Zohra Othman. (Foto Solidair, Kamiel Kelders)

Zohra Othman, één jaar schepen in Borgerhout: “Een fantastische opportuniteit om een beleid te voeren dat de mensen centraal stelt”

In de zeer diverse gemeente Borgerhout is de strijd tegen racisme en voor een multicultureel samenleven een speerpunt. Dat was de inzet van het grote volksfeest op 1 mei 2013 georganiseerd door de bewoners met steun van de gemeente. (Foto Solidair, Karina Brys)
Zohra Othman nam deel aan de Gay Pride te Antwerpen, een evenement dat zich inschrijft in het streven naar een maatschappij waar ieder zijn plaats vindt zonder discriminatie. (Foto Solidair, Karina Brys)

Een goed jaar geleden legde Zohra Othman de eed af als schepen van het Antwerpse stadsdistrict Borgerhout. Hoe gaat het ondertussen met het links-progressieve bestuur en hoe bevalt het als eerste schepen van de PVDA?

Rewind naar oktober 2012. Borgerhout, een van de negen districten in de stad Antwerpen stemt bij de gemeente- en districtsraadsverkiezingen opvallend links. De PVDA haalt er vier zetels binnen in de districtsraad en lijsttrekster Zohra Othman krijgt van alle kandidaten de meeste voorkeurstemmen achter haar naam. Drie maanden later wordt de keuze van de Borgerhoutenaar in het stemhokje gerespecteerd: Borgerhout krijgt een uitgesproken progressief districtsbestuur. Mét de PVDA.

Een jaar later ontvangt Zohra Othman ons in haar bureau in het statige districtshuis van Borgerhout. “Burgemeester”, lezen we in vergulde letters boven de deur. De PVDA-schepen heeft het oude burgemeesterskabinet gekregen, uit de tijd dat Borgerhout nog een zelfstandige gemeente was. Ze moet er zelf nog eens om glimlachen. Binnen nog meer overblijfselen uit vroegere tijden: staatsieportretten van stuurs kijkende blanke mannen. Het verschil met de huidige bewoonster van dit kantoor kan moeilijk groter zijn. En ook qua beleid is het verschil er waarschijnlijk een van dag en nacht.

De vorige keer dat ik u sprak, had u net een bestuursakkoord afgesloten in Borgerhout. U zei toen dat de mensen in Borgerhout zeer hoopvol waren. Hebt u aan de verwachtingen kunnen voldoen?

Zohra Othman. Het eerste jaar was erg veel zoeken. We moesten veel nieuwe dingen ontdekken en leren. Ik beschouwde het als een inloopjaar.

Toch kun je zeggen dat dit bestuur een trendbreuk is met het vorige. Nu zetten we met het hele college in op participatie en we staan daar met z’n allen ook heel erg achter.

Aan wat viel dat al te merken, die participatie?

Zohra Othman. Begin 2013 organiseerden we vijf bewonersvergaderingen. Heel intensief. We trokken zelf naar de Borgerhoutenaren om het bestuursakkoord met hen te gaan bespreken. Daar kwam heel veel volk op af. Tegelijkertijd lanceerden we een website, www.samenborgerhout.be, waarop de mensen zelf ook ideeën konden lanceren. Daar moet je echt eens naartoe surfen. Uit dat alles kwamen tal van initiatieven en voorstellen van de bevolking zelf.

Ik had van in het begin van de legislatuur al aangevoeld dat het de jongeren enorm aansprak dat we hen gingen betrekken bij het beleid, en dat ze echt mee wilden nadenken

Net voor de grote vakantie hebben we die ideeën met het college gebundeld en getoetst aan onze beleidsnota’s voor de verschillende domeinen waarvoor we bevoegd zijn. In december hielden we opnieuw bewonersvergaderingen om onze bevindingen terug te koppelen naar de bevolking. Opnieuw met een grote respons.

Vooral voor mijn bevoegdheid Jeugd was ik aangenaam verrast over de grote opkomst. Nu ja, ik had van in het begin van de legislatuur al aangevoeld dat het de jongeren enorm aansprak dat we hen gingen betrekken bij het beleid, en dat ze echt mee wilden nadenken. In december waren hier 25 à 30 jongeren die hadden nagedacht over het bestuursakkoord, over de ideeën ze voorgesteld hadden.

Welk soort dingen zijn er zoal al uitgekomen?

