Foto Solidair, Salim Hellalet

'Re-integratie? Mensen die langdurig ziek zijn, kunnen nu kosteloos worden afgedankt'

auteur: 

Peter Mertens

Sinds begin vorig jaar worden langdurig zieken onderworpen aan re-integratie op de arbeidsmarkt. "Het resultaat? In zeven van de tien gevallen zeggen de werkgevers doodleuk geen aangepast of ander werk beschikbaar te hebben en worden de zieken zonder enige vergoeding afgedankt", schrijft Peter Mertens. Zijn bijdrage verscheen als Opinie op Knack.be

In dit land zijn bijna 400.000 mensen langdurig ziek. Dat is bijna een op de twintig van alle Belgen tussen de 20 en de 64 jaar. Hun aantal is verdubbeld in de laatste 15 jaar. Over de oorzaken zijn alle specialisten het eens: het langer werken en de ondoenbare werkdruk. Men zou dus redelijkerwijs kunnen verwachten dat de regering dààr iets zou aan doen. Het omgekeerde gebeurt: deze regering zet in op nog langer werken en op nog meer flexibiliteit.

Over 'de onbetaalbaarheid' van zieken

Volgens Maggie De Block schuilt de oplossing in het aanpakken van de slachtoffers zelf. Na de werklozen en de bruggepensioneerden moeten nu ook de langdurig zieken worden "geactiveerd". En wel door hen vanuit het ziekenfonds en de patroon terug aan het werk te sturen in "trajecten naar ander of aangepast werk". In het parlement verklaarde De Block dat ze "profiteurs wil sanctioneren" en in HUMO wil ze "karottentrekkers met gerichte controles eruit krijgen".

Vragenlijst van ziekenfonds niet ingevuld? - 5 % van de uitkering gedurende één maand.

Vanaf 2017 zijn zo de mensen aangepakt die vanaf 1 januari 2016 ziek zijn geworden. Ministers De Block en Peeters gaan daarbij wel heel drastisch te werk. Alle langdurig zieken moeten een vragenlijst invullen van het ziekenfonds. Vragenlijst niet ingevuld: - 5 % van de uitkering gedurende één maand. Wie in aanmerking komt voor werkhervatting zal worden doorverwezen naar de bedrijfsarts die de zieken zal moeten triëren in vijf categorieën. Afhankelijk van het feit of men tijdelijk of blijvend arbeidsongeschikt is en of men tijdelijk of blijvend kan worden geplaatst in een traject naar aangepast of ander werk.

Tijdens de Commissiezitting over de nieuwe re-integratiewet in december 2016, waarschuwde Raoul Hedebouw dat de nieuwe wet veeleer een budgettair doel heeft: werklozen kosten minder dan zieken.

"Het stijgend aantal mensen in ziekte en invaliditeit ondergraaft de betaalbaarheid van ons sociaal systeem", aldus N-VA'er Jan Spooren. En Vincent Van Quickenborne (Open Vld) zegt dat de activering van langdurige zieken "onze sociale zekerheid toegankelijk én betaalbaar" moet houden. De regering neemt zich voor om dit jaar 100 miljoen euro besparen op de langdurig zieken.

Geld voor mensen die niet meer productief zijn omdat ze ziek zijn, is vandaag blijkbaar 'vergooid' geld. Geld dat nuttiger kan gebruikt worden om de aandeelhouders te verblijden met een taxshift of een verlaging van de vennootschapsbelasting. Daar stelt zich het probleem van de 'betaalbaarheid' plots heel wat minder. Het zijn politieke keuzes: waarvoor men geld wil geven en waarvoor niet.

Kosteloos zieke werknemers aan de kant schuiven

Maar het gevaarlijkste stuk van de nieuwe re-integratiewet schuilt niet in de sancties. In dezelfde commissiezitting van december waarschuwde Hedebouw al voor de gebrekkige ontslagbescherming in de wet. Hij wees op het grote risico dat mensen nemen die meestappen in zo'n traject. Minister Peeters wuift de bezwaren weg en krijgt zelfs gehoor bij een deel van de oppositie. Ecolo-Groen onthoudt zich bij de finale stemming. De sp.a-fractie stemt zelf vóór de nieuwe re-integratiewet, samen met het Vlaams Belang en de meerderheidspartijen.

