Foto UNWRA 1949

Nakba, nachtmerrie én start van verzet van de Palestijnen

15 mei herdenken de Palestijnen de 70ste verjaardag van de al-Nakba (ramp). De term duidt op de gevolgen van de nederlaag van de Palestijnen door de zionistische milities in 1948. 750.000 mensen vluchtten toen weg uit hun dorpen en steden die bij Israël werden gevoegd.

De Palestijnen herdenken nog elk jaar de al-Nakba-tragedie. Voor hen gaat het om de herinnering aan de meer dan 400 dorpen en steden die in 1948 door Israël zijn verwoest. En elk jaar opnieuw wijzen ze op besluit nr. 194 van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties van december 1948 dat het recht op terugkeer van de vluchtelingen vastlegt. De jaren gaan sindsdien voorbij, maar de vastberadenheid van de Palestijnse bevolking blijft. Sinds 30 maart dit jaar betogen de inwoners van Gaza iedere vrijdag voor dat recht op terugkeer. De Israëlische snipers kunnen hen met hun kogels niet tegenhouden.

De oorsprong van de tragedie

De oorsprong van de tragedie gaat terug tot november 1917, het laatste jaar van de Eerste Wereldoorlog. In die maand veroverden de Britten Palestina op het Ottomaanse rijk en met de Balfour-verklaring verbonden zij zich ertoe de oprichting van een Joods Nationaal Tehuis toe te laten. De zionistische beweging (die streefde naar de oprichting van een Joodse staat in Palestina) had een twintigtal jaar ervoor al beslist dat ze dit gebied wilde koloniseren. Vanaf 1917 kon dat met steun van de regering in Londen.

De Joodse aanwezigheid in Palestina was in 1922 goed voor 11% van de totale bevolking en in 1936 was dat al meer dan verdubbeld tot 28%. De Arabische bewoners zijn steeds meer verontrust omdat hun bebouwbare gronden stelselmatig worden onteigend. In 1920 wordt een Arabisch Congres van Palestina gevormd, dat de Balfour-verklaring veroordeelt. Van 1936 tot 1939 vindt de Grote Palestijnse Opstand plaats. De Britten reageren met niets ontziende repressie tegen de militante politieke partijen en organisaties: meer dan 5.000 Palestijnen vinden de dood.

Bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog beseft Londen dat het de Arabische landen zoet moet houden omdat het hun steun nodig heeft. Er komen beperkingen op de Joodse immigratie. De zionisten zijn ontgoocheld en keren zich van het Verenigd Koninkrijk af. In 1945 barst het conflict openlijk los. De zionisten begaan tal van terreuracties tegen de Britse overheden. De spectaculairste actie is de aanslag van de zionistische militie Irgoen op het Koning Davidhotel in Jeruzalem in juni 1946, waarbij 91 mensen omkwamen, vooral Arabieren en Britten. En toch waren de reacties van Londen op dit geweld veel gematigder dan tegen de Grote Palestijnse Opstand van de jaren 30.

Grootmachten splitsen Palestina in twee

De Britten trekken zich in 1948 terug uit Palestina en dragen hun mandaat over Palestina over aan de VN. Na heel wat manoeuvres achter de schermen beslissen ze Palestina in twee staten op te delen, een Joodse en een Arabische. Die opdeling wordt officieel met besluit nr. 181 van de Algemene Vergadering van de VN op 29 november 1947. De zionisten aanvaarden het. Zo hebben ze nu een uitvalsbasis van waar uit ze heel Palestina kunnen beginnen veroveren. De Arabische landen zijn tegen. ‘s Anderendaags al barsten gevechten uit.

Met de oorlog verscherpt ook het mechanisme van uitdrijving en etnische zuivering van het zionistisch project. Een van de sleutelmomenten is de terreuractie van Deir Yassin, waar verschillende milities op 9 en 10 april 1948 120 Palestijnse dorpsbewoners ongemeen koelbloedig en brutaal afslachten. Die strategie van terreur, gekoppeld aan langdurige en zware gevechten, drijft zo’n 750.000 mensen op de vlucht naar buurlanden zoals Libanon, Transjordanië, Irak en Syrië, broze samenlevingen die zelf amper het koloniale juk afgeworpen hebben ...

UNRWA, 70 jaar geleden opgericht als ‘tijdelijk’ agentschap voor vluchtelingen

Die uitdrijving ligt aan de oorsprong van het Palestijnse vluchtelingenvraagstuk, dat tot vandaag nog altijd heel actueel is. De VN zet op dat moment een bijzonder hulpfonds op voor de Palestijnse vluchtelingen, dat met bijdragen van de lidstaten gevoed wordt. Op 11 december 1948 neemt de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties besluit nummer 194 aan, dat het recht op terugkeer en op vergoedingen vastlegt voor de Palestijnse vluchtelingen. Op 8 december van het daaropvolgende jaar richt de Algemene Vergadering de UNRWA op (United Nations Relief and Works Agency for Palestine Refugees in the Near East). In het begin werd gedacht dat dit een tijdelijk agentschap zou zijn, maar met 5,5 miljoen Palestijnse vluchtelingen de dag van vandaag, is het agentschap relevanter dan ooit.

