Foto Solidair

Trump kiest voor de winst, op de kap van mens en milieu: wij pikken het niet

Na de beslissing van Trump om uit het Klimaatakkoord van Parijs te stappen is het duidelijk: om de klimaatopwarming te bezweren, is een economisch model nodig dat gebaseerd is op samenwerking in plaats van concurrentie. Het is nu aan de internationale klimaatbeweging om systeemverandering af te dwingen.

Het is officieel: de Amerikaanse president Donald Trump heeft laten weten dat de Verenigde Staten zich terugtrekken uit het Klimaatakkoord van Parijs. Een groot cadeau voor aandeelhouders van de fossiele industrie, maar een totaal onverantwoorde beslissing voor de planeet en de toekomstige generaties. De manier waarop miljardair-president Trump bereid is om de wetenschap tegen te spreken en ons leefmilieu verder te vervuilen in naam van meer winst, toont opnieuw aan dat het door winst gedreven systeem zelf moeten worden aangepakt om het klimaat te redden.

Het Klimaatakkoord van Parijs is zeker niet perfect, maar het is het meest omvattende klimaatakkoord tot nu toe. Om de planeet en haar bewoners te beschermen voor extreme weersomstandigheden, smeltende ijskappen en een stijgende zeespiegel, engageren de 174 ondertekenende landen zich ertoe om de opwarming van de planeet te beperken tot “een stuk minder dan 2°C”.

Concurrenten

Om dat doel te bereiken, verklaarden de landen zich akkoord om hun CO2-uitstoot drastisch te verlagen. De engagementen die deze landen genomen hebben, zijn nog steeds onvoldoende, maar wel een begin. Hoewel de woorden ‘fossiele brandstoffen’ en ‘landbouw’, de twee sectoren die de meeste CO2 uitstoten, onder druk van lobbyisten niet in de tekst van het Akkoord van Parijs zijn geraakt, konden de talrijk gemobiliseerde internationale klimaatbeweging en de landen van het globale Zuiden enkele belangrijke overwinningen boeken. De erkenning van de wetenschappelijke consensus dat de bovengrens van 2°C opwarming eigenlijk al te hoog is en men eerder moet mikken op 1,5°C, is daar een van. Daarnaast werd het principe loss and damage eindelijk aanvaard. Dat houdt in dat ontwikkelingslanden in het Zuiden die schade lijden onder de gevolgen van de klimaatopwarming – waarvan de historische verantwoordelijkheid vooral bij de ontwikkelde westerse landen ligt – vergoed kunnen worden. Over de financiering raakte men het nog niet eens, maar in het algemeen werd de logica bevestigd dat de grote vervuilers meer moeten bijdragen.

Het zijn precies die principes waar Trump naar verwees om uit het Klimaatakkoord te stappen. Volgens hem is het ‘oneerlijk’ dat de VS, dat instaat voor 21% van de voorziene CO2-reductie in het kader van het Akkoord van Parijs, meer inspanningen zou moeten leveren dan groeilanden in het Zuiden – landen die hij in de eerste plaats als economische concurrenten beschouwd.

Miljardairsbril

De schatrijke president bekijkt de wereld door de bril van de Amerikaanse miljardairsklasse en ziet het niet zitten om de eigen winsten op te offeren om een klimaatcrisis op te lossen, waarvan de directe gevolgen voorlopig vooral in de landen in het Zuiden voelbaar zijn en waarvan de rekening kan worden doorgeschoven naar de werkende bevolking.

Het is geen toeval dat de extreemrechtse ideoloog Steve Bannon op de eerste rij zat terwijl Trump zijn toesprak gaf. Het nationalistische America First-sprookje dat Trump opnieuw opvoerde, komt rechtstreeks van Bannon. Volgens dat verhaal is het ook voor de Amerikaanse arbeiders voordelig als de Amerikaanse big business ongehinderd superwinsten kan boeken. In werkelijkheid zijn er veel minder jobs te maken in de sterk geautomatiseerde ontginning van steenkool, schaliegas, aardgas en petroleum dan in de omschakeling naar volledig hernieuwbare energie. En voor de bevolking van de VS en de rest van de wereld kan deze beslissing op lange termijn een klimaatramp veroorzaken. De terugtrekking van de VS kan al een impact van 0,1 tot 0,3 graden hebben volgens experts. Daarenboven kan het als precedent dienen voor andere regeringen die uit het akkoord willen stappen.

De bui hing er al

Dat hij zijn beslissing enkele keren moest uitstellen, veroorzaakte hier en daar speculatie dat Trump het akkoord uiteindelijk toch zou handhaven. Er waren zelfs bedrijfsleiders in de entourage van de president die aanstuurden op een behoud of hoogstens een heronderhandeling van het akkoord, al dan niet uit bezorgdheid over het klimaat of over een mogelijke isolatie van de VS op het wereldtoneel.

