De militaire basissen van de VS over de hele wereld.

Film The Coming War on China | ‘Atoomoorlog meer dan vage mogelijkheid’

auteur: 

Ben Cowles

Met The Coming War on China wil John Pilger de wereld wakker schudden. Terwijl het Midden-Oosten brandt, heeft president Obama de voorbije vier jaar China militair omsingeld. Pilger vreest een gevaarlijke confrontatie, die al dan niet bedoeld tot een kernoorlog kan leiden. De Britse krant Morning Star, zustermedium van Solidair, sprak er met hem over.

Waarom hebt u besloten om deze film nu te maken?

John Pilger

John Pilger. Ik loop al met de plannen voor mijn film rond van in 2011, toen president Barack Obama zijn ‘pivot to Asia’ aankondigde. Dat rare, onbenullige zinnetje was de aankondiging van de grootste troepenconcentratie die de Amerikaanse marine en luchtmacht in Azië en op de Stille Oceaan uitvoert sinds de Tweede Wereldoorlog. De boodschap was duidelijk: de VS had er een nieuwe vijand bij: China.

Ik heb als reporter gewerkt in de regio Azië-Stille Oceaan. Ik meen te begrijpen waarom de regio zo belangrijk is voor het denken van de VS over zijn machtspositie. Hillary Clinton heeft in een van haar uitgelekte toespraken gezegd dat de Stille Oceaan een nieuwe naam zou moeten krijgen: ‘de Amerikaanse Zee’.

Het logo, het symbool van het US Pacific Command is een arend met een klauw boven Seattle en de andere boven Beijing. “Wij beheersen 52% van het aardoppervlak”, zeggen ze. Met zijn snelle economische opkomst is China in de ogen van Washington diegene die het alfamannetje komt uitdagen.

De zakelijke belangen van beide landen zijn zodanig met elkaar verstrengeld dat het moeilijk te geloven is dat een van de twee bij een oorlog zou winnen. Maar werd ook gezegd over Groot-Brittannië en Duitsland vlak voor de Eerste Wereldoorlog. Zou het toch niet kunnen dat de omsingeling van China door de VS niets meer is dan onbeduidend wapengekletter?

John Pilger. Geen van beide zou winnen bij een oorlog, dat is heel juist. Een atoomoorlog is bovendien meer dan een vage mogelijkheid. In antwoord op de bedreigingen en de druk, onder andere met een generale repetitie van een blokkade van China door de US Navy, zijn de Chinese atoomwapens in staat van paraatheid. Natuurlijk, veel wapengekletter is pure bluf, maar het schept ook, zoals de geschiedenis leert, een sfeer van wantrouwen. Een strateeg beschreef wat er dan ontstaat als ‘een landschap van mogelijke misrekeningen, fouten en ongelukken’.

Als ze aan de ene kant beginnen te geloven dat de vijand op het punt staat atoomwapens in te zetten, hebben ze volgens Amerikaanse experts minder dan twaalf minuten om te beslissen of ze zullen terugslaan of niet.

U hebt gezegd dat de Amerikaanse manier van denken haar oorsprong heeft in een 19de-eeuwse mentaliteit. Kunt u uitleggen wat u daarmee bedoelt?

John Pilger. De buitenlandse politiek van de VS verloopt al sinds de Koreaanse oorlog in het begin van de jaren 1950 volgens een en dezelfde logica. Het gaat om de controle over strategische gebieden, in het bijzonder de toegangswegen tot fossiele brandstoffen. Het is klassieke, onversneden machtspolitiek. In de ogen van Washington zijn een groot aantal landen en hun regering ofwel van nut ofwel onbelangrijk. Echte onafhankelijkheid wordt maar net getolereerd.
Juist omdat ze zich in grote mate zelfstandig opstellen en ingaan tegen de dictaten en de invloed van de VS zijn Rusland, China, Iran, Syrië en Venezuela ‘vijanden’. Dat is een typische 19de-eeuwse manier van denken. Tijdens de Koude Oorlog in de 20ste eeuw  vochten de VS in de zogenaamde derdewereldlanden voor strategische doelstellingen en grondstoffen, zoals Groot-Brittannië dat had gedaan in de 19de eeuw. De Britse tropenhelm en de helm van de Amerikaanse robocop zien er misschien anders uit, maar er zijn veel overeenkomsten. Luister maar naar admiraal Harry Harris, de opperbevelhebber van de US Navy in de Pacific en je zou zweren dat je Lord Curzon (Brits imperialist, n.v.d.r.) hoort. Jammer genoeg is de term ‘imperialisme’ gebannen uit het woordenboek van journalisten en geleerde heren – ‘realisten’ – aan beide zijden van de Atlantische Oceaan. Ooit was de burgerij er trots op en bezag ze het als een achtbaar streefdoel, maar het imperialisme heeft door de nazi’s een slechte naam gekregen.

Hebt u uit China al reacties gekregen op uw film?

John Pilger. Meer dan ik ooit heb meegemaakt. In China bereikt de trailer en hoogstwaarschijnlijk de film zelf via de sociale media een enorm groot publiek. Het moet bizar zijn dat een westerling zo’n politieke en historische documentaire maakt. Het is een film die beide zijden analyseert en kritisch benadert, en dingen over de recente geschiedenis vertelt die in China ‘verborgen’ blijven. Een van de Chinese geïnterviewden in mijn film zegt: “Wij zijn het gewoon om achter een façade van beleefdheid als ‘het gele gevaar’ te worden bekeken.”

Wat hoopt u dat de mensen zullen denken als ze de film hebben gezien?

John Pilger. Kennis is macht, dat blijft zo. Ik hoop dat de mensen uit de film informatie halen die ingaat tegen de mythes en vaststaande opvattingen, en de leugens die je dagelijks verneemt.

In de film zegt u  dat de bevolking zelf als een supermacht kan optreden. Hoe kunnen gewone mensen de macht van het westerse imperialisme het hoofd bieden?

John Pilger. Voor de gewone mensen in landen die zich hebben verzet tegen de macht van het Westen, vaak tegen alle verwachtingen in en zonder de voorrechten die wij hier genieten, is er geen ander optie.

Dit interview verscheen eerst in The Morning Star. Deze bewerking komt uit het maandblad Solidair van mei  2017Abonnement.

Commentaar toevoegen

Bij het indienen van dit fomulier gaat u akkoord met het privacybeleid van Mollom.

Reacties

China militair omsingeld, Rusland als bondgenoot tegen China, de Filipijnen als bondgenoot tegen China (terwijl hun president Obama van hoerenjong verwijt), enz... Ik moet daar eerlijk gezegd allemaal eens goed mee lachen. Een geweldig potje bangmakerij zij het dan op weldoordachte wijze. Wees maar gerust, los Americanos zijn Vietnam nog niet vergeten.