Meer dan 70% van de opgeroepen mensen zijn definitief ongeschikt verklaard en werden afgedankt

Het duurt dan niet lang meer alvorens de vakbonden aan de alarmbel trekken. Het ABVV en het ACV vroegen de cijfers op van de eerste zes maanden van 2017 en daaruit blijkt dat meer dan 70% van de opgeroepen mensen definitief ongeschikt zijn verklaard en werden afgedankt. Beroep tegen de beslissing van de bedrijfsarts is in de procedure slechts één keer toegestaan. Die cijfers werden woensdag bevestigd door minister van Werk Kris Peeters, die moest toegeven dat in minder dan drie op de tien gevallen er effectief aangepast werk voorgesteld wordt.

Het ABVV noemt de in december ingevoerde re-integratietrajecten voor langdurig zieken een "kosteloze ontslagmachine" voor werkgevers. De socialistische vakbond stelt vast dat "het re-integratietraject de werkgevers de gelegenheid biedt om zich kosteloos te ontdoen van zieke werknemers". De bond maakt bovendien gewag van "schandalige praktijken" van werkgevers die de werknemers zouden aanzetten om zelf de procedure op te starten, "soms via typebrieven, zonder te vermelden dat dit kan leiden tot de verbreking van hun arbeidsovereenkomst wegens overmacht en zonder vergoeding". Nog volgens het ABVV gaat het om meer dan 300.000 werknemers die al van vóór 1 januari 2016 arbeidsongeschikt zijn en dus mogelijks betrokken partij zijn.

Het hele systeem maakt afdanking wegens "medische overmacht" veel makkelijker. Onder de vijf categorieën (tussen A en E) is er namelijk een "Traject D" waarbij de bedrijfsarts de betrokken werknemer definitief arbeidsongeschikt verklaart en de werkgever verklaart geen aangepast of ander werk te hebben. In dat geval kan de patroon overgaan tot afdanking "wegens medische overmacht", dat wil zeggen zonder ontslagvergoeding. Tot nu toe waren dergelijke afdankingen erg omstreden wegens "discriminatie op basis van ziekte". Nu ligt de weg open voor makkelijke ontslagen en de patroons maken er onmiddellijk gebruik van.

Maggie De Block: "Geen groot probleem, dan kan de werknemer elders aan de slag"

Toen men Maggie De Block confronteerde met deze alarmerende cijfers, was haar laconiek antwoord: "Geen groot probleem, dan kan de werknemer elders aan de slag" (DS, 6 oktober 2017). Met andere woorden: het is de expliciete bedoeling dat zieke werknemers die in het eigen bedrijf niet meer aan de slag kunnen of mogen, worden afgedankt en zich elders gaan "aanbieden".

'Langdurige zieken zieker maken, willen we dat?'

Dokter Frieda Matthys is diensthoofd psychiatrie aan het UZ te Brussel en tevens voorzitter van de Vlaamse Vereniging voor Psychiatrie. Ze reageert fel op de nieuwe maatregelen met een opiniestuk in De Morgen onder de veelzeggende titel: "Langdurig zieken zieker maken, willen we dat?" Ze schrijft: "Het stigmatiserend effect van dergelijk beleid is enorm. Nu al voelen alle patiënten die omwille van een burn-out, een depressie of een angststoornis niet kunnen werken, zich gefrustreerd en beschaamd. De controles bij de medisch adviseur zijn stresserend en vaak vernederend voor hen maar een noodzakelijk kwaad. Als dit ook nog moet gebeuren in een sfeer van verdachtmaking, zal het systeem hen juist zieker maken in plaats van ondersteunend te zijn." En ze besluit met de pertinente woorden: "Wordt het geen tijd in een samenleving met een hoog suïcidecijfer en veel psychiatrische aandoeningen om de druk op de kwetsbaren juist te verkleinen in plaats van te vergroten."

Er is niets mis met re-integratie. Integendeel. Lange tijd thuis zitten betekent vaak vereenzaming boven op de financiële aderlating. Daarom zijn vele langdurig zieken ook vragende partij. Alleen zijn de werkgevers weinig happig. Re-integratie kan, maar dan wel met respect voor de patiënt en niet als botte besparingsmaatregel. Het moet op vrijwillige basis. Er moet voldoende tijd worden gelaten voor herstel en rust.

