Een fiscale overeenkomst met de Seychellen, dat is als lucifers geven aan een pyromaan

auteur: 

Webteam PVDA

De Kamer heeft op 28 mei de fiscale overeenkomst tussen België en de Seychellen goedgekeurd. De Seychellen zijn nochtans officieel een belastingparadijs – volgens een lijst die is opgesteld in een koninklijk besluit. De volksvertegenwoordigers van de PVDA stemden tegen de overeenkomst, omdat ze ingaat tegen de strijd tegen de grote fiscale fraude.

Op maandag 11 mei boog de Kamercommissie Buitenlandse Betrekkingen zich over een wetsvoorstel over instemming met een fiscale overeenkomst uit 2006 tussen België en de Seychellen, alsook een protocol uit 2009. Het voorstel is getekend door de ministers Johan Van Overtveldt (N-VA) en Didier Reynders (MR).

Deze overeenkomst bevat twee luiken. Een eerste luik gaat over de uitwisseling van fiscale informatie. De effecten zijn zeer beperkt en heeft tot gevolg dat de Seychellen een betrouwbaarheidslabel krijgen, dat ze niet verdienen. Een tweede luik is bijzonder schadelijk en gaat over het vermijden van dubbele belasting. Waarom zouden we willen vermijden dat in België zogezegd een tweede keer belasting betaald wordt als we weten dat die “eerste keer” slaat slaat op een fiscaal paradijs dat offshoremaatschappijen helemaal niet belast? Dat zou betekenen dat er simpelweg geen belasting betaald wordt.

De Seychellen, een berucht belastingparadijs

De Seychellen zijn al langer een berucht belastingparadijs. Maar als we de motieven voor het wetsvoorstel “houdende instemming met de overeenkomst”  mogen geloven, is “het fiscaal klimaat rond de Seychellen evenwel geëvolueerd”. Wat er werkelijk is veranderd, is het beleid van de OESO. Tot in 2001 had de club van 34 rijke landen precieze en pertinente criteria om te definiëren wat een belastingparadijs is.

Sinds 2001 heeft de OESO echter het begrip belastingparadijs laten vallen. Ze verkoos een onderscheid te maken tussen “coöperatieve” en “niet-coöperatieve jurisdicties”. Ze houdt nog slechts rekening met één criterium: de weigering tot het uitwisselen van fiscale informatie. En dan nog enkel informatie-uitwisseling op vraag van een andere staat, niet de weigering tot automatische uitwisseling van gegevens.

De Seychellen hebben zich snel aan de evolutie aangepast door uitwisselingsovereenkomsten te sluiten met twaalf landen, het vereiste minimum, waaronder... België. (De overeenkomst die nu wordt voorgelegd in de kamer werd in 2006 getekend). Daardoor kwamen ze in 2009 op de witte lijst terecht van landen die de internationale uitwisselingsstandaard van fiscale gegevens nakomen. De Seychellen hebben dus op een zeer goedkope manier een certificaat van respectabiliteit toegekend gekregen, zonder dat de gebruikers van de belastingparadijzen daar negatieve gevolgen van ondervonden.

Een “belangrijk internationaal offshore financieel centrum”...

Zo schreef professor fiscaal recht Thierry Lambert in Le Nouvel Observateur (20/6/2103): “De automatische uitwisseling van informatie zal niet volstaan. Men moet de ‘offshoremaatschappijen’ aanpakken. Die opereren nu in op een totaal ondoorzichtige manier als vergaarbak van kapitaal uit het buitenland. Om maar een voorbeeld te noemen: de Seychellen, een groot internationaal handelscentrum, maar ook het grootste belastingparadijs in de Indische Oceaan. Daar kun je een internationale bedrijf oprichten dat onderhevig is aan een belastingtarief nul, waarbij de bestuurders niet ter plekke gedomicilieerd moeten zijn.”

Los van die overeenkomsten is alles wat van de Seychellen een belastingparadijs maakte, dus onaangeroerd gebleven. En zelfs volgens de normen van de OESO, is de eilandengroep de laatste jaren geen goede leerling meer.

In de memorie van toelichting, getekend door Reynders en Van Overtveldt, staat dat “de regering van de Seychellen van het land een ‘belangrijk internationaal offshore financieel centrum’ probeert te maken.” Alsof er een verschil is met een belastingparadijs. Het ene is niet mogelijk zonder het andere, zegt ook een van de grootste specialisten in de materie, John Christensen, directeur van het Tax Justice Network: “Een belastingparadijs is een rechtsgebied dat een fiscaal, legaal, politiek kader aanbiedt. Een financieel offshore centrum is een netwerk van banken, studiebureaus en advocaten die ingeschreven zijn in een fiscaal paradijs. Het eerste is een uitgestrekt commercieel centrum, het tweede bestaat uit winkels, restaurants, bioscopen die de plaats huren. Met uitzondering van kleine plaatsen als Sark, Montserrat of Niue in de Grote Oceaan, zijn de belastingparadijzen allemaal financiële centra.” (Le Monde, 4/4/2013)

Lucifers voor de pyromaan

“Waarom een overeenkomst afsluiten om te voorkomen dat een winst dubbel belast wordt, met een belastingparadijs dat offshoremaatschappijen niet belast?” hekelt PVDA-volksvertegenwoordiger Marco Van Hees. “Als het parlement dit akkoord goedkeurt, dan hoeft er helemaal geen belasting meer betaald te worden. Een fiscale overeenkomst met de Seychellen goedkeuren, dat is als lucifers geven aan een pyromaan.”

De volksvertegenwoordiger diepte trouwens ook een lijst op van landen die door België officieel worden beschouwd als belastingparadijs. De lijst is te vinden in artikel 73/4 quater van het koninklijk besluit tot uitvoering van het wetboek van de inkomstenbelastingen: 53 landen worden beschouwd als belastingparadijs, waaronder... de Seychellen.

Commentaar toevoegen

Bij het indienen van dit fomulier gaat u akkoord met het privacybeleid van Mollom.