebben we en welke hindernissen moeten we nemen? Rond deze prangende vragen debatteren we op ManiFiesta met vertegenwoordigers van vakbonden en milieubeweging. 

Op 5 juli gaan de Grieken naar de stembus voor een referendum over de Europese wurgpolitiek. Na vijf maanden onderhandelen met het Europese establishment en het IMF kiest de Griekse regering voor directe democratie. Maar democratie, dat bevalt de nieuwe Europese aristocratie niet: de eurogroep zette Griekenland zaterdag aan de deur. Maar premier Tsipras was duidelijk in het Griekse parlement: “Met een duidelijk ‘neen’, sturen we de boodschap dat Griekenland niet zal capituleren.”

Voor de meeste waarnemers waren er twee scenario’s voor de Buitengewone Europese Top van maandagavond over Griekenland: een totale capitulatie van de Griekse regering of een definitieve breuk die de uitstap uit de euro zou inleiden. Indien premier Tsipras vasthield aan zijn ‘rode breekpunten’ leek dat laatste onvermijdelijk, want voor de kopstukken van de Europese Unie waren dat precies de belangrijkste eisen: er moest nogmaals ingeleverd worden op de pensioenen en er moesten hogere btw-tarieven komen. Met haar laatste voorstel doet de Griekse regering een nieuwe poging om de kool en de geit te sparen.

Alles wijst erop dat er geen akkoord komt tussen de Europese Unie en de Griekse regering. Het ‘overleg van de laatste kans’ van de Eurogroep van 18  juni was een schijnvertoning en normaal moet een bijeenkomst van de staatshoofden uit de eurozone maandagavond 22 juni de mislukking bekrachtigen. Het is rampzalig en onaanvaardbaar dat de Europese Unie haar inleveringspolitiek aan de Griekse bevolking blijft opleggen. Solidariteit met de Griekse bevolking en steun aan het Griekse verzet zijn nooit zo belangrijk geweest.

De gewezen Luxemburgse premier Jean-Claude Juncker wordt vanaf 1 november de opvolger van Barroso als voorzitter van de Europese Commissie. Hij kreeg daarbij de opmerkelijke steun van de groene fractie. Maar of Juncker veel zal veranderen is twijfelachtig.

Pagina's