De poort sluiten naar het brugpensioen is de poort openen naar het OCMW

De toename van het aantal langdurig zieken is op de eerste plaats het gevolg van het langer werken

De toename van het aantal langdurig zieken is op de eerste plaats het gevolg van het langer werken: men wordt 50 of 55 jaar, de rug doet pijn, er moet een nieuwe heup, opstaan om 4 uur lukt niet meer. Tot voor kort was het van "nog even op de tanden bijten", het brugpensioen komt er zo. Vanaf 2005 zijn alle uitstapregelingen systematisch teruggedraaid. Tegen de vakbonden die fel protesteerden en stelden dat langer werken fysiek en mentaal echt onmogelijk was, werd gezegd: maak u geen zorgen, we gaan zorgen voor "Werkbaar werk". Maar op een "Ronde Tafel Werkbaar Werk", vormde Kris Peeters "Werkbaar Werk" plots om naar "Werkbaar en Wendbaar Werk". Het resultaat werd nog meer flexibiliteit, meer overuren, minder controle door de vakbonden en een verdere uitholling van de 8-urendag en de 5-dagenweek.

Zo tekenen zich stilaan de contouren af van de moderne levensloop: men zal werken tot men op is. De uitweg naar het brugpensioen is toe. Nu wordt ook de poort gesloten naar de langdurige ziekte. Er blijft bijgevolg maar één poort meer open: naar het OCMW. Voor wie het écht nodig heeft, wel te verstaan. Dat wil zeggen wie geen beroep kan doen op het loon van de partner of inkomsten van een huis of spaarboek. Gedaan dus sociale zekerheid, gedaan verzekering met bijdragen en rechten, terug naar de bijstand. Welkom in de negentiende eeuw.

De arbeidsorganisatie van de stress

De langdurige ziekten zijn door het RIZIV precies in kaart gebracht. Er zijn twee grote boosdoeners met elk ongeveer een derde van de langdurig zieken. Vooreerst de ziektes van het bewegingsstelsel zoals aandoeningen van de gewrichten, rugklachten en peesontstekingen. Vervolgens de psychische stoornissen zoals depressies en burn-outs. Andere zware ziektes zoals kanker, hartaandoeningen of letsels door ongevallen schommelen allemaal rond de 6%.

Minister Peeters beloofde in verband met stress: "onderzoek en sensibilisering". Tja, wat zou in godsnaam de diepere oorzaak kunnen zijn van de stress en de peesontstekingen bij een kassierster in de Aldi die per uur meer dan 3.000 producten moet scannen? Waar moeten we graven naar de mogelijke oorzaak van de burn-out bij een kleuterjuf die elke dag alleen staat voor 22 kleuters of bij een nachtverpleegster die een hele verdieping ouderen moet verzorgen?

De "nieuwe arbeidsorganisatie", die Peeters volop promoot, richt ware ravages aan. Er komt steeds meer flexibiliteit. Meer ploegenwerk en meer wisselen van ploeg. De polyvalentie maakt het mogelijk om iedereen naar believen overal in te zetten. De individuele druk wordt steeds groter. De "nieuwe arbeidsorganisatie" heeft ook het collectieve verzet aangetast. Mensen staan vaak alleen en machteloos tegenover zotte productie-eisen. Vaak rest er dan ook enkel nog het individuele antwoord: van werk veranderen of ziek thuis blijven: "Burn-out is het nieuwe staken", stelt professor Peggy De Prins (UA) daarom.

Respect voor arbeid

Nog nooit in de geschiedenis waren zovele voorwaarden aanwezig voor een rijke en gezonde arbeid.

Nog nooit in de geschiedenis waren zovele voorwaarden aanwezig voor een rijke en gezonde arbeid. De technologische vooruitgang doet de tegenstelling tussen hand- en geestesarbeid verdwijnen. De noodzakelijke productie kan in steeds kortere tijd worden volbracht. Arbeid blijft de basis van elke gezonde mentale ontwikkeling. Het geeft zin aan het leven in de vorm van het bewust omvormen van de natuur. Het resultaat van die arbeid voldoet aan de eigen creatieve drang en bevredigt maatschappelijke noden en behoeftes. Het kan dezelfde voldoening brengen die een mens voelt als hij bloemen of groenten teelt in zijn tuin. Alleen op een nog hoger niveau, omdat het ook collectief gebeurt, met vele mensen samen. Het kan zo de basis leggen voor brede communicatie, samenwerking en onderlinge appreciatie.

