Nieuwjaarstoespraak van Peter Mertens

In het Antwerpse Zuiderpershuis hield de PVDA vrijdagavond haar nieuwjaarsreceptie. Een volle zaal, zo'n 1000 aanwezigen, luisterde naar de toespraak van PVDA-voorzitter Peter Mertens.

Marcel is 45, maar hij heeft de verstandige capaciteiten van een 8-jarige. Hij wordt goed verzorgd in een pleeggezin en kan een aantal dingen zelfstandig doen. Zo gaat hij af en toe naar ’t stad en wanneer hij deze zomer goedgemutst op de Keizerlei wandelt, haalt hij enthousiast zijn dwarsfluit boven om een deuntje te fluiten. Maar… dat is buiten de GAS-ambtenaren van de Stad gerekend. Twee anonieme GAS-ambtenaren duiken uit de massa op en beginnen Marcel te ondervragen. "Paske alsjeblief! De permisse alsjeblief. Geen permisse, ja dat is dan een boete. 50 euro, meneer." Marcel krijgt een GAS-boete. Voor een paar deuntjes op een dwarsfluit.

Het is niet Marcel die ziek is. Het is de samenleving die ziek is, als je op zo’n manier met mensen omgaat.

PVDA doet er wat aan

Wie doet er dan wel wat aan? Niemand! Het is uiteindelijk de huisarts van Marcel die empathie betoont en er iets aan doet. Zij brengt het verhaal in de pers en zij brengt de bal aan het rollen. De huisarts doet dat, omdat ze van de PVDA is en super sociaal is. Het gaat om Mie Branders  die samen met heel de  PVDA een kruistocht voert tegen het misselijke systeem van GAS-boetes.

Weet je hoe dat gaat? De dag nadat Mie Branders het dwarsfluitverhaal van Marcel in de pers had gebracht, de dag nadien al kregen de pleegouders van Marcel een brief van de stad: dat de boete gesponeerd was. Ze moesten niet meer betalen. Dat is belangrijk voor Marcel, dat het ons gelukt is, net zoals het ons gelukt is om de GAS-boetes voor Geneeskunde Voor Het Volk te seponeren, en net zoals het ons gelukt is om de GAS-boetes voor de anti-Monsanto-betogers te seponeren. We doen er wat aan.

Maar, laten we eerlijk zijn, zo snel komen zij er niet mee weg. Snel een boete of twee seponeren omdat wij tamtam maken. Dat zou te gemakkelijk zijn en bovendien heeft niet iedereen een PVDA’ster als huisarts.

Er zijn drie belangrijke redenen waarom we met de PVDA doorgaan:

(1) de GAS-wetgeving druist in tegen de scheiding der machten, 

(2) de GAS-wetgeving voert middeleeuwse verschillen in van gemeente tot gemeente, en

(3) de GAS-wetgeving  creëert een situatie van willekeur

En dus gaan wij door, en gaan wij voor de full monty. Wij willen dat het hele systeem van de overlastboetes op de schop gaat. In Antwerpen, in Mechelen, in Gent, in Brussel, in Luik, overal.

Democratie is een werkwoord

Want, beste vrienden en kameraden, het wordt stilaan tijd dat speculeren met ons spaargeld zwaarder wordt bestraft dan het spelen van een dwarsfluit of het spuwen van een kersenpit.

Wij hebben al tientallen en tientallen debatten met De Wever gevoerd over democratie. Maar De Wever blijft hetzelfde herhalen: de kiezer beslist, en dan is het vijf jaar de tijd aan de beroepspolitiekers. Dat wil zeggen: we mogen gaan stemmen op 25 mei, en dan moeten we 5 jaar lang onze mond houden.

Wel beste vrienden en kameraden, dat is niet onze visie op democratie. Gisteren niet, vandaag niet en morgen ook niet. Democratie is een voortdurend proces van vraag en antwoord, het is een interactie. Voor de verkiezingen, tijdens de verkiezingen en na de verkiezingen.

Democratie beste vrienden en kameraden, is een werkwoord!

Democratie is een werkwoord, en dat zit in onze genen verankerd. Onze leden zijn drie maanden lang op pad gegaan, en zijn gaan praten met duizenden en duizenden mensen, in één van de grootste sociale bevragingen ooit. In totaal hebben 41.420 mensen hun antwoord gegeven.

Uit deze bevraging blijkt dat mensen in alle provincies hetzelfde probleem op nummer 1 zetten, of het nu in Henegouwen is, in West-Vlaanderen of in Brussel. Uit deze bevraging blijkt ook dat mensen van alle leeftijden diezelfde topprioriteit aanduiden hebben: zowel jongeren en minder jongeren. En uit de bevraging blijkt dat zowel arbeiders, bedienden, ambtenaren, werklozen, gepensioneerden als studenten datzelfde punt bovenaan zetten.

