Foto Mark Adkins / Flickr

Personeel en patiënten laaiend enthousiast over zesurendag in Göteborg

auteur: 

Janneke Ronse

In 2015 trok ik naar rusthuis Svartedalen om met eigen ogen het prachtige project genaamd 'sextimmarsdagen', de zesurendag, te bezichtigen. Het experiment wil achterhalen welke effecten arbeidsduurvermindering heeft op het verplegend personeel, de patiënten, de economie en de werkgelegenheid. Vorige week kregen we het derde rapport in handen.

Toen ik in juli 2015 naar Göteborg ging, had het rusthuis Svartedalen nog niet de naam die het nu heeft. Intussen is het beroemd over de hele wereld. Iedereen keek met argusogen naar het project van de zesurendag. Natuurlijk waren wij even benieuwd. Ik ging er in het prille begin heen met drie collega’s van Geneeskunde voor het Volk. We spraken er met de directrice en de verpleegsters uit het rusthuis. Het verplegend personeel was laaiend enthousiast. Intussen gaat het experiment zijn laatste maanden in.

Ik ontmoet Paula en Kerstin die op weg zijn naar huis na een werkdag van zes uur. Beide dames zijn van middelbare leeftijd. Paula zegt me hoe fijn ze het vond bij haar dochter te kunnen zijn tijdens de examens. Kerstin hoe ze eindelijk genoeg energie over heeft op het einde van de dag om wat te kunnen gaan sporten na het werk.

Vorige week kregen we het derde rapport toegestuurd over het experiment. Elke zes maanden wordt er zo een gepubliceerd. Dit keer dus achttien maanden met zes uren. Heel wat media pikken voornamelijk op dat het kostenplaatje te hoog zou zijn. Er werden zeventien nieuwe jobs gecreëerd om de arbeidsduurvermindering te compenseren. Jobs kosten natuurlijk geld, vraag maar aan de regering-Michel. In dit geval kostte dat op die achttien maanden ongeveer vijf miljoen kronen. Dat betekent 21.000 euro per job. Geen flexijob of interimjob of deeltijdse job. Nee, een stabiele voltijdse baan. In de periode 2014 tot 2016 heeft België 54.000 jobs gecreëerd. En dit dankzij indexsprong, loonmatiging en taxshift. De kost daarvan voor de maatschappij? Meer dan vier miljard. Dat is dus 69.000 euro per job.

Is het experiment dus geflopt? Economisch denk ik van niet. En menselijk? Ik denk terug aan Paula en Kerstin. Zij zijn, net als ik, verpleegkundige geworden omdat ze graag mensen helpen en hen willen bijstaan. In Svartedalen deden de verpleegkundigen tachtig procent meer activiteiten met hun bewoners. Wandelen, voorlezen, gezelschapspelen spelen, samen zingen, … Maar ook luisteren en troost bieden als een oudere kampt met verdriet of eenzaamheid. Ieder van ons zal, met een beetje geluk, op een bepaald moment oud worden en verzorgd moeten worden. En ieder van ons wil graag dat er dan mensen zijn die de tijd nemen voor ons, ons verdriet en onze vreugde.

Het echt kunnen bezig zijn met elkaar zorgt voor gelukkigere patiënten en verplegend personeel dat voldoening haalt uit zijn of haar job. Als je maar een paar minuten hebt voor het wassen van mensen, het eten geven, het verzorgen … dan blijft er geen moment over voor quality time. Liesbet Claeys, een verpleegkundige die interimjobs deed in verschillende private Gentse rusthuizen, getuigde er onlangs nog over in een open brief1. Paula en Kerstin hoeven zich alvast niet meer te verontschuldigen.

*namen zijn aangepast

1. Liesbet Claeys, 20 augustus 2016, De Standaard, ‘Ik wil me niet meer moeten verontschuldigen voor mijn job'.

 

Labels

Commentaar toevoegen

Bij het indienen van dit fomulier gaat u akkoord met het privacybeleid van Mollom.