Maar op ditzelfde moment is onze maatschappij nog nooit zo moe en ziek geweest. En daar is een reden voor: de productie heeft onder het kapitalisme helemaal niet tot doel menselijke behoeftes te bevredigen. Het is de winst die regeert. In plaats van samenwerking komt concurrentie en na-ijver. In plaats van een eerlijke vergoeding komt sociale achteruitgang. In plaats van respect en appreciatie komen druk en minachting. De gevolgen doen zich voelen: burn-out, depressie en chronische rugklachten. Laat het debat over de langdurig zieken ook daarover gaan: over respect voor arbeid.

Commentaar toevoegen

You must have Javascript enabled to use this form.

Reacties

Beste Ik werk van mijn 16 in de bouw zou graag op mijn 56 in brug pensioen gaan ok 58 misschien of 59 of 60 Wanneer wel volpensioen 60 jaar dan 45 jaar gewerkt De wever en co de zwarte mannen
Prachtig Peter! De vinger wordt hier perfect op de open wonde(n) gelegd. Laat ons wensen dat jullie als Partij steeds meer het vermogen zal worden toebedeeld om in de andere richting te gaan duwen. Het is al vijf over twaalf geweest. Blijf vooral doen wat je doet. Groeten, Wijzer.
Alles goed en wel maar jullie partij is zodanig klein dat er niets kan veranderen . Mijn mening is dat de regering dit mooie land naar de klote brengt. Ben ais echte belg het kotsbeu om steeds meer en meer taksen te betalen. Armen kunnen niet betalen en de rijken hebben de macht om niet te betalen. Zal wel voor jullie partij stemmen in de hoop dat er iets uit de bus komt. Mvg,
Mijnheer of Mevrouw Vanneste een kleine partij kan groot worden als mensen het willen. De PVDA/PTB heeft heel wat troeven in de hand om groot te kunnen worden. In geen enkele andere partij vind ik menselijke warmte, eerlijkheid en openheid. Hypocrisie, valsheid, oneerlijkheid en machtswellust vieren hoogtij binnen onze huidige politieke wereld. De meeste andere partijen zijn dan ook bevolkt met mensen die enkel aan zichzelf denken. België heeft nu een unieke kans om via de PVDA/PTB een andere koers te varen. Laten we ons niet afschrikken door uitspraken die verwijzen naar Stalin, Noord-Korea en nog veel andere vermeldingen; vandaag krijgen we de kans om een heel nieuw soort politiek te voeren. Een politiek waar de aandacht gaat naar de zwakkeren in de wereld, de vrede in de wereld, respect voor het leefmilieu, De rijken onder ons mogen rijk zijn maar ze moeten stoppen om alles af te nemen van de gewone mens. Het zou al een hele vooruitgang zijn als we met de PVDA/PTB het halfrond van het parlement kunnen vullen. Stemmen op en lid worden van de PVDA/PTB is de springplank om de arbeiders, de zieken, de werklozen, de laaggeschoolden, de daklozen, enz... een krachtige stem te geven. Laat het hoofd niet hangen, sluit u aan en we zorgen samen dat er iets moois uit de bus komt. Ik doe in elk geval mee.
Ik ben 56 , heb 41 jaar gewerkt tot nu waarvan de laatste 20 jaar in hetzelfde bedrijf . Ten gevolge van rug- en nekklachten ( meerdere operaties in korte tijd ) moest ik mijn werkzaamheden noodgedwongen die periodes onderbreken . De druk die mijn werkgever mij oplegt is momenteel verontrustend met de nodige stress erbovenop .. Feit is : ik wil werken , maar ... Door zo een belachelijke nieuwe wet wil men nog meer mensen in armoede en psychische probemen brengen... Ik kan er dus niet mee leven , trouwens : re- integratie ??!! Waar wil men iemand op mijn leeftijd , zonder diploma en de gekende voorgeschiedenis nog als werknemer ?? Is deze maatschappij nog ' leefbaar ' ?? Als je aan de rand van de afgrond staat , nee bedankt regering !! Grtn , Arthur