Zohra Othman. Bijvoorbeeld de heraanleg van pleinen. Dat is iets klassieks. Zo is er een plein in heraanleg, waar alle vergunningen voor in orde waren, maar toen de jongeren de plannen inkeken, bleek het voetbalveld dat er voorzien was, te klein… We hebben dat plein laten hertekenen. De vergunning moest dan opnieuw worden aangevraagd, waardoor er een vertraging kwam van een aantal maanden. Wij gaan de dialoog aan met de jongeren. En zij begrijpen dat bepaalde dingen niet kunnen, maar wij gaan samen op zoek naar mogelijkheden.

Jullie gaan ook luifels plaatsen op pleinen, zodat hangjongeren ook als het regent kunnen rondhangen. Ook een ideetje van de jongeren zelf?

Zohra Othman. Wij hebben uitdrukkelijk in ons bestuursakkoord beslist dat jongeren het recht hebben om rond te hangen. Tegen de tendens in op andere bestuursniveaus en op andere plaatsen om “rondhanggedrag” te verbieden. De jongeren zeiden ons: “Wij willen ook als het regent op dat plein terecht kunnen. We willen niet in een portiek of een portaal moeten gaan schuilen om dan overlast te bezorgen of de buurtbewoners tegen ons te krijgen, want we vinden dat zelf vervelend.”

De N-VA-fractie hoont dat soort voorstellen natuurlijk weg: “We gaan ons toch niet bezighouden met luifels voor jongeren.” Die partij roept om GAS-boetes en wil de leeftijd ervoor verlagen naar 14 jaar, maar als de jongeren zelf afkomen met een oplossing, dan wordt dat weggelachen.

Wij vragen de jeugd echt om voorstellen te doen, ideeën te leveren, om mee na te denken... Neem nu de jeugdraad. Toen ik pas begon als schepen van Jeugd was de jeugdraad een behoorlijk formele aangelegenheid. Sindsdien is dat geëvolueerd naar een zeer actieve raad die zelf mee nadenkt over thema’s die ze de komende jaren wil aankaarten. Het gaat dan over de inrichting van pleinen, maar ook over GAS-boetes, over verkeersveiligheid... De jongeren nemen die verantwoordelijkheid met beide handen aan en dat geeft moed om zo verder te werken. Dat stimuleert enorm.

Er hebben zich heel wat mensen ingeschreven voor die wijkraden. Mensen die op het niveau van hun wijk niet alleen willen nadenken over de herinrichting van hun straat, maar over álle problemen

Tijdens ons vorige gesprek haalde u enkele speerpunten aan van het Borgerhoutse bestuursakkoord. Interactief besturen was speerpunt nummer een.

Zohra Othman. Dat zijn die bewonersvergaderingen waar ik daarnet al over sprak, en de website www.samenborgerhout.be. Uit die bewonersvergaderingen is naar voor gekomen dat je verschillende niveaus van participatie hebt. Je hebt mensen die gewoon op de hoogte willen zijn van wat we beslissen, welke straten worden heraangelegd, enzovoort. Maar je hebt ook mensen die echt mee willen nadenken over hun buurt. We hebben daarom beslist om wijkraden op te richten. Die zullen in februari officieel van start gaan.

Er hebben zich heel wat mensen voor ingeschreven. Mensen die op het niveau van hun wijk niet alleen willen nadenken over de herinrichting van hun straat, maar over álle problemen die zich in hun straat of wijk voordoen. Dat gaat van huistaakbegeleiding, tot ruimte voor kinderen, tot groen in de straat... Over alles eigenlijk. Dat is heel concreet.

Wisten jullie met die bewonersvergaderingen de hele bevolking te bereiken?

Zohra Othman. Op een aantal vergaderingen waren mensen van verschillende afkomst aanwezig. Maar toch bleven we een beetje op onze honger zitten. Bepaalde groepen bereikten we niet zo goed. Daarom hebben we extra geïnvesteerd om ook hen te bereiken.

Zo deden we een ronde van de moskee. Ook daar bespraken we het bestuursakkoord uitvoerig en kwamen er een aantal concrete voorstellen en pijnpunten naar voor.

En dan hebben we ook nog de vrouwenverenigingen apart geconsulteerd. Heel aangenaam was dat. We zijn daar vorstelijk ontvangen, met een hele tafel vol gebakjes en koekjes en zo. In februari komen ze naar het districtshuis en dan gaan we samen met hen concrete voorstellen bespreken, wat we nog kunnen doen. Dat zijn meestal dezelfde bekommernissen: plaatsen waar hun kinderen veilig kunnen spelen, huistaakbegeleiding, ontspanning die vaak duur is... Het lidgeld voor een sportclub bedraagt al snel tussen de 50 en de 100 euro. Als je dan vier of vijf kinderen hebt, neemt dat een grote hap uit het gezinsbudget. Veel gezinnen kunnen dat gewoon niet betalen.

