Foto (stephan) / Flickr

PVDA tegen militaristisch en dynastiek Noord-Korea

De PVDA wordt regelmatig gevraagd naar haar houding ten aanzien van Noord-Korea. Nochtans hebben PVDA-woordvoerders en -verkozenen al herhaaldelijk gezegd en geschreven dat het Noord-Koreaanse regime in de verste verte niets te maken heeft met waar de PVDA voor staat. Relaties met de Noord-Koreaanse regering of partij zijn er niet. Punt. En daar zijn goede redenen voor.

De Noord-Koreaanse maatschappij is in grote mate gemilitariseerd en geüniformiseerd. Dit militaristisch concept van de samenleving noemen de Noord-Koreanen “songun”, wat betekent “eerst het leger”. De militairen vormen op alle terreinen de belangrijkste kracht voor de uitbouw van de maatschappij, aldus de huidige leider Kim Jong-un. Naar enige mate van reële democratische participatie van de bevolking is het gissen. Het systeem van erfopvolging dat de facto in Pyongyang is geïnstalleerd, met nu al de derde generatie van de Kim-familie aan het hoofd van staat, partij en leger, is in elk geval tegengesteld aan onze visie van democratie.

De Noord-Koreaanse maatschappij is gebaseerd op een eigen ideologie, de “juche-ideeën”, met bijvoorbeeld eigen mythes en een eigen jaartelling, en een officieel “kimilsunisme-kimjongilisme”. Dat heeft uiteraard helemaal niets te maken met het levend en eigentijds marxisme waar de wereld-in-crisis vandaag zo een nood aan heeft, het is er gewoon totaal aan tegengesteld.

De militaristische oriëntatie van het land weegt loodzwaar op de economische en sociale ontwikkeling ervan. Officiële cijfers zijn er niet, maar naar schatting gaat 15% van de staatsbegroting naar Defensie. De voorrang die Noord-Korea verleent aan het leger en aan onderzoek en ontwikkeling voor kernwapens, kaapt belangrijke financiële middelen weg die niet kunnen ingezet worden voor economische en sociale programma’s om te beantwoorden aan de basisbehoeften van de bevolking. Dit is des te schrijnender, omdat het land al een erg slechte vertrekbasis had na de verwoestende Koreaanse oorlog (1950-1953), een groot gebrek aan vruchtbare grond heeft en veel natuurrampen kent.

Pyongyang houdt koppig vast aan een gevaarlijke politiek van militair opbod, met een opeenvolging van raketlanceringen en ondergrondse kernproeven, gepaard met gratuite dreigementen en oorlogstaal. Je kan hierbij natuurlijk de decennia van Amerikaanse agressie niet wegdenken: 30.000 militairen in Zuid-Korea, jaarlijkse grootscheepse militaire oefeningen en allerhande dreigementen, ook nucleaire, vanwege de grootste militaire supermacht ter wereld zijn niet niks. Korea-expert Koen De Ceuster, docent aan de Universiteit van Leiden, heeft het over “machismo en haantjesgedrag van beide kanten” en betreurt dat “de VS er telkens zelf een schepje bovenop doen”1. Washington kan zich geen “betere” vijand dromen, een die telkens weer in de val trapt van de wapenwedloop, tot zelfs de productie en het testen van kernbommen. Wereldwijd krijgt Pyongyang hiervoor een storm van kritiek en sancties over zich heen, ook van zijn vroegere bondgenoot China.

Noord-Korea’s onverantwoorde politiek van militaire confrontatie botst met het streven naar kernwapenvrije zones, ontwapening, demilitarisering, dialoog en vrede – op het Koreaanse schiereiland, in de ruimere Aziatische regio en wereldwijd.

Om al deze redenen heeft de PVDA al vele jaren geleden beslist om kordaat elk contact met de regerende Arbeiderspartij van Korea of met welke vertegenwoordiger van het Noord-Koreaanse regime dan ook te weigeren. Sinds haar Vernieuwingscongres (2008) en haar Solidariteitscongres (2015) probeert de PVDA een eigenzinnig maatschappijproject vorm te geven, richting Socialisme 2.0. Het eigentijds marxisme van de PVDA gelijkt in niets op de aberrante karikatuur die men er in het noorden van het Koreaanse schiereiland van maakt. Op de weg naar een modern, vernieuwd socialisme geraken we geen stap vooruit met nostalgici naar het verleden of met bewonderaars van een militaristische en dictatoriale dynastie. Daar kan geen enkel misverstand over bestaan.

1. In Joos, Radio 1, 4 april 2013

Labels

Commentaar toevoegen

Bij het indienen van dit fomulier gaat u akkoord met het privacybeleid van Mollom.