Geachte, en hoe zit het dan met afgesloten CAO's indertijd beslissingen genomen met de vakbond i.p.v. opslag werden er afspraken gemaakt dat bij ontslag een ontslagvergoeding voorzien was van zoveel maanden loon volgens het aantal dienst jaren met een maximum van 12 maanden ddat valt allemaal in het niets ????
Beste, wet primeert nog steeds boven CAO's, spijtig genoeg. Het huidige politiek establishment wil niet liever dan op zo'n kort mogelijke tijd de middenklasse laten verdwijnen. Er dient enkel (liberaal) rijk en arm (gepeupel) over te blijven. Zo promoten liberalen nu weer het overslaan van een generatie bij erfenis. Waarom? Dit zal in max twee generaties zorgen voor armoede bij de middenklasse. Rijk hoeft hier uiteraard niet van wakker te liggen. 30 jaar geleden zei ik reeds dat we terug gaan naar de tijd van Daens. Ik ben hier steeds raar voor bekeken, maar de werkelijkheid is niet ver meer af. Ik hoop nog steeds dat ik fout ben, maar vrees ervoor.
Het is in de dag van vandaag zover gekomen dat als je langdurig ziek bent je daar ernstig moet voor schamen. Want volgens onze politici zijn we dan allemaal profiteurs en karottentrekkers. Wij hebben beiden het ongeluk bij die groep van de langdurige zieken te horen. Mijn vrouw vanwege MS en ik vanwege eerst zwaar depressief omdat het niet meer ging op het werk om dan achteraf te moeten vaststellen dat je de diagnose CVS en fybromyalgie krijgt opgeplakt. Mijn rug is tevens ook kapot, mijn sinussen zijn zwaar aangetast waardoor veel zware hoofdpijn. Op het werk nooit respect gekregen ondanks 28 jaar voor de volle 100% inzet,heb er nog steeds trauma's van over. Deze regering maakt mensen die langdurig ziek zijn alleen nog maar zieker met mevrouw Maggie de Block op kop. Wij wachten bang af wat de gevolgen voor ons gaan zijn in de toekomst want terug op de arbeidsmarkt is onmogelijk voor ons en we zijn ondertussen ook al 58 jaar. We zijn beiden nog in dienst bij onze werkgever maar dat zou nu wel eens snel kunnen veranderen. Het ergste is nog dat veel mensen onder de bevolking de zieken ook als profiteurs beschouwen waardoor je zelf nog meer in een isolement geraakt. Mensen moeten het eerst zelf allemaal eens meemaken vooraleer ze beseffen om in zulke situaties terecht te komen. Ons sociaal zekerheidsstelsel staat onder zware druk en zoals men nu bezig is creëert men alleen maar een nog ziekere maatschappij. Wanneer gaat men de werkende mensen met wederzijds respect behandelen zodanig dat er automatisch minder zieke mensen zijn? Met dit huidige beleid zullen er alleen maar meer slachtoffers vallen. Onze politici hebben er totaal geen besef van hoe ze het moeten aanpakken,hoe kan het anders ,ze zitten in hun ivoren toren en weten niet hoe zwaar het voor vele mensen is op de arbeidsmarkt. En het zijn vooral de laaggeschoolden die het moeilijk hebben. Vandaag nog staat in VISIE:"Laaggeschoolden leven 8 jaar minder lang" , dat zijn geen fabeltjes maar blijkt uit een nieuw advies van de Strategische Adviesraad voor Welzijns-,Gezondheids-en Gezinsbeleid. Het wordt hoog tijd dat de gewone arbeidersklasse wakker wordt en zich niet laat in slaap sussen door deze regering. Want als het zo verder gaat met steeds meer druk, flexibiliteit en werken tot 67 zonder enige vorm van werkbaar werk en respect zullen er straks nog veel meer mensen dolgedraaid zijn en zitten we opgescheept met een zieke maatschappij. Wanneer gaat men eens eindelijk beseffen door zorg te dragen voor de werknemers en een gevoel te geven van respect,dat men dan veel meer voldoening bewerkstelligd. Zo creëer je een gelukkige samenleving en haal je veel meer uit de