Het thema dat er torenhoog uitspringt, bij iedereen, is armoede.

Dat zeggen niet alleen mensen die op het einde van hun loon nog een stukje maand over houden. Dat zeggen ook mensen die wel goed rondkomen. En daar wil ik toch ook eens bij stil staan. Want het staat haaks op alle egoïstische en separatistische onzin die je dagelijks in de media hoort. Alle categorieën van mensen zeggen: pak de armoede aan, dat is het belangrijkste.

Wel, dat wil zeggen: de empathie van mensen wordt onderschat, de solidariteit bestaat, en ze heeft in onze enquête een stem gekregen!

Pak de armoede aan.

Zowel de federale als de Vlaamse regering hadden beloofd om vooral op kinderarmoede in te zetten. Terecht. Maar wat zien we? Magie De Bock geeft het geld van de armoedebestrijding terug, en de kinderarmoede neemt nu voor het derde jaar op rij toe.

Zowel de federale als de Vlaamse regering hadden beloofd om samen 380.000 mensen boven de armoedegrens te helpen. Terecht. Maar wat zien we? De armoede neemt toe. Meer dan één op zeven Belgen is arm. Eén op zeven!

Het gaat dan vooral om alleenstaande ouders, mensen die geen eigen woning hebben en een huis huren, alleenstaande 65 plussers, kinderen uit kansarme gezinnen en mensen met een beperking of een handicap.

De armoede aanpakken betekent dat we keuzes moeten maken. Daar gaat het over. Wij willen dat alle uitkeringen en inkomens die onder de armoedegrens liggen, boven de grens van menswaardigheid worden getrokken. Het kan niet zijn dat gepensioneerden, werklozen, gehandicapten of leefloners in een beschaafd land als België onder de armoedegrens moeten leven.

Alle uitkeringen boven de armoedegrens tillen kost ons land 1,5 miljard euro per jaar. Dat is veel geld. De fiscale cadeaupolitiek van de notionele interesten kosten ons land jaarlijks 6,2 miljard. Dat is nog meer geld.

Je mag alles zeggen. Maar zeg dus niet dat het niet mogelijk is om alle uitkeringen boven de grens van de menswaardigheid te tillen. Dit gaat om keuzes. Fundamentele keuzes over de toekomst van onze maatschappij.

Beste vrienden en kameraden, het wordt stilaan tijd dat armoede aanpakken belangrijker wordt dan een fiscale cadeaupolitiek voor de allerrijksten.

Mensen met moed

Gisterenavond was Karel De Boeck, de CEO van Dexia, u weet wel, die bank die wij allemaal met onze spaarcentjes hebben moeten redden, die Karel De boeck was dus te gast op Reyers Laat.

De Boeck vindt een loonsverhoging voor directieleden van Dexia rechtvaardig. Ik citeer De Boeck:  "Ja, we werken met belastinggeld, maar we hebben ook professionals nodig, mensen met moed. De directieleden nemen grote risico's.

Professionals. Mensen met moed. Directieleden met grote risico’s.

Gisterenmiddag waren er op een andere plaats ook twee professionals in de weer. Mensen met moed. Mensen die elke dag grote risico’s nemen. Mensen die lassen, en die gisteren een tank aan het lassen waren op Umicore , op ’t fabriek van Olen, een tank waar nog resten zoutzuur zaten. En die tank is ontploft, en twee arbeiders hebben hun leven gelaten. Alweer…

Ik heb getwijfeld om dit te vertellen.

Maar ik moest het wel doen. Omdat het tijd is om eens een aantal zaken te zeggen over professionals, over mensen moet moed, en over mensen die echt risico nemen in onze samenleving voor een loon dat nog geen tiende bedraagt van het loon van de CEO’s van Dexia.

Wat ik wil zeggen: als het gaat om stielkennis, als het gaat om vakmanschap, als het gaat om mensen die hard werken, als het gaat om mensen die vaak veel risico’s moeten nemen om welvaart te creëren… als het daarom gaat, schaf dan de loonnorm af, laat Karel Van Eetvelt en Jo Libeer hun mond houden en zorg ervoor dat arbeid en productiviteit in ons land opnieuw goed betaald worden.

