Peter Mertens, voorzitter PVDA (Foto Solidair, Salim Hellalet)

De stemmen van Leo, Elly, Bob, Esma en Brahim

auteur: 

Peter Mertens

De stemmen zijn nog maar amper geteld, en daar horen we opnieuw pleidooien om 14 miljard euro extra te besparen. Het parlement was nog niet geïnstalleerd, en we kregen meteen al een nieuw woord: miljonairsdichtheid. Ons land telt de grootste miljonairsdichtheid van de Europese Unie. Het grootste aantal miljonairs op de bevolking, met name 1 op 100. Maar van hun extravagante weelde vloeit geen euro naar de werkende klasse, naar de publieke dienstverlening, of naar wie het moeilijk heeft.

Neen, ze zetten het geld liever bij UBS in Zwitserland, om de staat verder op te lichten. En de politieke klasse is ondertussen bezig met de postjes te verdelen, met te discussiëren wie er in het midden van het parlement mag zitten, en met de vraag hoe ze de PVDA uit de senaat gaan houden.

Neen, de verkiezingen waren amper achter de rug, en daar was al de aankondiging van Delhaize om 2.500 gezinnen te broodroven, om 14 vestigingen te sluiten en onder druk van die chantage de loon- en arbeidersvoorwaarden in de sector verder uit te hollen. De CEO’s, de managers, de topverdieners passeren langs de kassa voor gigantische bonussen. Maar de kassiersters, rekkenvullers, en magazijniers betalen de rekening. Delhaize had dit plan al voor de verkiezingen klaarliggen, maar het is heel duidelijk dat ze dat op vraag van politiek België hebben uitgesteld tot nadien. Net zoals Ford dat deed in 2012: na de verkiezingen. Het toont aan hoe de politieke en financiële elite in ons land verweven zijn met elkaar.

De kloof tussen arm en rijk wordt opnieuw breder

In ons parlement was er 120 jaar geleden niemand die de situatie van de werkende klasse kende. Niemand van al die notabelen, advocaten, textielbaronnen en grootgrondbezitters wist hoe het er op de werkvloer aan toe ging. En toen de eerste socialisten in 1893 verkozen werden lazen ze ‘Door arm Vlaanderen’ van August De Winne voor: getuigenissen over de textielarbeidsters en vlasarbeiders van ons land. Meer dan een eeuw later is er veel veranderd. Maar de kloof tussen arm en rijk wordt opnieuw breder. Er komen meer rijken bij, en er komen meer armen bij. De rijkdom wordt weggezogen naar enkele bankrekeningen en kluizen, en de beurs die jubelt bij elke herstructurering en afdanking. En ons parlement is nog steeds mijlenver verwijderd van de leefwereld van de werkende klasse.

Raoul Hedebouw en Marco Van Hees zullen niet over zichzelf praten

Winnaars, zijn geen mensen die nooit fouten maken. Winnaars zijn mensen die opkomen voor anderen, die iedereen recht in de ogen kunnen kijken en die niet opgeven zolang er onrecht bestaat.

Misschien moeten wij dat ook doen: getuigenissen verzamelen en voorlezen, urenlang, in dat parlement. Over Leo de postbode, die exact 89 seconden krijgt voor een aangetekend schrijven; over Elly die met spijt in het hart soms al eens bejaarden te slapen legt in het rusthuis om 18u op een zondag, omdat er gewoon veel te weinig personeel is; over Bob, die van zijn vrouw te horen krijgt of hij toch niet beter een andere job gaat zoeken nu vorige week al de derde dode is gevallen op de kaaien van de Haven van Antwerpen, verpletterd door een monster van 25 ton; over Esma die om 13u door het interimkantoor wordt gebeld om op 13u30 te beginnen met een schoonmaakjob in het Zeepreventorium, maar op zo’n korte tijd nooit een opvang kan vinden voor haar dochtertje; over Brahim die de moed aan het opgeven is na 18 maanden solliciteren, en telkens weer het deksel op zijn neus krijgt, zeker als hij zijn naam zegt. Wij zullen die realiteit naar het parlement brengen, en ook oplossingen voorstellen die ingaan tegen de concurrentie van allen tegen allen, en die ingaan tegen de dodelijke wedren om met maximale winst de tijd en de gezondheid te verslaan.

Toen Raoul Hedebouw net voor zijn eedaflegging werd geïnterviewd door Villa Politica, sloot journaliste Linda De Win het interview af met de woorden 'we gaan nog veel van u horen, denk ik'. Inderdaad, we gaan nog heel veel horen van Raoul Hedebouw en Marco Van Hees. Maar zij zullen niet over zichzelf praten. Door hun hart zullen de stemmen van Leo, Elly, Bob, Esma en Brahim weerklinken.

Zonder de druk van onderuit zal er niets veranderen

De PVDA telt nu twee volksvertegenwoordigers in het Federaal Parlement, zes volksvertegenwoordigers in de regionale parlementen, en meer dan vijftig in de provinciale raden en gemeenteraden. Hun stem klinkt in de taal die we allemaal spreken: niet in de taal van de winst, maar in de taal van de mensen. Maar zij zijn niet de enige volksvertegenwoordigers die onze partij telt. Bijna al onze verkiezingskandidaten zijn, net zoals onze leden, actief in hun wijk, in een vereniging, in hun bedrijf of in de vakbond. In weer en in wind nemen zij het op voor andere mensen, organiseren zij mensen, sensibiliseren zij en mobiliseren zij. Zij zijn allemaal volksvertegenwoordiger, en dat is wat telt, ook in de komende jaren. Want zonder de druk van onderuit zal er niets veranderen. Winnaars, zijn geen mensen die nooit fouten maken. Winnaars zijn mensen die opkomen voor anderen, die iedereen recht in de ogen kunnen kijken en die niet opgeven zolang er onrecht bestaat. In naam van een kwart miljoen kiezers, in naam van al die mensen die het vertrouwen hebben geschonken in de PVDA zeggen wij: jullie stem is ons engagement, laten we samen verder bouwen aan die tegenkracht die zo nodig is.

Peter Mertens is voorzitter van de PVDA. Dit standpunt verscheen eerder op www.solidair.org.

Commentaar toevoegen

Bij het indienen van dit fomulier gaat u akkoord met het privacybeleid van Mollom.