mensen. Dit beleid bediend alleen de grote bedrijven die maar aan één ding denken: zoveel mogelijk winst maken,maar dat men voor de rest in de samenleving er één grote puinhoop van maakt dat zal hun worst wezen. Ondanks we al in de 21 ste eeuw leven heeft de mensheid nog niet veel geleerd hoe men met mekaar moet omgaan. De grote boosdoener is het feit dat sommigen nooit genoeg hebben en het begrip welzijn niet in hun woordenboek staat. Want wat ben je met welvaart als er geen welzijn is? Daarom is het zo belangrijk dat we solidair tegenover mekaar zijn maar dat is op heden ver zoek en dat uit zich dan ook in het stemgedrag van vele mensen. Ik kan alleen maar hopen dat de mensen meer inzicht krijgen.
men heeft in dit land nog nooit zijn verantwoordelijkheid genomen inzake een ziekte beleid op maat . ik heb 28 jaar in nederland gewerkt 14 jaar geleden heb ik aldaar een re-integratie traject mogen meemaken.momenteel mag ik het ervaren in belgie en ben ondertussen ontslagen omwille van medische reden.als ik het vergelijk mag maken tussen beide landen vind ik het hier in belgie maar een circus voorstelling met de ene clownsact na de andere . van medisch adviseurs en controlerende artsen en deze functies worden uitgevoerd door huisartsen in bijberoep. die dan uitspraken hanteren als "ik denk en ik vind". en zoals men in nederland na 2 maand aan een oplossing op maat begon te werken is men hier in belgenland daar na 1 ,5 jaar met nog geen seconde over bezig geweest.
Sinds 2001 ben ik ontslagen om medische redenen. Ik ben zelf verpleegkundige en kon met toestemming van adviserende geneesheer nog deeltijds werken. Dat heb ik een jaar kunnen doen en nadien hadden ze ineens een voltijdse verpleegkundige nodig. Ik werkte reeds 6 jaar deeltijds als verpleegkundige en deeltijds als begeleider van mensen met een mentale en/of fysische beperking in dezelfde woning. Dit onrecht werkte opnieuw ontwrichtend voor mezelf. De zoektocht naar "aangepast werk"was vreselijk moeilijk. Ik heb nog vijf jaar , 15u/week als persoonlijk assistent gewerkt bij een MS patiënt. Daar hield ik , na samentelling van loon en uitkering exact 100€ meer van over. Omdat ik de auto niet verder kon betalen, ben ik gestopt met werken, zodat ik financieel beter kon rondkomen. Vanaf dat moment heb ik me op vrijwilligerswerk gestort, met veel plezier. Sinds het beleid van NVA kwam er een nieuwe regelgeving en in mei 2015 kreeg ik plots mijn uitkering niet, omdat er geen duidelijkheid was rond dat vrijwilligerswerk. het volgend jaar opnieuw en vorig jaar heb ik vooraf gebeld om te vragen of er administratief nog iets moest gebeuren. Nadat ik alles op woord had geschreven wat ik wel en niet meer deed als vrijwilligers kreeg ik de verzekering dat nu alles voorgoed in orde was. Groot was mijn woede en verbazing toen ik mijn uitkering eind januari niet kreeg. Op kafkaiaanse wijze heb ik meerdere personen moeten contacteren vooraleer de uitkering gedeblokkeerd werd. Zomaar zonder uitleg iemands uitkering achterhouden zonder voorafgaande verwittiging dat ik iets moest doen, wakkerde zoveel woede in me op dat ik nu besloten heb om NOOIT nog vrijwilligerswerk te doen. Eerlijkheid loont niet. Door al deze absurde controles en administratieve verwarringen, ontneemt deze regering alle veerkracht en moed die nodig is om verder te kunnen deelnemen aan het gemeenschapsleven. Antidepressiva en kalmeerpillen worden daarenboven nog duurder. Hoe verder leven?
