PVDA+ gemeenteraadslid Mohamed Chebaa over racisme en discriminatie

auteur: 

Webredactie

Mohamed Chebaa is samen met Mie Branders en Peter Mertens sinds 2012 verkozen in de Antwerpse gemeenteraad. Tijdens de zitting van 19 november deed hij deze tussenkomst over racisme en discriminatie.

In het meerjarenplan van dit stadsbestuur gaat veel aandacht naar diversiteit en discriminatie. Telkens wordt één oplossing geboden: Nederlands leren. Discriminatie zou dus verdwijnen door beter Nederlands te spreken. Stel dat iedereen in deze stad volgend jaar voldoende Nederlands kan spreken en schrijven: zou het probleem van de discriminatie op de arbeidsmarkt dan opgelost zijn? Zal er dan geen discriminatie meer zijn op de woningmarkt? Zal het personeel van de stad dan plots een afspiegeling zijn van de bevolkingssamenstelling?

Iedereen kent het antwoord: neen. Omdat het niet enkel gaat over de kennis van het Nederlands, maar ook over een veel fundamenteler probleem: het racisme. Alles bij elkaar tellen de documenten van deze gemeenteraad 1588 bladzijden, maar het woord racisme staat er niet in. Het is niet door het probleem niet te benoemen, dat het niet bestaat. Maar, en dit is veel erger: door het probleem niet te benoemen, zal het ook niet aangepakt worden.

“Racisme is een relatief begrip dat vooral als excuus wordt gebruikt voor persoonlijke mislukkingen.” “Er is veel minder racisme dan we zelf denken. We voeden racisme door erover te spreken.” Dat is wat dit college, of toch op z'n minst Schepen Homans, denkt over racisme.

Sorry. Hebt u enig idee hoeveel pijn dit soort uitspraken doet bij sollicitanten, die Nederlands spreken en hier geboren zijn, een diploma hebben behaald maar toch - helaas - door hun uiterlijk, hun origine, hun naam, hun hoofddoek, hun afkomst, hun postadres... geen kans krijgen om zich te bewijzen?

In het meerjarenplan van dit stadsbestuur vinden we volgende doelstelling: “Alle Antwerpenaren beschikken over gelijke kansen om deel te nemen aan de stadsgemeenschap en deze actief mee vorm te geven.” U kan dat best veranderen in: alle Antwerpenaren die geen hoofddoek dragen... . Het begrip “gelijke kansen” is hier heel relatief. Een meisje of vrouw met een hoofddoek staat voor de keuze: werk hebben, of een hoofddoek dragen. Er zijn leraren tekort in het onderwijs. We moeten ze gaan zoeken in Nederland of uit de zogenaamde zijstroom. Maar ikzelf ken persoonlijk al minstens vijf dynamische dappere jonge leerkrachten die maar niet aan het werk geraken in ons stadsonderwijs. Niet omdat ze de capaciteiten missen, wel omdat ze een hoofddoek dragen.

“Iedere Antwerpenaar kan zijn eigen levensbeschouwing in optimale omstandigheden beleven met respect voor andere Antwerpenaren.” Maar we gaan het sommigen een beetje moeilijker maken dan anderen. Bijvoorbeeld door een pestbelasting voor het Offerfeest.

Iedereen moet de Nederlandse taal leren, maar de wachtlijsten voor de hoger opgeleiden zijn ongeveer een maand lang, die van de lager opgeleiden zijn tot 2 jaar lang! Gelijke kansen?

Alles zal wellicht beter lopen met minder personeel en meer vrijwilligers. Meer efficiëntie van het personeel dat overblijft: dat doet me de vraag stellen of ze vorig jaar dan allemaal met hun vingers zaten te draaien. Er was al 6% bespaard op personeel. Ze werken al veel efficiënter, de dienstverlening is daardoor al minder op mensenmaat. De verwachtingen ten overstaan van vrijwilligers zijn erg hoog en lijken mij heel erg onrealistisch.

Speciaal aan de Schepen van de Haven wil ik nog iets zeggen over diversiteit en racisme: wij zijn hier geboren, wij zijn hier naar Antwerpse scholen geweest, we spreken Nederlands, zelfs Antwaarps als je dat wil, we hebben hier één, soms meerdere diploma's behaald. Maar toch: omdat ik Mohamed heet zijn mijn kansen om te starten in de Antwerpse haven miniem. Kijk maar eens rond: het is een witte haven, van diversiteit is er geen sprake. Wordt het niet dringend tijd om een taskforce op te richten, met streefcijfers en streefdoelen? Institutioneel racisme kan alleen door goed bestuur en politieke besluitvorming aangepakt worden.

De PVDA+ legde de codes bij Adecco bloot: Bleu Blanc Belge. Tientallen bedrijven vragen om geen allochtone werknemers aan te nemen. Volt deed undercover reportages en legde racistische discriminatie op de arbeidsmarkt bloot bij 6 op 8 interimkantoren. Federgon, de patroonsorganisatie van de interimsector, moest zelf toegeven dat 28% van de kantoren positief reageerde op discriminerende vragen. Geen woord hierover in het jeugdwerkloosheidsplan: hoe is dat mogelijk!? Racisme groeit door er niet over te spreken, Mevrouw Homans.

De cijfers zijn er. De verhalen achter de cijfers ook. De stevige bewijzen van racisme in reportages, testen en studies zijn er helaas ook!

Als ik weet dat mijn vader of moeder geen kansen kregen door dit smerige racisme, dat zij zich niet konden ontplooien, dat zij zich niet goed in hun vel konden voelen, dan ga ikzelf ook beginnen twijfelen aan mijn toekomst. Twijfelen of mijn studies me gaan helpen in dit racistisch klimaat, twijfelen of een diploma er voor mij wel toe doet. En niet alleen ik, maar ook mijn kinderen, hun kinderen. Wat moet ik hen gaan vertellen? Moet ik erover zwijgen, zoals jullie? Een hele gemeenschap heeft te maken met deze uitsluitingsmechanismen. Daar liggen wij wakker van. Dat is geen relatief probleem maar een absoluut en objectief waarneembaar probleem. Dus ja, ik spreek van een Witte Haven.

Ik versta onder diversiteit: samen werken, elkaar proberen begrijpen, elkaar beter leren kennen, vooroordelen wegwerken, ja, je hebt het goed gehoord: weg werken. En dat is iets anders dan wat velen van de Antwerpse jongeren te horen krijgen: “wegens uw persoonlijkheid komt u niet in aanmerking” tot en met “ge zet ne vuile makkak”. Niemand mag het effect hiervan onderschatten.

In deze meerjarenbegroting kunnen wij niet terugvinden hoe u deze zware last van het racisme van onze schouders gaat nemen. Maar dat is ook niet verwonderlijk. U ziet het probleem niet. Of u vindt het “relatief”. U benoemt het niet, dus het is er niet. En dus moet er ook niets opgelost worden.

In naam van alle mensen met een andere huidskleur, een andere origine, een andere moedertaal, een vreemd klinkende achternaam, en een postcode ergens in Borgerhout, zeg ik u: doe uw huiswerk over. En zolang het woord racisme er niet in voor komt, kom je niet aan de kern van de zaak.

•Meer info over Mohamed Cheeba
•Meer over PVDA+ Antwerpen via website of Facebook
 

Commentaar toevoegen

Bij het indienen van dit fomulier gaat u akkoord met het privacybeleid van Mollom.