Frédéric Gillot, staalarbeider in het Waals Parlement

auteur: 

Webredactie

Frédéric Gillot is 51 en afkomstig van Blégny, bij Luik. Deze staalarbeider was jarenlang een actief syndicalist. Die strijdervaring zal hem goed van pas komen in het Waals parlement waarin hij nu gaat zetelen.

Toen het op de kiesavond van 25 mei duidelijk werd dat hij verkozen was, bedankte Frédéric Gillot zijn collega’s-staalarbeiders en sprak hen toe: “Ik ga hier geen lange speech afsteken, want ik moet direct naar het Waals parlement in Namen voor een interview. En deze keer, kameraden, zullen ze ons niet meer buitenhouden zoals ze de laaatste keer deden met hun waterkanonnen.”

Maar ook al zal hij nu in het fameuze halfrond zetelen, toch zal hij steeds aanwezig zijn op de manifestaties, als het moet recht tegenover de spuitwagens. “Dat is werkelijk essentieel. Want vooraleer je de stem van het volk kan zijn, moet je op het terrein aanwezig zijn, moet je de eisen van de mensen kennen. En daar zullen we ook zijn, in de wijken, in de fabrieken... overal waar mensen in verzet komen.”

Op woensdag 28 mei – drie dagen na zijn verkiezing – was Fred al aanwezig aan een stakingspiket van de post...

Een parcours van strijd

Frédéric, “Fred”, studeerde elektromechanica A2. Na zijn legerdienst kon hij beginnen werken in de staalindustrie. Vrij snel werd hij daar syndicaal afgevaardigde voor het ABVV. “Toen ik mijn collega’s vertelde dat ik op de lijst van de PVDA zou staan, waren er sommigen die zeiden: ‘Fredo, dat is nu al dertig jaar dat je op de barricaden staat, waarom ga je niet gewoon vissen?’ Maar ik heb de luxe om te kiezen voor welk soort samenleving ik kies. En dus heb ik beslist om de strijd verder te zetten. Vissen zal voor later zijn...”

Zijn jarenlange ervaring in de vakbond noemt Fred een belangrijke troef voor zijn werk als gekozene: “Dankzij dat werk heb ik geen last meer van  lichtgelovigheid. Ik weet hoe de zaken gaan. Ik ken de valkuilen bij onderhandelingen, waar je best niet in loopt...”

Het parlement, dat eigenlijk een vijandige omgeving is voor arbeiders, boezemt hem geen schrik in. “Wij leven al in een vijandige omgeving,... Of denk je soms dat ze cadeaus geven bij ArcelorMittal? Wij zitten daar volop in het conflict, in de klassenstrijd. Dat is dagelijkse realiteit voor ons. Denk je echt dat we schrik hebben van die lui met hun stropdassen, die ons vijandig gezind zijn? Die dertig jaar dat ik syndicaal afgevaardigde was, heb ik ergere dingen meegemaakt.” 

Frédéric Gillot houdt van blues. Die muziek gaat vaak over uitbuiting. “Ik luister naar de blues om wat er in verteld wordt. Vaak gaat het over slaven die over hun situatie vertellen. Wij worden ook uitgebuit, maar zij waren het nog veel meer.” Een uitspraak waarmee hij zijn kijk op de wereld verraadt. 

“Grenzen zijn artificieel, maar wat werkelijk universeel is, dat zijn de klassen.”

Commentaar toevoegen

Bij het indienen van dit fomulier gaat u akkoord met het privacybeleid van Mollom.