En wat met personen die als proefkonijn gebruikt worden door ziekenhuizen en waar kinesisten aan meewerken DIE EEN SOORT VAN BACTERIE IN UW LICHAAM AANBRENGE WAARDOOR JE NAAR EEN KINESIST WEKELIJKS MOET BLIJVEN GAAN OM KRACHT IN UW LICHAAM TE HEBBEN WAARDOOR HEEL UW LICHAAM ONDER EEN SOORT VAN DRUK STAAT WAARDOOR JE KUNT BEWEGEN. Fibryoalergie heeft men het genoemd linkerknie trekt naar binnen samen met voet rechterknie van hetzelfde rechter pols op verschillende plaatsen gebroken slechte heupen en zogenaamde browse botten .DEZ AANDOENINGEN ALLEMAAL GEKREGEN NA ARBEIDSONGEVAL ONTPLOFFINGEN IN HET LICHAAM .iK BEN NIET HET ENIGE SLACHTOFFER IK KEN ER NOG EEN EIND CONCLUSIE WIE DOET HIER IETS AAN..?
Mooie woorden, klare uitleg in dit artikel. Spijtig genoeg zal het bij die woorden blijven, vrees ik. Want de macht ligt in handen van een bende bloed-lees geld- zuigers die arbeiders halsstarrig als hun mieren ziet. Als die "onbruikbaar " worden door slijtage na jarenlang hard werken, dienen ze doodgetrapt te worden. Want anders kosten ze geld, en dat willen zij nu juist in hun zakken stoppen! Ver gekomen dat een vroegere dokteres zo'n uitspraken durft doen. Hopelijk zakt zij ooit zelf eens door de grond van schaamte.....
Mijnheer of Mevrouw Deligne er is een verschil tussen arbeiders en mieren, mieren zijn georganiseerd. Maar misschien is het dat juist wat we van de mieren kunnen leren, ons 'organiseren'. Kies voor de geschikte partij en bemoei u met de politiek. Vandaag zijn het de hooggeschoolden die de plak zwaaien binnen de partijen, wel daar moeten we maar eens verandering in brengen. Die heren en dames moeten duidelijk gemaakt worden dat hun gedrag naar ons toe niet kan! We moeten ons niet laten overtroeven door al die geleerdheid, samen met vele anderen opkomen voor onze rechten dat moeten we doen. Eendracht maakt macht zijn geen ijle woorden.
Waarom spreekt men als het over zwaar werk gaat in de verpleging altijd over de nachverpleegster? Dan liggen die bejaarden in bed met een doorslaappamper en blijven daar de ganse nacht. Het werk overdag is veel zwaarder. Als men met twee, 35 zwaar zorgbehoevende bejaarden moet verzorgen, eten geven, naar toilet en in bed helpen. En dit op een paar uurtjes tijd, want men spreekt schande als die bejaarden te vroeg in bed gelegd worden. En er moet op tijd gestopt worden of er moet nachtvergoeding betaald worden. Dit en ook de ochtend dienst, dikwijls maar met drie zijn veel zwaarder.
Het is overigens nog veel erger, de mensen die deeltijds willen werken en niet doppen die verdienen amper meer dan een dopper. MAAR waag het niet ziek te worden, want dan betalen ze slechts 60% van je laatste loon en kom je ver onder het loon van een dopper. Mensen die boven de 50 zijn kunnen voltijds vaak niet meer aan, maar om niet op kosten van de gemeenschap te leven werken ze vaak 20 uur. Dat is een straf en je kan beter doppen, dan maakt het niet uit of je ziek bent of niet, je krijgt altijd 100%. Het is een grof schandaal van formaat, wat ze wel constant proberen is je een 100% (38 uur) job aan te smeren, maar iemand van 50+ in de zorg kan dit niet meer. Dus bestraffen ze deeltijdsen op alle mogelijke manieren. Zoek dat meer eens uit, voor deze regering is enkel 38 uur belangrijk of je moet 100% doppen, alles ertussen bestraffen ze. Zelf meegemaakt, Hernia, lijkt me wel echt een aandoening die aantoonbaar is, terug gevallen op amper 800 euro!!! Nooit gedopt en altijd afgedragen. Reden, ze nemen je laatste loon zonder toeslagen, dus dik 1000 euro minder!! Dat als dank voor blijven werken en nooit op kosten van een ander leven. En over pensioen zullen we maar helemaal zwijgen, een dopper krijgt meer dan iemand die blijft werken, maar die dopper betaald niks! Hoe smerig kan de overheid zijn?