Brussels volksvertegenwoordiger Mathilde El Bakri. (Foto Solidair, Salim Hellalet)

Wat na Mayeur? Een stappenplan voor radicale vernieuwing, democratie en participatie

Met het ontslag van Yvan Mayeur en Pascale Peraïta verdwijnen twee spilfiguren van het Samusocial-schandaal. De PVDA trekt drie lessen uit deze affaire en stelt een stappenplan op dat in drie fases moet zorgen voor reële participatie en democratisering.

“Het ontslag van Mayeur en Peraïta was een noodzakelijke voorwaarde om te kunnen spreken van een duidelijke breuk met het verleden, maar het is niet voldoende. Een machtswissel zal niet volstaan. Welke garantie hebben we dat dergelijke wantoestanden zich niet herhalen met andere politici?”, vraagt Brussels volksvertegenwoordigster Mathilde El Bakri (PVDA) zich af. “De ons-kent-ons-mentaliteit van wederzijdse hand-en-spandiensten zit diep ingebakken in de werking van de traditionele politieke partijen. Op het vlak van politieke cultuur moet er een hele ommekeer plaatsvinden.”

Volgens El Bakri zijn er drie lessen te trekken, en moeten er dringend ook drie maatregelen worden genomen om een nieuw Samusocial-schandaal te voorkomen.

Stap 1: “Er bestaat een netwerk van vzw’s en constructies – al dan niet privé – waarmee politici zich onttrekken aan de openbaarheid van vergoedingen voor privémandaten. In alle schandalen is het daar waar het schoentje knelt. De PVDA diende voorstellen in om daar iets aan te doen: verplicht politici om alle publieke én private mandaten aan te geven, net als de vergoedingen die ze daarvoor krijgen. Mocht die openbaarheid er al geweest zijn, dan zou het Samusocial-schandaal meteen blootgelegd zijn.”

Stap 2: “Politiek moet een engagement zijn. Mandatarissen moeten de mensen dienen, niet zichzelf bedienen. Laten we beginnen met de basics: elke onrechtmatige zitpenning moet teruggestort worden door de leden van het bureau van de Samusocial. Op dit moment is er enkel een limiet op de cumul van de vergoedingen uit publieke mandaten. De PVDA wil dat er een plafond komt voor het totaal van alle private en publieke inkomens van een mandataris. Dat is de enige manier om de race naar meer mandaten en de cumulitis te stoppen. Een parlementslid mag niet meer verdienen dan twee maal het mediaaninkomen (zo’n 6.000 euro bruto of 3.200 netto). Een minister niet meer dan drie maal het mediaaninkomen (9000 euro bruto of 4500 netto).”

Stap 3: “Samusocial toont nogmaals aan dat de traditionele partijen onbekwaam zijn om zichzelf te controleren. Tijd om de vensters en deuren open te gooien van onze instellingen! We stellen voor om in de nieuwe raad van bestuur vertegenwoordigers op te nemen van vrijwilligers en werknemers van daklozenorganisaties, en daklozen zelf. Dat principe zou moeten gelden voor alle publieke sociale diensten en zorgvoorzieningen. We willen een decreet dat, zoals in Quebec, de oprichting van gebruikerscomités stimuleert, en hen een vertegenwoordiging garandeert in de raden van bestuur van hun instellingen.”

Tijd voor een radicale vernieuwing van de politieke cultuur voor de stad Brussel en het Gewest.

Persdienst PVDA

Commentaar toevoegen

Bij het indienen van dit fomulier gaat u akkoord met het privacybeleid van Mollom.

Reacties

Peter Mertens geeft terecht aan 'we moeten streng zijn voor onszelf' want voor vele politici lijkt het verleidelijk om te foefelen ...
Vele politici blijken te foefelen maar de bedragen die de staat misloopt door fiscale fraude van multinationals, ... en boekhoudkundige trucs zijn veel groter. Er is dringend nood aan b.v. 500 fiscale nationale en internationale experten in staatsdienst om deze fraudes op te sporen en zwaar te beboeten en te recupereren want de meeste werknemers (ambtenaren, bedienden, ambtenaren, ...) betalen tot op de laatste eurocent eerlijk hun belastingen. Als men deze fraude aanpakt, moeten werknemers niet langer werken! Daarom stel ik dringend een centrumlinkse regering voor eventueel aangevuld met een onafhankelijke burgerpartij zoals in IJsland.