Kan het districtsbestuur daar iets aan doen?

Zohra Othman. Ja, toch wel. Ouders konden vroeger al via de stedelijke sportdienst korting krijgen op het lidgeld van een sportclub. Maar wij hebben beslist om bijkomende middelen uit te trekken voor mensen met een Omnio-statuut (personen en gezinnen met een laag inkomen, n.v.d.r.).

Een soortgelijk voorbeeld: via onze schepen voor Armoedebestrijding hebben we het project “Fruit op school” gelanceerd. De Vlaamse overheid heeft al een project lopen waarbij fruit verdeeld wordt in deelnemende scholen, maar dan moeten de ouders ook nog een deel zelf betalen. We merken dat heel veel scholen in Borgerhout daar niet aan meedoen, omdat de ouders zelfs het geld niet hebben om een deel zelf te betalen. Daarom hebben we ons eigen project gelanceerd, waarbij het district het deel dat de ouders moeten betalen, zelf bijlegt. Daardoor hebben nu een aantal scholen beslist om mee te doen.

Diversiteit was nog zo’n speerpunt.

Zohra Othman. Er is inderdaad een zeer grote vraag vanuit de vele bevolkingsgroepen in Borgerhout om met elkaar in contact te komen. Wat niet gemakkelijk is. Op het terrein blijven de afstanden groot. We gaan de komende jaren hard moeten werken om dat op te lossen.

Er was een paar maanden geleden heel wat te doen rond het referendum over de naamgeving voor het Terloplein, paste dat ook in jullie streven naar meer banden tussen de diverse groepen?

Zohra Othman. Er is een buurthuis op het Terloplein, maar dat werd enkel gebruikt door een zeer beperkte groep van bewoners. We vonden dat iedereen er zich zou moeten thuis voelen. Daarom organiseerden we een groot openingsweekend, met activiteiten voor verschillende groepen. Om die activiteiten te promoten leek het ons een goed idee om dat te verbinden aan een referendum om het plein een naam te geven. In de volksmond zei iedereen het Terloplein, maar het had nog geen officiële naam. Dat was een project van participatie naar iedereen: zowel naar de jongeren, als naar de ouderen, als naar de blanke bevolking, als naar de gekleurde. In die zin paste het daar perfect in, ja.

Participatie betekent niet dat je alleen luistert naar wat je wilt horen. Je luister ook naar wat er onderhuids leeft

En als we de opkomst van het referendum bekijken, moeten we vaststellen dat we nog nooit eerder zoveel respons hebben gehad. Natuurlijk zijn daar verschillende ideeën naar voor gekomen die bij de ene in minder goede aarde viel dan de andere, maar dat is juist participatie. Participatie betekent niet dat je alleen luistert naar wat je wilt horen. Je luistert ook naar wat er onderhuids leeft.

Er komen dan ook zaken naar boven waar je zelf niet had bij stilgestaan. Of die wij als bestuur nog niet zo scherp hadden vastgesteld. Dat er namen naar voor worden geschoven van figuren uit de Marokkaanse of Afrikaanse geschiedenis, bijvoorbeeld. Dat heeft ons met de neus op de feiten gedrukt dat er in Borgerhout – een district met zo’n divers publiek – geen ruimte is in het openbaar domein voor de recente geschiedenis van mensen van vreemd afkomst. Geen enkele plein- of straatnaam verwijst naar die recente geschiedenis, dat vinden wij niet correct. Die geschiedenis heeft zijn plaats in Borgerhout.

Volgend speerpunt: meer parken, meer pleinen en meer groen.

Zohra Othman. (lacht) Da’s een moeilijke. We moeten het doen met de ruimte die we hebben, natuurlijk. Ik wil nog eens herhalen dat er in Borgerhout per inwoner één vierkante meter open ruimte is. Dat is bijna onvoorstelbaar. Het gemiddelde in Vlaanderen ligt op 32. Je moet oplossingen zoeken die niet voor de hand liggen. Ruimte creëren op plaatsen waar het al heel dicht bevolkt is en waar zowel automobilisten, fietsers als voetgangers hun plaats opeisen.

We hebben er als bestuur voor gekozen om te gaan voor die grote open groene ruimte, ook al is dat niet evident. Straten inrichten op een manier dat dat ten koste gaat van parkeerplaatsen, maar ten goede van de open ruimte die je creëert.

