Mohamed Chebaa (links) en Mie Branders (midden) naast hun collega-PVDA-raadslid in de Antwerpse gemeenteraad, Peter Mertens. (Foto Solidair, Karina Brys)

52 verkozenen, één jaar later: Mie Branders en Mohamed Chebaa (gemeenteraad Antwerpen)

Een jaar na de gemeenteraadsverkiezingen blikken we met enkele PVDA-verkozenen terug naar het werk van hun fractie en hun groep het afgelopen jaar. Mie Branders en Mohamed Chebaa over er hard invliegen, het meest pijnlijke en het verschil maken in de raad en op straat.

“We zijn er hard ingevlogen”, lacht Mie Branders. “Rond GAS-boetes, rond veiligheid in de haven, rond kribbes en scholen, rond racisme en politiegeweld tegen andersgekleurden, rond de kinderboerderij in Wilrijk, het kappen van bossen, de milieu, het herschrijven van het RUP, de Hobokense polder, sociale woningen, de afschaffing van loketten in de districten...”

“We hebben overal onze mensen”, pikt Mohamed Chebaa in. “In de wijken, in de fabrieken, in de vakbondscentrales... Zo peilen we naar wat leeft bij de mensen. Onlangs kwamen we zo bij de kwestie van de Antwerp Ship Repair, een soort ‘garage voor schepen’ in de Antwerpse haven, die voor een appel en een ei verkocht werd aan een privéconsortium. Toen we daarover tussen kwamen op de gemeenteraad was er een grote delegatie van de Ship Repair zelf aanwezig.”

Zonder de mensen rondom ons kunnen we niet werken

“Het verschil maken is niet zo simpel”, zegt Branders. “Het verschil maak je niet in de gemeenteraad, het verschil maak je op straat. Bijvoorbeeld rond de schrapping van de bos- en zeeklassen, wat voor mij het meest pijnlijke van het afgelopen jaar was. We hebben dat niet kunnen tegenhouden, ondanks het feit dat er veel verontwaardiging over was bij de bevolking. Dat is toch iets dat we de mensen opnieuw willen leren: ‘vechten voor je rechten’. Als je iets wilt tegenhouden, dan moet je ervoor knokken. Ik wil trouwens een dikke pluim geven aan de vrienden van de PVDA-basisgroep in Kalmthout, waar het domein Diesterweg – een plaats waar veel bosklassen doorgingen – weg moet. Wij hebben hun werk kunnen gebruiken om tussen te komen in de gemeenteraad van Antwerpen.

Waar we het verschil wel hebben kunnen maken is rond de vreemdelingentaks. Die is er niet doorgekomen. We hebben er zwaar over geïnterpelleerd in de gemeenteraad, maar we hebben ook de juridische weg gevolgd. Onze advocaten hebben ons schitterende argumenten gegeven om die taks te counteren.

In die zin is het werk van al degenen die rondom ons zitten – advocaten, de dokters van Geneeskunde voor het Volk, de mensen van onze postwerking, de mensen in de stedelijke diensten, de mensen die werken in armoedeorganisaties, onze eigen patiënten die ons dingen signaleren – ongelooflijk sterk. Dat is toch een enorme rijkdom. Want zonder kunnen we niet werken. Het zijn niet de kabinetten die het voor ons gaan doen, hè.”

Het doel van een verkozene is de megafoon te zijn van de mensen die je verkozen hebben

Een van de opmerkelijkste momenten van de afgelopen twaalf maanden in de Antwerpse gemeenteraad was de tussenkomst van Mohamed Chebaa nadat OCMW-voorzitster Liesbeth Homans verklaard had dat racisme ‘een relatief begrip’ is. “In een tussenkomst heb ik het racisme en de discriminatie van Antwerpenaren aangekaart”, vertelt Chebaa. “Jammer genoeg van mensen van allochtone origine die hier geboren en getogen zijn, die hier een diploma gehaald hebben, maar wegens hun uiterlijk, hun naam of de postcode van waar ze wonen geen kans maken om een serieuze job te vinden.”

Op 25 mei kregen 80 deelnemers aan een betoging voor voedselveiligheid een GAS-boete. Niet omdat ze overlast veroorzaakten, wel omdat de betoging niet officieel was aangevraagd. Peter Mertens protesteerde tijdens de gemeenteraad tegen deze aanval op de vrije meningsuiting. Deelnemers aan een betoging kunnen immers niet weten of de betoging officieel werd aangevraagd. Ondertussen schold het stadsbestuur alle boetes kwijt. Dat was een belangrijk succes in de strijd tegen de ondemocratische GAS-boetes.

“Het doel van een verkozene is de megafoon te zijn van de mensen die je verkozen hebben”, zegt Mie Branders. “Dat hebben we gedaan. We hebben de agenda van de mensen op de raad gebracht, in het stadhuis. Plus, we zitten aan een pak informatie. Dat is toch een troef. Vroeger moesten we zoeken en kregen we sommige cijfers zelfs niet te pakken. Nu geraken we daar redelijk gemakkelijk aan, waardoor we sneller kunnen interpreteren en aankaarten.”

Op de media moeten we niet rekenen. We zullen het dus moeten doen op straat

“Het is niet door in de gemeenteraad hard te roepen dat we zaken in beweging zullen krijgen”, stelt Mohamed Chebaa. “Het is steeds meerderheid tegen oppositie en dat is onwrikbaar tot op heden. Het zijn de krachtsverhoudingen op straat die bepalen of zaken al dan niet veranderen. Het belangrijkste is dat er in Antwerpen opnieuw een linkse oppositie is. Groen en sp.a zijn ons daarin een stuk moeten volgen. Dat maakt dat er in de media meer evenwicht is dan ten tijde van de sp.a-burgemeester Patrick Janssens die zijn neoliberale beleid verpakte in linkse taal. Nu hebben we echt een links-rechts-discussie.”

“Op de media moeten we niet rekenen”, zegt Chebaa. “We zullen het dus moeten doen op straat, via ons straat-raad-straat-principe. En echt in de winkels, in de cafés, bij familie en bij vrienden, een voor een de mensen overtuigen. Dat wordt ons sterk punt voor de komende verkiezingen.”

Commentaar toevoegen

Bij het indienen van dit fomulier gaat u akkoord met het privacybeleid van Mollom.