Klimaatwetenschappers en activisten zagen de bui echter al lang hangen. Tegen de bevindingen van de wetenschap in, noemde Trump klimaatopwarming in het verleden al een ‘verzinsel’. In zijn eerste week in het Witte Huis besliste Trump dat de aanleg van de megalomane Keystone XL- en Dakota Acces-pijplijnen moest worden hervat, nadat de werken waren stilgelegd onder druk van grootschalig protest. De pijplijnen zijn bedoeld om olie te importeren uit Canadese teerzanden, zowat de meest vervuilende energiebron ter wereld. En in maart schafte hij het Clean Power Plan (CPP) af dat het Amerikaanse engagement voor het klimaatakkoord van Parijs moest concretiseren. Het plan voorzag een vermindering van 32% van de CO2-uitstoot in de Amerikaanse energiesector tegen 2030. Hoewel dat eigenlijk al niet volstond, kieperde Trump het hele plan in de vuilnisbak. De vervuilende steenkoolmijnen zullen zo langer open kunnen blijven en geplande investeringen in hernieuwbare energie werden geschrapt.

Daarenboven stelde Trump klimaatontkenners aan in sleutelposities en kapte hij een derde van het budget van het Environmental Protection Agency (EPA) weg, dat ook belangrijk onderzoek naar klimaatopwarming deed. Aan het hoofd van dat EPA kwam Scott Pruitt te staan, die het in het verleden als advocaat opnam voor de fossielebrandstoffenindustrie en het EPA meerdere keren aanklaagde. Pruitt sprak na Trump op de persconferentie over de terugtrekking uit het akkoord van Parijs en beweerde dat het beter is om niet op politieke akkoorden te rekenen om het klimaat te redden, maar op de technologische innovatie van de private markt zelf. Met andere woorden: burgers en politici moeten de bedrijven met rust laten.

Oliebaronnen en steenkoolbazen

Dat zet nog maar eens in de verf dat Trump met zijn klimaatbeleid handelt in het belang van de oliebaronnen en steenkoolbazen. Zijn frontale aanval op zowel ecologische als sociale bedrijfsregulering, is bedoeld om de winstmogelijkheden nog te vergroten op kap van mens en milieu. Charlatans zoals Scott Pruitt of Myron Ebel die door de fossiele reuzen worden betaald om de wetenschappelijke studies tegen te spreken die aantonen dat 33 procent van alle bewezen oliereserves, 50 procent van alle natuurlijk gas en 80 procent van alle kolenreserves onder de grond moeten blijven om beneden de 2°C opwarming te blijven, vinden bij Trump een plaats in de regering. 

De tegengestelde belangen van Trump en de miljardairsklasse enerzijds en de rest van de bevolking en de planeet anderzijds, tonen aan dat het probleem diepgaander is dan enkel de persoonlijke overtuigingen van Donald Trump. Om hun winsten veilig te stellen, zullen bepaalde captains of industry onvermijdelijk op zoek gaan naar pseudo-wetenschappers om de wetenschappelijke consensus over klimaatopwarming tegen te spreken en naar politici om hun beleid op het discours van die charlatans af te stellen. De race naar steeds meer winst, aangedreven door de onverbiddelijke marktconcurrentie, noopt hen daartoe. Ook in België stelde de werkgeversorganisatie VBO in 2016 al voor om de klimaatdoelstellingen tot 2030 uit te stellen met argumenten over competitiviteit.

Om de toekomst van onze planeet veilig te stellen, moeten we daarom nadenken over een heel ander systeem. Change the system, not the climate, zoals de slogan van de klimaatbeweging zegt. Om het gevaar van klimaatopwarming voor eens en voor altijd te bezweren, is een economisch model nodig dat gebaseerd is op samenwerking in plaats van concurrentie, met democratische hefbomen om zonder weerwerk van de allerrijksten de nodige investeringen in hernieuwbare energie, openbaar vervoer, duurzame productie en energiezuinige huisvesting te realiseren. Het is nu opnieuw aan de internationale klimaatbeweging om de verworvenheden van Parijs te verdedigen, om nieuwe overwinningen te behalen en om hand in hand met de sociale beweging die systeemverandering af te dwingen.

Commentaar toevoegen

Bij het indienen van dit fomulier gaat u akkoord met het privacybeleid van Mollom.

Reacties

Trump de almachtige. En zeggen dat als ons wereldbolletje ooit mocht geraakt worden door 1 enkele gammaflits het allemaal niet meer hoeft.
The only solution is to stop the pollution!
Wanneer gaan ze deze man eens een halt toeroepen,hij denkt dat Amerika en zelf de hele wereld een groot bedrijf is waar hij en alleen hij mag regeren en ondertussen ook de hele wereld mag kapot maken,deze man moet gewoon gestopt worden hij is een gek die om niemand heeft,arme wereld waar gaat dit eindigen.Ze mogen hem vanaf morgen ontslaan.
Als Trump zo verdergaat, zullen we misschien betere contacten moeten onderhouden met onze EU-buur Rusland ... Dit stemt toch tot nadenken ...
Er is dringend nood aan een centrumlinkse regering. Deze regering volgt al te veel de USA. De staatsambtenaren (onderwijs, financiën, ...) wordt het leven zuur gemaakt ten voordele van de privé!
Daar ben ik het mee eens,ik hoop dat de mensen in 2018 en 2019 eens goed gaan nadenken in het stemhokje.
Akkoord, als de PVDA het centrum mag zijn.
Inderdaad,hoop doet leven.