Hier voor het Moorkensplein aan het districtshuis hebben we samen met de bewoners wel de keuze gemaakt om 8.000 m2 vrije ruimte te maken, maar dat betekent dat je eigenlijk een plein inricht van gevel tot gevel. Een plein dus dat autovrij is. We voelen daar wel een zekere weerstand van het Antwerpse stadsbestuur om mee te gaan in dat verhaal, omdat daar nog altijd de keuze wordt gemaakt voor koning auto.

Het houdt mij eigenlijk voortdurend bezig. Als ik rondloop of rondfiets in Borgerhout, denk ik constant: ah, daar is nog een stukje groen, misschien kunnen we daar een bank plaatsen of een speeltuintje of een fietsenstalling... Of: tussen die twee drukke verkeersstraten ligt een lapje braakliggend terrein, misschien kunnen we met wat minimale inrichting daar plaatsen van maken waar jongeren kunnen rondhangen zonder anderen te storen. Borgerhout snakt naar groen en naar open ruimte.

Zoveel behoeftes, en voor ons is het een permanente, creatieve zoektocht naar oplossingen om te beantwoorden aan de noden

Borgerhout snakt ook naar meer sportaccommodatie. We hebben een sporthal die permanent bezet is. Sportclubs vinden geen sporthal om te trainen. We hebben ook geen fatsoenlijke bibliotheek waar jongeren naartoe kunnen als ze internet nodig hebben, maar ook om rustig te kunnen studeren.

Zoveel behoeftes, en voor ons is het een permanente, creatieve zoektocht naar oplossingen om te beantwoorden aan de noden. Dat blijft moeilijk omdat de bevoegdheden niet volledig in onze handen liggen. Want we hebben bijvoorbeeld wel bevoegdheid over openbare ruimte, maar mobiliteit moeten we delen met de stad. En als je dan in een situatie zit waarbij wij meer willen inzetten op openbaar vervoer en inrichting van de straten voor zwakke weggebruikers, terwijl het stadsbestuur resoluut kiest voor de auto...

Ja, u zei vorige keer over het bestuursakkoord: “Dat gaat onvermijdelijk botsen met het politiek project van de stad Antwerpen.” 

Zohra Othman. De herinrichting van het Moorkensplein is daar een voorbeeld van. Maar het is niet alleen het bestuursakkoord. Het zijn de verzuchtingen van de lokale bevolking die botsten met de plannen van het stadsbestuur.

Zo willen wij dat de trams helemaal onder de Turnhoutsebaan zouden rijden. Zo creëer je een zee van ruimte. Die keuze hebbe wij niet in handen, maar wij proberen toch maximaal te halen wat we kunnen.

Hetzelfde met de Antwerpse Ring, die dwars door Borgerhout loopt. Studies tonen aan dat als je de snelheid beperkt tot 70 km per uur, je al heel wat minder lawaai en fijn stof hebt. Geluidsmuren plaatsen zou ook al helpen tegen het lawaai… Dat zijn maatregelen waar we samen met de bewoners blijven op hameren bij de bevoegde overheden, maar je voelt: daar waar de beslissingen worden genomen, stokt het, en dat is omdat daar een andere beleidskeuze wordt gemaakt.

Een jaar geleden, toen het bestuursakkoord net gesloten was, was de relatie met het stadsbestuur niet te best. Hoe is die relatie ondertussen?

Zohra Othman. We hebben van bij het begin gezegd: dit is ons bestuursakkoord, maar we zijn niet uit op een confrontatie met het stadsbestuur. We willen besturen voor de bevolking. Het district is er niet om oppositie te voeren tegen het stadsbestuur. Dat moeten de partijen in de gemeenteraad doen.

In het begin waren er een paar “incidenten” met het stadsbestuur. Eerst was er het meningsverschil rond de heraanleg van het Moorkensplein, daarna werd in Borgerhout een samenscholingsverbod afgekondigd en op 1 mei kreeg de fascistische NSA van het stadsbestuur de toelating om in Borgerhout te manifesteren.

Ik heb wel de indruk dat het stadsbestuur sindsdien de rechtstreekse confrontatie met ons achterwege laat. En dat is zeker deels te danken aan de reacties van de bevolking. Die liet duidelijk merken dat ze de houding van het Antwerpse stadsbestuur ten opzichte van Borgerhout niet apprecieerde. Met de toegelaten betoging van het NSA, kwam er een hele reactie van de inwoners op gang. Ze organiseerden een groot, divers volksfeest om te laten zien dat ze van Borgerhout een voorbeeld wilden maken van hoe mensen met verschillende achtergronden kunnen samenleven.