Nachtmerrie en verzet

Sedertdien gaat de nachtmerrie voor het Palestijnse volk door. In juni 1967  vindt de Naksa plaats (letterlijk “hervalling”). 300.000 Palestijnen slaan op de vlucht na de nederlaag van Egypte, Jordanië en Syrië in de Zesdaagse Oorlog met Israël. Vandaag gaat de Palestijnse bevolking gebukt onder een onmenselijke blokkade van Gaza, een apartheidsbeleid dat samengaat met de militaire bezetting en de kolonisering van de Westelijke Jordaanoever en met de uitbreiding van Oost-Jeruzalem.

Dat alles gebeurt met de medeplichtigheid van onze regeringen. De Verenigde Staten spelen zeker een belangrijke rol. Eind jaren 60 besloot Washington om stelselmatig de belangen en plannen van Tel-Aviv te steunen. Israël is een van de pijlers van de VS in het Midden-Oosten. Trump heeft die steun nog versterkt door de VS-ambassade naar Jeruzalem te verhuizen en de financiële steun aan de UNRWA te verminderen.

Maar ook België onderhoudt handelsbetrekkingen met Israël alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Zo zijn er verschillende dochterbedrijven van Israëlische firma’s die in ons land bloeien, terwijl ze banden hebben met de wapensector. De medeplichtigheid blijkt tevens uit de betwistbare uitval van premier Charles Michel tegen de Britse regisseur Ken Loach.

Van Intifada tot  …

En toch zijn de Nakba's en Naksa's er niet in geslaagd het Palestijns verzet te breken. Ondanks de aanhoudende bezetting, blijft het verzet leven. Een sleuteljaar voor het Palestijns verzet is 1987. Op 9 december komen na jaren onderdrukking en wanhoop de Palestijnen van Gaza, de Westelijke Jordaanoever en Oost-Jeruzalem in opstand, met de Intifada. In elk Palestijns dorp ontstaan volkscomités. Die zetten de arbeiders ertoe aan werk in Israël te weigeren, roepen stakingen uit en organiseren hulp aan gezinnen van slachtoffers van de repressie. De beweging zal van 1987 tot 1993 duren en aan 1.200 mensen het leven kosten.

... Mars van de Terugkeer: het Palestijns verzet geeft niet op

Maken we vandaag de opkomst van een nieuwe verzetsgolf mee? Op 30 maart van dit jaar lanceerden de Palestijnen van Gaza een brede mobilisatie voor de Grote Mars van de Terugkeer. Doelstelling was op zo’n 700 à 1.000 meter van de Israëlische scheidingslijn tenten neer te zetten en die van 30 maart – Dag van het Land – tot 15 mei – 70ste verjaardag van de Nakba – bezet te houden. Het ging erom het recht van de Palestijnen op hun grond te herbevestigen en het einde te eisen van de blokkade die Gaza nu al zo’n elf jaar treft. 40.000 Palestijnen gaven gevolg aan de oproep. De reactie van het Israëlische leger was zwaar geschut. De eerste protestdag stierven 16 betogers en vielen er 1.200 gewonden. Op 6 april, de tweede vrijdag van de mobilisatie, die samenviel met de 70ste herdenking van het bloedbad bij Deir Yassin, sloeg de repressie opnieuw toe: negen Palestijnen kwamen om het leven en er vielen minstens 250 gewonden. Op 13, 20 en 27 april hielden de betogingen aan. En ook de repressie: in totaal zijn sinds eind maart 42 Palestijnen omgekomen en vielen er 5.500 gewonden.

70 jaar bezetting is genoeg! Free Palestine

In deze context is een stevig optreden tegen Israël nodig. Het is belangrijk dat de Belgische overheden elke samenwerking met Israël stopzetten zolang dit het internationaal recht met de voeten treedt en de VN-verdragen over zijn koloniaal beleid niet toepast. De bezetting moet stoppen. De kolonies moeten ontmanteld. De blokkade van Gaza opgeheven.

PVDA roept op alle officiële handelsmissies naar Israël stop te zetten

De houding van de Belgische regering ten overstaan van Israël is duidelijk: voor haar is Israël een partner met wie ze koste wat het kost een goede relatie wil onderhouden. De economische banden zijn er, andere worden voorbereid en aangemoedigd door handelsmissies die België (of de gewesten) in Israël organiseert.

De PVDA is altijd gekant geweest tegen een samenwerking tussen België en de staat Israël, omdat die laatste het internationale recht niet respecteert en systematisch alle VN-resoluties over Israël en Palestina naast zich neerlegt. Israël moet een einde stellen aan de onwettige blokkade van Gaza, de nederzettingen ontmantelen, een einde maken aan de bezetting van de bezette gebieden en de 6.500 politieke gevangenen, van wie er 300 jonger zijn dan 18 jaar, vrijlaten.
Daarom pleit de PVDA voor een onmiddellijke stopzetting van alle officiële handelsmissies naar Israël en de instelling van een militair embargo.

Commentaar toevoegen

You must have Javascript enabled to use this form.

Reacties

Israel is gesticht door middel van een resolutie van de Verenigde Naties. Ze schenden die resolutie door bezetting van Palestijnse gebieden. Moeten wij dan de resolutie nog erkennen die de stichting van Israël mogelijk heeft gemaakt? Is het illegaal om emails te sturen naar die misdadigers op de Israëlische ambassade? Kunnen wij eisen dat hun ambassade in België wordt opgedoekt? Deze terroristen zijn DIPLOMATIEK ONSCHENDBAAR! Ik dacht dat massamoord en opsluiting in strafkampen (Gaza) strafbaar was, maar de wet is niet voor iedereen gelijk...