Recht op werk

Dat is wat ik wil zeggen. Dat er respect moet komen voor de arbeid, voor al diegenen die welvaart creëren. Dat er nieuwe jobs moeten komen, stabiele jobs men een menswaardig loon. Ik zeg dat niet alleen. Er zijn alvast 40.000 mensen die dat samen met mij zeggen: ‘recht op werk, vaste banen met een degelijk loon’, dat is de meest aangekruiste eis uit onze enquête.

Wij willen geen veralgemening van de interimarbeid, 

wij willen het systeem van dienstencheques niet uitbreiden naar de jongeren,

wij willen geen extra flexibiliteit, 

wij willen geen Duits model, ook niet op z’n Monica De Concinck’s .

Wij willen vaste banen, en wij willen dat de overheid het goede voorbeeld geeft. Door te investeren in het spoor, bij De Lijn, in de zorgsector, in het onderwijs en in de sociale woningbouw om een einde te maken aan de ellenlange wachtrijen in Vlaanderen. 

En wij willen dat oudere werknemers hun ervaring kunnen doorgeven aan jongeren, dat ze het recht hebben op om vervroegd pensioen te gaan en de fakkel doorgeven aan jongeren.

Beste vrienden en kameraden, het is tijd dat we jacht maken op de werkloosheid, in plaats van jacht te maken op de werklozen.

We vertrekken van onze sterke punten

Het is een nieuwjaarsreceptie en het is tijd om jullie in de bloemetjes te zetten. Ik wil jullie allemaal bedanken voor jullie vertrouwen in de PVDA.

Ik wil jullie allemaal bedanken om de wind in de zeilen te blazen, en dat hebben we. We tellen nu meer dan 7.700 leden! Ik wil jullie allemaal bedanken om de sociaalste partij van het land te zijn, in ons programma, maar vooral ook in onze daden. En ik wil jullie allemaal bedanken om samen 40.000 mensen te betrekken bij het opstellen van ons programma.

En dat is de moeite, want uit die enquête blijkt dat er een grote sociale onderstroom bestaat in ons land, ook in Vlaanderen. Dat ‘de publieke opinie’ helemaal niet zo rechts is, als velen wel denken. Mensen zijn op zoek, en als ze echt geïnformeerd zijn, dan kiezen ze voor een sociale oplossing.

Wij gaan deze kiescampagne in vol zelfvertrouwen, en we vertrekken van onze eigen sterke punten. We gaan het hebben over armoede, over werk, over belastingen, over klimaat en over justitie.  

Het is tijd voor een andere logica

Het moet gedaan zijn met de old-school-recepten, die ons in deze crisis hebben gebracht. Het moet gedaan zijn met zij die elke hoop op verbetering hebben gestolen, en die nu alleen nog maar kunnen zeggen ‘zonder ons zou het nog slechter zijn.’ Het moet gedaan zijn met zij die een tribalistische verdeel-en-heers-politiek willen, en vandaag zo triestig zijn te denken dat alles opgelost is als je een land in twee scheurt

Vergeet het maar, het is tijd voor een heel andere logica. Het is tijd voor samenwerking in plaats van concurrentie. Het is tijd voor eenheid in plaats van verdeeldheid.

Het is tijd voor een samenleving waar de CEO meer belastingen betaalt dan de kuisvrouw. Waar schone lucht echt ingeademd kan worden, in plaats van een virtueel product te wezen dat Kris Peeters koopt op de markt in Polen. Waar de mens centraal staat en niet het profijt.

Ja, de PVDA heeft de ambitie om in het parlement te geraken. Ja, wij willen die unanimiteit van het marktdenken doorbreken, over de pensioenen, over de loonnorm, over de discriminaties, over gas-wetgeving, over verloning van ministers zelf en over de fiscale cadeaupolitiek. Ja, wij willen wegen op het debat. 

En wij zullen ook wegen op het debat: Liesbeth Homans kan Dirk Van Duppen niet muilkorven in de OCMW-raad. Bart De Wever kan Mie Branders niet doen zwijgen in de gemeenteraad. Elio Di Rupo kan Raoul Hedebouw niet onder de knoet houden in het publiek debat en na 25 mei zal niemand de PVDA het zwijgen opleggen het parlement.

Wij zullen een verfrissende stem zijn tegenover heel die liberale fanfare!

Want wij hebben kant gekozen

Niet de kant van overgesubsidieerde multinationals, niet de kant van Voka, 

niet de ons-kent-ons-kant van de financiële wereld. 

Neen, wij kiezen kant voor de werkende klasse, voor de jongeren, en voor al wie het moeilijk heeft in de samenleving

En het is meer dan ooit tijd dat die kant gehoord wordt in alle parlementen van dit land.

Ik dank u

Labels