De relatie is dus wel verbeterd. Minder agressief. Wat niet wegneemt dat de oppositie hier in Borgerhout – N-VA, Open Vld en CD&V – haar werk doet als oppositie tegen ons, hè. Maar daar kunnen we mee leven. (schaterlacht)

U bent nu iets meer dan een jaar schepen. Een drukke job ongetwijfeld…

Zohra Othman. Ja, het is druk. Als je wilt doen wat je hebt afgesproken in het bestuursakkoord, dan ben je daar dag en nacht mee bezig. Maar je krijgt er heel veel voldoening van terug. Soms kom je mensen tegen – in mijn geval dan vaak jongeren – die je echt dankbaar zijn, hè. “We hebben nog nooit een gesprek gehad met de schepen”, zeggen ze mij. Als ze met iets zitten, bellen ze mij ook persoonlijk op. Dat vind ik fantastisch.

Het is een niveau van aan politiek doen dat heel dicht bij de mensen staat. Je hebt bijna onmiddellijk respons. Dat maakt het de moeite waard.

U werkt ook nog halftijds als advocaat…

Zohra Othman. Ja, en ik heb het zelf soms moeilijk om de overschakeling te maken. Ik kan wel zeggen: op die uren ben ik op het districtshuis en op die uren in het advocatenkantoor, maar dikwijls loopt het gewoon door elkaar.

Hebt u nog tijd om onder de mensen te komen, ging ik eigenlijk vragen.

Zohra Othman. Een heel groot deel van het werk is onder de mensen zijn, hè. En dat is heel vaak ’s avonds en in het weekend. Ik zou dit niet kunnen herleiden tot enkel aan mijn bureau zitten. Zo werkt het niet.

Alle beleidsniveaus moeten besparen. In welke mate heeft dit een impact op Borgerhout? 

Zohra Othman. Veel verenigingen verloren een deel van hun subsidiering, waardoor ze bepaalde projecten moeten stopzetten of medewerkers moeten ontslaan. Dat zijn verenigingen die veel doen om het sociaal weefsel in het district te versterken. Om hun werk voort te zetten, komen zij bij ons aankloppen. Natuurlijk, wij hebben niet de middelen die de stad heeft, maar wij proberen toch daar waar we kunnen het verenigingsleven financieel en materieel te ondersteunen.

We voelen het ook heel sterk aan de middelen die wij als district rechtstreeks van de stad krijgen. Zo is de communicatie vanuit de stad deels afgeschaft. Het Antwerpse stadsbestuur zet heel hard in op digitalisering – loketten verdwijnen –, maar we zitten hier met een bevolking die niet zoveel toegang heeft tot internet of computer. We zijn dus bezig met de oprichting van een digipunt, waar mensen – eventueel met een beetje hulp – via de computer terecht kunnen voor de dienstverlening van de stad.

Het vrijetijdsaanbod voor kinderen wil men nu ook betalend maken. Wij hebben als district resoluut besloten om het vrijetijdsaanbod van onze jeugddienst open en gratis te houden. We hebben tijdens de grote vakantie van 2013 ondervonden dat we hierdoor veel meer kinderen uit Borgerhout bereiken. Door de activiteiten die het district organiseert betalend te maken, sluit je juist meer kinderen uit. Dat is echt iets wat we concreet doen om een maatregel van het stadsbestuur ongedaan te maken.

U zit samen met sp.a, Groen en een onafhankelijke in het districtsbestuur. Hoe verloopt dat?

Zohra Othman. We hebben een bestuursakkoord waar iedereen zich zeer goed bij voelt en waar het vertrouwen is gesmeed. De onderhandelingen van het bestuursakkoord, dat was niet op vijf minuten beklonken, hè. Er zijn wel een aantal discussies aan voorafgegaan. Je voelt dat ook: iedereen trekt en sleurt om het bestuursakkoord te realiseren. We functioneren bijna als een geheel. Het is niet zo dat iedereen zich opsluit in zijn eigen beleidsdomein. We vinden dat we alleen maar een goed beleid kunnen voeren als we die beleidsdomeinen op elkaar afstemmen.

De drang om de problemen aan te pakken en op te lossen is heel sterk aanwezig in Borgerhout. Dat voel je

Het vertrouwen is groot, maar ook de communicatie is heel open en constructief. Iedereen kan zijn gedacht zeggen over alle thema’s en we proberen over alles tot een consensus te komen en dat ook uit te discussiëren.

Het is leuk om terecht te komen in zo’n werksfeer. Ik kan mij bijna niet inbeelden dat ik voor de eerste keer schepen zou zijn in een coalitie van mensen die er alleen maar zitten voor hun eigen politieke belang of hun eigen ambitie. Het is ook een luxesituatie om te kunnen werken in een bestuur dat er echt is voor de mensen. Ik voel mij daar heel goed in thuis.

Hier heerst ook een sfeer van “eerst de mensen”. En we doen er alles voor om Borgerhout aangenamer, leefbaarder, groener, opener en diverser te maken. En dat is de betrachting van iedereen in het bestuur. Van buitenaf zal men wel geprobeerd hebben ons tegen elkaar uit te spelen, maar dat is niet gelukt en ik denk ook niet dat er enige kans toe bestaat dat dat ooit zal lukken.

Dan ken ik al het antwoord op de volgende vraag, denk ik, maar ik stel ze toch: zou u het opnieuw doen, mocht u weer voor de keuze staan?

Zohra Othman. Ja, ik denk dat het een fantastische opportuniteit is om in een district als Borgerhout een beleid te voeren dat de mensen centraal stelt. Dus ja, ik zou die keuze opnieuw maken. Zeker.

We wisten het niet op voorhand, hè. Maar de gesprekken met de coalitiepartners gaven zo veel vertrouwen dat het echt een gemiste kans zou zijn geweest om te niet te doen. Het zou ook betekend hebben dat er in Borgerhout een coalitie met de N-VA kwam. Weet je, dan zou het er in Borgerhout heel anders hebben uitgezien. Dat is ook een aspect dat ik belangrijk vind in de beslissing die we genomen hebben. We hadden de mogelijkheid om een links, progressief bestuur te vormen. Er was geen enkele reden om het niet te doen.

Als je onder de mensen komt, voel je dat er een sfeer hangt van ‘we willen vooruit met dit district en we willen niet blijven hangen in een sfeer waarbij de mensen tegen elkaar worden uitgespeeld’. Die drang om de problemen aan te pakken en op te lossen is heel sterk aanwezig in Borgerhout. Dat voel je. Het verenigingsleven en de mensen engageren zich om het sociaal weefsel te versterken en de moeilijkheden of de tegenstellingen die er zijn, te overbruggen. Dat zijn geen dingen die je van de ene dag op de andere oplost. Het is een verhaal van lange adem. En wij, als bestuur nemen de tijd zaken uit de grond te stampen die blijvend zijn. Ook als wij er niet meer zijn, moeten die buurtverenigingen, organisaties, wijkraden… er nog zijn om de buurt leefbaar te houden.

Dat staat diametraal tegenover de maatschappijvisie van de N-VA om bevolkingsgroepen tegen elkaar op te zetten, de mensen in hokjes te steken en enkel in te zetten op meer camera’s en meer politie.

Wat was voor u het mooiste moment van het afgelopen jaar?

Zohra Othman. Het mooiste moment van het afgelopen jaar was voor mij de Reuzenstoet. Alle verenigingen, scholen en organisaties kunnen eraan deelnemen en een reus bouwen. Heel divers allemaal. Je ziet een reuzenpiloot, een reuzen-Fatima, een bejaarde reus... Op het einde is er een verkiezing van wie de mooiste reus gemaakt heeft van het hele district.

Ik stond daar dus op het plein. En plots komt er een meisje van 17, 18 jaar naar mij. En zegt: “O mevrouw, ik ben zo blij u te ontmoeten, ik ken u van tv.” Ik zeg: “Dat kan, maar ik ben ook schepen van Jeugd in Borgerhout.” “Natuurlijk mevrouw”, antwoordt ze. “Ik wou alleen maar zeggen: u weet niet hoe blij wij zijn dat er iemand als u in het college zit.” Ik keek zo naar haar en zei: “Voor mij is het juist het omgekeerde. Ik ben ik-weet-niet-hoe-blij om dingen te mogen doen voor mensen zoals jullie.”

Dat was echt een moment – compleet onverwacht en spontaan – waarvan je denkt: daarvoor doe je het, hè. Voor hen. En als je zo’n reactie terug krijgt, kun je weer een jaar voort. (lacht)

Commentaar toevoegen

Bij het indienen van dit fomulier gaat u akkoord met het privacybeleid van Mollom.